Tegenspel: een spannende, geweldadige actiefilm met de nodige humor

Het vorige boek van Lee Child, 61 uur, eindigde met een spannende cliff-hanger. In eerste instantie was ik teleurgesteld toen ik begon in Tegenspel. Jack Reacher was op het platteland van Nebraska terechtgekomen in een plaatselijk conflict. Ik had verwacht dat de draad die was blijven liggen na 61 uur, weer opgepakt zou worden. Uiteindelijk is het logisch dat Jack Reacher begonnen is aan een nieuw avontuur. Alle voorgaande boeken van Lee Child laten zien dat Reacher niet de man is om lang te blijven hangen in een plaats, aan een vrouw of aan een baan. Nadat de klus geklaard is en het probleem opgelost, gaat Jack Reacher op weg naar een nieuw avontuur.
Het probleem dat Jack Reacher in Tegenspel moet oplossen bestaat uit een familie met duistere geheimen die een kleine gemeenschap op het platteland van Nebraska terroriseert. Een kolfje naar de hand van Reacher. Hij is totaal niet onder de indruk van de footballspelers die op hem afgestuurd worden. Ze zijn jonger, groter en zwaarder dan Reacher. Hij zegt tegen ze: 'Jullie hebben vier jaar college achter de rug om een spelletje te leren spelen. Ik heb dertien jaar achter de rug om te leren hoe je mensen moet doodmaken. Dus hoe bang ben ik?' Bovendien hebben de jongens de verkeerde wapens meegenomen. Nadat Reacher met de football spelers klaar is, zijn ze rijp voor een lange ziekenhuis opname en dan hebben ze nog geluk gehad. Niet alle bad guys in Tegenspel komen er zo goed van af.
In Tegenspel wordt een behoorlijke hoeveelheid grof geweld afgewisseld met humor en spanning. Voor mijn gevoel meer geweld dan in andere delen. Zelfs Reacher komt niet ongeschonden uit de strijd. Deze keer wordt ook zijn ego geraakt. Hij was er trots op dat, ondanks alle verwondingen die hun sporen op zijn lichaam hadden achtergelaten, zijn neus altijd heel was gebleven. Ik kan alvast verklappen dat dat niet zo blijft.
Lee Child verwerkt altijd heel terloops actuele zaken in zijn boeken. De bomaanslagen in het openbaar vervoer kwamen in Sluipschutter aan de orde. Jack Reacher gaat in gedachten het lijstje met kenmerken waaraan je een zelfmoordterrorist kan herkennen en vraagt zich af wie er in het metrotoestel aan die kenmerken zou kunnen voldoen. Het begin van een spannend verhaal.
In Tegenspel laat Lee Child zien hoe wijdvertakt en onzichtbaar de mensenhandel is. Om niet te veel te verraden van de plot kan ik hier niet meer over vertellen. Ik kan je alleen aanraden om Tegenspel zelf te gaan lezen.
Het vele geweld heeft mijn leesplezier niet kunnen bederven. Integendeel. Tijdens het lezen zag ik het boek voor me alsof het een actiefilm was. Een spannende, geweldadige actiefilm met de nodige humor. Kom maar op met de volgende Jack Reacher thriller!

Een kwestie van vertrouwen van Donna Leon helpt tegen heimwee naar Venetië

Op een paar oudere titels na, heb ik alle boeken van Donna Leon gelezen. Zij zet in haar boeken hoofdpersoon Guido Brunetti, zijn gezin, familie en collega's zo realistisch neer dat ze echt tot leven komen. Iedere keer als ik in Venetië kom heb ik de neiging naar de Questura te gaan om te kijken of Brunetti tijd heeft voor een lunch. De nieuwe boeken lees ik inmiddels als een soort brief van een verre vriend uit Venetië.
Daarnaast ben ik dankzij de boeken van Donna Leon meer gaan begrijpen van hoe de Italiaanse samenleving in elkaar zit. Hoe dingen daar geregeld worden, officieel en officieus. Hoe het kan dat een tv-baas tevens ministerpresident is, over wiens duistere contacten openlijk gesproken wordt. En het vertrouwen van Italianen in de overheid, pers en politie.
Bovenstaande thema's komen allemaal aan de orde in Een kwestie van vertrouwen, het nieuwste boek van Donna Leon. Guido Brunetti gaat hierin op onderzoek uit naar corruptie bij de rechtbank. Zijn vriend en collega Vianello is naast zijn gewone politiewerk druk met het uitzoeken waar het geld van zijn tante heengaat. Komt het terecht in de handen van een echte waarzegger of is deze toch een oplichter?
Net als haar vorige boeken is ook Een kwestie van vertrouwen geen gewone politieroman. Het draait slechts gedeeltelijk om whodunnit. Whatreallyhappened en whydunnit is veel belangrijker. Het verhaal wordt op een rustige manier verteld, geen pageturner of nagelbijtende spanning maar dat hoeft ook niet. Een kwestie van vertrouwen is om langzaam van te genieten. En het verhaal heeft genoeg spanning in zich om toch vooral te willen doorlezen en de raadsels te willen oplossen samen met Brunetti en Vianello.
Een kwestie van vertrouwen is heerlijk vakantieleesvoer of om te lezen als je heimwee hebt naar Venetië.

