Lydia van Felix Thijssen leest lekker weg

Felix Thijssen is een veelzijdige schrijver van een omvangrijk oeuvre. Zo schreef hij in een ver verleden jeugdboeken, westerns, detectives en science fiction romans. Later gevolgd door tv- en filmscenario's en thrillers. In de biografie op zijn website wordt gesproken over een productie van acht boeken per jaar. Zijn uitgever raadde hem indertijd aan onder pseudoniem te gaan schrijven omdat niemand zou geloven dat alle acht goed van kwaliteit zouden zijn.
Zijn eerste thriller in de Max Winter Mysteries, Cleopatra, verscheen in 1997. Op 1 na dragen alle delen in de deze serie de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon. De Max Winter serie kent hoogtepunten zoals Esperanza, Amanda en Caroline maar ook wat mindere delen zoals Tiffany. Inmiddels is het twaalfde deel verschenen, Lydia. Geen hoogvlieger maar wel een boek dat lekker wegleest.
De zoon van Lydia schrikt zich rot als het lijkt alsof zijn moeder in een boom is opgehangen. Een zieke grap of zit er meer achter? Een dreigbrief in de brievenbus en een man aan de deur met vreemde vragen zorgen ervoor dat Lydia besluit Max Winter in te huren. En maar goed ook want haar man is achter haar grote geheim gekomen en op haar werk heeft ze ook de nodige problemen. Wellicht kan Max Winter het mysterie oplossen. Al heeft hij ook het een en ander aan zijn hoofd: hij kan CyberNel maar niet vergeten.
Voor de lezer die de serie vanaf het eerste deel volgt, is er een mooie beloning. De levensloop van Max is helemaal te volgen in zijn boeken. Ook in Lydia wordt er verwezen naar gebeurtenissen uit het leven van Max die in eerdere delen plaatsvonden. Lydia is bijvoorbeeld de dochter van een man die hij vele jaren daarvoor hielp, toen hij verdacht werd van de moord op zijn buurvrouw.
Lydia is een vlotgeschreven thriller van een geroutineerde schrijver. Het verhaal is oké met voldoende verrassende wendingen. Het wint aan spanning door de perspectiefwisselingen tussen Lydia, vanuit de derde persoon en Max, vanuit de ik-persoon.
Na lezing bleef er echter iets knagen. Er mist iets, namelijk diepgang en originaliteit. Het verhaal blijft aan de oppervlakte, nergens gaat Felix Thijssen dieper in op beweegredenen en motieven. Arthur blijft een schimmig bordkartonnen figuur. Vernieuwend of origineel is Lydia ook niet. Het is gewoon een deel uit de serie. Geen boek dat er boven uitsteekt zoals Esperanza dat wel deed, door het verhaal en de taal.
Ondanks bovenstaande kritiek is Lydia wel een aanrader om te lezen, het boek zal zeker een avond of wat leesplezier geven. Het hapte namelijk heerlijk weg.

Roomservice van Elvin Post: een vijfsterren meesterstuk

De settings waarin de boeken van Elvin Post zich afspelen