De geheime boekenclub: een pageturner met een originele invalshoek

De afgelopen jaren zijn er veel thrillers verschenen in navolging van Dan Brown's bestsellers De Da Vinci code en Het Bernini mysterie. Veelal pageturners met een ingewikkelde plot, veel achtervolgingen, good guys, bad guys, een liefdesverhaaltje en dit alles overgoten met een historisch sausje. De meesten hiervan waren hooguit een slap aftreksel. Slechts enkelen wisten een originele draai aan dit genre te geven.
Een daarvan is De geheime boekenclub van Gayle Lynds. Het is een onvervalste pageturner met een originele invalshoek. De traditonele rollen van good guys en bad guys zijn deze keer omgedraaid. Aan de goede kant staan deze keer agenten van allerlei geheime Amerikaanse (inlichtingen)diensten. In de meeste thrillers zijn dit toch vooral mensen die beslist niet te vertrouwen en zeker niet al te slim zijn. De rijke, goed opgeleide slechteriken hebben zich verenigd in een exclusieve boekenclub en gaan geen moord of andere misdaad uit te weg om de boekenclub zo geheim mogelijk te houden.
In De geheime boekenclub draait alles om de al dan niet verloren gegane Gouden Bibliotheek van Ivan de Verschrikkelijke, de Russische tsaar uit de 16e eeuw. Voor de verandering is een van de belangrijkste hoofdrollen voor een vrouw, Eva Blake, conservator van oude boeken. Na een verblijf van een paar jaar in de gevangenis wegens vermeende doodslag op haar man, wordt zij er uit gehaald voor een opdracht voor de CIA: vind de Gouden Bibliotheek. Samen met Judd Ryder, een voormalig medewerker van de militaire inlichtingendienst, wiens vader Jonathan Ryder vermoord werd waarschijnlijk vanwege zijn kennis over de GB. Op de achtergrond helpt Tucker Andersen, vriend van Jonathan Ryder, officieel in dienst van de CIA en off-the-record voor een meer geheime Amerikaanse inlichtingendienst.
De zoektocht begint tijdens een expositie in het British Museum in Londen, waar Eva een onverwachte ontmoeting heeft die haar bijna het leven kost. Judd weet haar maar net op tijd te redden. Wat volgt is een adembenemende rit door Europa. Eva en Judd gaan op zoek naar de Gouden Bibliotheek en proberen tegelijkertijd uit handen te blijven van de slechteriken die er alles aan doen om ontdekking te voorkomen. Meer onthullen zou een spoiler worden en dat wil ik niet.
Wel kan ik vertellen dat De geheime boekenclub goed geschreven is, het leest heerlijk weg. Ik heb het boek in een adem uitgelezen, zo spannend vond ik het. Het wisselen van perspectief tussen de good guys (en girl) en de bad guys verhoogde de spanning aanzienlijk. Het boek zou zich uitstekend lenen om verfilmd te worden, dankzij de filmische manier van schrijven. De scènes zag ik tijdens het lezen al voor me. Het gegeven van een geheime bibliotheek met alleen maar prachtige, verloren gewaande, manuscripten sprak mij als fanatieke lezer én historica erg aan. De geheime boekenclub is zeker geen dertien in een dozijn thriller maar stijgt daar naar mijn mening boven uit mede door de originele invalshoek.
Overigens heeft de schrijfster achterin het boek een interessant stuk geschreven over de achtergrond van de Gouden Bibliotheek. Deze heeft echt bestaan en het is tot op de dag van vandaag niet duidelijk of die nog bestaat en zo ja waar die zich bevindt of waar de boeken uit die bibliotheek zijn gebleven.

Verrassend goed: De kleur van het licht van Franck Thilliez

Uitgeverij Poema Pockets bedacht een leuk nieuw concept: De zeven zonden serie. De zeven hoofdzonden zijn: wraak, lust, gulzigheid, hebzucht, gemakzucht, jaloezie en hoogmoed. Bij iedere zonde werd een passende titel gezocht.
Bij 'wraak' hoort De kleur van het licht van Franck Thilliez. De achterflap van het boek beschrijft wraak (Ira) als genoegdoening door het ondervonden onrecht bij de dader te herhalen. Na lezing kan ik alleen maar beamen dat De kleur van het licht een goede keuze was. De zonde wraak wordt treffend beschreven en uitgelegd in deze korte thriller.
Het boek begint met een claustrofobische opening, te vergelijken met De bewoonde wereld van Nicci French, maar dan met meer horror-achtige elementen.
Een man wordt wakker en weet niet waar hij is. Stukje bij beetje ontdekt hij dat hij gevangen zit in een donkere grot. Zijn enkel zit vast aan een ketting. Geen eten of drinken te bekennen. Wel zit er nog iemand in de grot, met een grote helm op zijn hoofd die niet af kan. Dan komen de wederzijdse vragen. Wie ben jij? Waarom zijn wij hier? Hoe komen we hier weer uit?
Erg beklemmend om te lezen, zelfs als je zelf geen last heb van claustrofobie. Het verhaal wordt extra spannend omdat het geheel vanuit de onwetende geketende man is geschreven. In de grot kijkt de lezer uitsluitend door zijn ogen. En voelt hij de angsten van de man, terwijl hij langzaam inzicht krijgt in wat er gebeurd is.
Zonder verder al te veel te willen onthullen kan ik niet anders zeggen, dan dat de uitwerking van de zonde wraak in het verhaal zelfs nog beter was dan ik verwacht had. Het is duidelijk dat wraak meestal onverwacht komt. En dat berouw na de zonde volgt.
De kleur van het licht is goed geschreven, geen literaire hoogvlieger maar dat hoeft ook niet. Het is een echte pageturner, leest snel weg en blijft spannend tot het einde.
Ben benieuwd naar de andere 6 boeken in de serie: ik hoop dat die ook zo goed zijn! Ook zou ik wel eens een ander boek van Franck Thilliez willen lezen.

Cruise van Suzanne Vermeer: een Libelle thriller

Afgaande op de titel en het omslag zou Cruise een romantisch niemendalletje kunnen zijn, een soort 'Loveboat' in een moderne boekvorm.
Niets is echter minder waar. Cruise is een thriller, echter wel vooral voor dames.
Frank, de man van Heleen raakt vermist tijdens een cruise. Leeft hij nog of niet. Er wordt geen spoor van hem ontdekt. Nadat Heleen te horen heeft gekregen dat iemand anders een levensverzekering op Frank heeft afgesloten, gaat ze op onderzoek uit. Ook in deze thriller geldt: dat had ze beter niet kunnen doen. Ze ontdekt dingen die ze niet had willen weten en is ondertussen ook haar leven niet zeker. Als dat maar goed afloopt...
De spanning in Cruise gaat in heftige intervallen. Op sommige momenten kabbelt het verhaal gezellig door, neuzelend over wel of niet gaan werken en de sfeer op kantoor. Elders giert de adrealine over de bladzijden en wordt het wel heel spannend. Compleet met bloedstollende achtervolging en afwachten of de redding wel op tijd komt.
Ik begrijp goed waarom Cruise genomineerd is voor de NSPublieksprijs. Het is zonder denigrerend te willen zijn een echte 'Libelle' thriller. Veel vrouwen zullen smullen van de boeken van Suzanne Vermeer. Cruise leest gemakkelijk weg. Spannend zonder bloederig te worden. En niet te vergeten een herkenbare hoofdpersoon, het zou je buurvrouw kunnen zijn.

De dood voor ogen: wat een teleurstelling

Na het lezen van de dwarsligger Fabrieksmeisjes van Leslie Chang, was ik zo enthousiast over het nieuwe boekconcept dwarsligger dat ik direct op zoek ben gegaan naar andere dwarsliggers om te lezen. Op dit moment lees ik met veel plezier en gegrinnik De kostwinner van Henk Rijks. In eerste instantie had ik de thriller De dood voor ogen van Peter James uitgezocht. Afgaande op omslag en achterflap beloofde het een spannende thriller te worden. Over een man die een cd in de trein vindt, mee naar huis neemt en bekijkt op de pc om de eigenaar te kunnen terugvinden. Tot zijn schrik ziet hij een filmpje waarin een vrouw vermoord wordt. Klinkt spannend toch?
Helaas wordt het leesplezier op de eerste bladzijde in de tweede alinea al enigszins verstoord door een taalfout als gevolg van een kreupele, te letterlijke vertaalde zin.
' Een aantal van de auto's in de straat, in te weinig parkeervakken geperst, waren gedeukt en verroest en allemaal waren ze gebombardeerd met duiven- en meeuwenpoep.'
Vervang 'een aantal van de' door 'sommige' en het hele probleem is opgelost!
Maar goed, een foutje is menselijk, dus ben ik toch doorgegaan met lezen. Het eerste hoofdstuk over een mooie jonge dame ging wel. Vervolgens een hoofdstuk over een man in een drukke forenzentrein die zich ergert aan de medereizigers. Ook nog wel te doen, maar ik verwachtte daarna wel iets beters. Helaas kwam dit niet. Wat wel kwam, was een afgrijzelijk cliché waarmee dit hoofdstuk werd afgesloten: 'Als hij had geweten wat voor verwoestend effect het op zijn leven zou hebben, had hij het verrekte ding op de bank laten liggen.'
Bijna net zo erg als 'hij werd wakker en realiseerde zich dat alles gelukkig maar een droom was geweest.'

Na deze zin ben ik direct gestopt en op zoek gegaan naar een ander boek. Het is alweer een hele tijd geleden dat dit mij overkomen is. Gelukkig maar!

De middagvrouw: wat een heftig boek

Wat een heftig boek is De middagvrouw. Het maakte veel gevoelens bij mij los. Onbegrip en afschuw, waarom laat een moeder haar kind achter. Verdriet over een trieste jeugd, een verloren geliefde. Kortdurende blijdschap over echte liefde. Uiteindelijk begrip over het achterlaten van een kind. En tot slot bewondering voor het mooie, nare ronde einde.
Nadat ik De middagvrouw uit had heb ik nog lang zitten mijmeren over waarom Helene, de hoofdpersoon, niet het leven in eigen hand nam.
Julia Franck heeft in De middagvrouw een mooie, rustige en poëtische schrijfstijl. Het taalgebruik doet soms wat ouderwets aan, de woorden en het ritme van de zinnen, maar past daarom des te beter bij de tijd waarin het boek zich afspeelt. Klein minpuntje: het ontbreken van aanhalingstekens zorgde hier en daar voor onnodige verwarring.
De middagvrouw is een aanrader vanwege de intrigerende hoofdpersoon, het fascinerende verhaal en prachtige taalgebruik.

Deze laatste zomer laat je mijmerend achter

Deze laatste zomer van Cesarina Vighy (1936-2010) laat je mijmerend achter. Over het leven, de dood, hoe kleine dingen (zoals een merel die een nest bouwt in de tuin) belangrijk worden en grote dingen compleet onbelangrijk (is er een God).
Het boek is een autobiografische roman met herinneringen, gedachtenspinsels, filosofietjes, columnachtige hoofdstukken en venijnige uithalen. In het begin verwarrend om te lezen, moeilijk om de rode draad te vinden als die er al was. Later werd het duidelijk dat Vighy haar levensverhaal in romanvorm wilde vertellen, te beginnen bij haar ouders en haar jeugd. Hiervoor gebruikt ze soms een alter ego. Geen alledaags levensverhaal met in de hoofdrol een dochter van een vader en een moeder die veel van elkaar hielden, maar niet getrouwd waren. Ook woonden ze ook niet samen in een huis omdat haar vader al getrouwd was met een andere vrouw. Deze excentrieke vrouw veranderde van iemand die de traditionele banden altijd had bespot tot iemand die op de barricades stond van de heiligheid van het huwelijk toen haar man van haar wilde scheiden. Moeder en dochter werden ondergebracht in een pensionnetje in Padua op veilige afstand van Venetië. Het kwam de moeder-dochterband niet ten goede. En had gevolgen voor haar partnerkeuze, niet altijd even gelukkig.
Deze laatste zomer is in vele opzichten een persoonlijk boek. Niet alleen het verhaal vertelt veel over Cesarine Vighy ook de manier van schrijven onthult veel over de vrouw die zij was. Haar observatievermogen is opvallend. Vermoedelijk is haar tong, toen ze nog kon praten, net zo scherp geweest als haar pen. Gelukkig had ze wel veel gevoel voor humor. De vele uitweidingen en het trage begin van het verhaal zouden bij haar leeftijd kunnen horen. (C.V. debuteerde op haar 73e met dit boek). Haar beschrijvingen van wat mensen gaan doen als ze ouder worden zijn geweldig om te lezen. Humoristisch en zeer herkenbaar, vooral de amateurgenealogen en de 'vrolijke weduwen'. De hoofdstukken over de gang langs de neurologen om te achterhalen wat de hoofdpersoon mankeerde is aangrijpend. Ontroerend is het laatste hoofdstuk als zij haar einde voelt naderen. Toch ontbreekt ook hier de scherpe humor niet als zij nadenkt over wat er als haar doodsoorzaak zal worden genoteerd. Hartinfarct zal volgens haar niet lukken omdat haar hart van vooroorlogse kwaliteit is. Ze zou willen volstaan met een grafschrift uit de simpele volkshumor: 'Hier ligt Jan, omdat hij niet meer ademen kan.'
In het kort, Deze laatste zomer is een boek met een lach en een traan, net als het leven zelf.

Het eiland onder de zee: om langzaam van te genieten

Jaren geleden heb ik genoten van Het huis met de geesten, Liefde en schaduw, Eva Luna en andere boeken van Isabel Allende. Stuk voor stuk mooi vertelde verhalen met soms gruwelijke gebeurtenissen, de heerlijke schrijfstijl zonder haast maar met mooie beschrijvingen, het bovennatuurlijke/magische en het Latijns-Amerikaanse sfeer. Vervolgens verloor ik haar boeken uit het oog. Totdat ik Het eiland onder de zee zag liggen. Wat een prachtig boek!
Het eiland onder de zee speelt zich grotendeels af op Haïti en in New Orleans eind 18e, begin 19e eeuw. In Frankrijk woedt de Franse revolutie, gevolgd door de heerschappij van Napoleon. Op Haïti werken slaven uit Afrika lange dagen onder de gloeiend hete zon op suikerplantages voor hun Franse meesters. Een van die slaven is Zarité, die op haar negende terechtkomt op de plantage van Valmorain, een Franse edelman. Zij heeft 'geluk' dat ze niet op de plantage hoeft te werken maar als huisslavin gebruikt wordt. De Spaanse vrouw van Valmorain is geestelijk en lichamelijk zwak. Al snel zorgt Zarité voor het zoontje van haar en Valmorain en krijgt ze zelf ook een kind van hem. Beide kinderen beschouwt ze als haar eigen. Er ontstaat een vreemde band tussen Zarité en Valmorain, die heen en weer gaat tussen aantrekking, afstoting, genegenheid, bescherming maar ook wreedheid. Een band die beïnvloed wordt door stands- en kleurverschil en de toenmalige opvattingen over slavernij en slaven.
Op een gegeven moment krijgt Zarité de kans om te vluchten, namelijk als er een grote slavenopstand uitbreekt. Slaven hebben zich verenigd en overvallen de plantages om de andere slaven te bevrijden en wraak te nemen op de wrede heersers en hun gezinnen. Uit liefde voor haar kinderen besluit Zarité om Valmorain te helpen vluchten. Wat volgt is een uitputtende, levensgevaarlijke tocht door de jungle naar Le Cap, het Parijs van de Antillen.
Het is onmogelijk om het hele verhaal hier goed na te vertellen, dat zou het verhaal teniet doen. Gewoon zelf lezen en genieten. Isabel Allende kan zo goed meeslepende verhalen vertellen. Zo goed dat je het gevoel hebt er zelf bij te zijn. De dampende hitte op de velden zelf te voelen. De geuren uit de keuken zelf te ruiken. Maar ook te huiveren bij de wreedheden van de Franse meesters en de wraakacties van de slaven. Mee te leven met Zarité, de bijzondere slavin op haar moeilijke reis door het leven op zoek naar liefde en geluk. Isabel Allende is er goed in geslaagd deze, mij onbekende, periode en plaats in de geschiedenis tot leven te wekken. Wat een prestatie, wat een prachtige aanrader is het geworden. Voor iedereen die van goed geschreven, mooie verhalen houdt. Om langzaam van te genieten.

Voorspelbaar genieten: 61 uur

Natuurlijk zijn de boeken van Lee Child over Jack Reacher voorspelbaar. In ieder deel is Jack Reacher ergens in Amerika om tegen een plaatselijk probleem aan te lopen, soms vrij letterlijk. Vervolgens gaat de rest van het boek over hoe Jack Reacher het probleem tamelijk onconventioneel oplost. Hoe meer tegenstanders, hoe groter de uitdaging. Vaak is er sprake van een dame in nood die en passant ook nog even gered wordt. Helaas voor de dame vertrekt Jack Reacher altijd daarna. Hij blijft niet, maar gaat weer op reis met tandenborstel en legitimatie (sinds 9/11) .
Toch is ieder boek van Lee Child over Jack Reacher weer geweldig om te lezen en een paar avonden genieten. Daarna begint het wachten op het volgende boek. Gelukkig komt Lee Child ieder jaar met een nieuw boek!
Wat is het dat de boeken van Lee Child anders maakt dan andere vergelijkbare actie-thrillers?
Allereerst Jack Reacher. Hij is de perfecte held, aantrekkelijk voor vrouwen en mannen. Jack Reacher is groot, sterk, voor niemand bang, slim en creatief in het verzinnen van oplossingen, onafhankelijk en heeft goed psychologisch inzicht in menselijk handelen. Ondanks dat deze eigenschappen hem tot een soort supermens maken, blijft hij toch gewoon menselijk en maakt ook hij wel eens een fout (soms dan). Daarnaast is humor is een belangrijk wapen van Lee Child. In ieder boek van hem staan de nodige beschrijvingen van mensen of gebeurtenissen die haarscherp en erg humoristisch zijn. Tot slot zijn de verhalen spannend en vlot geschreven. De gebeurtenissen zijn soms onwaarschijnlijk maar nooit ongeloofwaardig.
Wat vreemd toch dat de boeken nog niet verfilmd zijn. Als film zouden ze vergelijkbaar zijn met Lethal Weapon, Die Hard maar dan 21e eeuw en natuurlijk veel beter.
Zoals de titel het al zegt speelt 61 uur, het nieuwste boek van Lee Child, zich af in precies 61 uur. Het begint met een bijna botsing van een auto van een advocaat met een bus vol actieve senioren op een culturele rondreis en Jack Reacher. De bus raakt van de weg, komt vast te zitten in de sneeuw. Een sneeuwstorm komt sneller dichtbij dan de mogelijkheid om de bus te repareren en verder te reizen. Noodgedwongen blijft Jack Reacher hierdoor langer dan gepland in Bolton City, een stadje dat gedomineerd wordt door een grote, nieuwe gevangenis net er buiten. De politie van Bolton City heeft er de handen vol aan, zeker als er doden vallen en een motorbende neerstrekt. Maar goed dat Jack Reacher er is om mee te helpen.
Wat 61 uur later gebeurde, zal ik hier niet onthullen, wel dat het verhaal dan nog lang niet afgelopen is. De cliff-hanger blijft tot najaar 2010 hangen, want dan zal het vervolg verschijnen. Gaat moeilijk worden om zo lang te moeten wachten.
61 uur bevat alle vertrouwde elementen van een echte 'Lee Child'. Spannend, goed geschreven, een page-turner. Veel nagelbijtende spanning en achtervolgingen. Mooie staaltjes van 'Reacher' denken. Zoals wanneer hij de politie tipt over de mogelijke verblijfplaats van een voortvluchtige en in 1e instantie ernaast lijkt te zitten,maar het toch goed heeft. (het 2e motel aan de hoofdweg door het 1e stadje dat je passeert als je noordwaarts een grote stad verlaat, blijkt het 3e motel te zijn. Het 1e en 2e motel stonden te dicht naast elkaar) Iets minder sterk dan eerdere boeken over Jack Reacher omdat op ongeveer driekwart van het boek het al duidelijk is hoe de vork in de steel zit. Jammer, al wordt dat ten dele goed gemaakt door de geweldige, onverwachte cliff-hanger. Zijn boek uit 2009, Sluipschutter was beter. Laten we hopen dat het vervolg van 61 uur dat ook is.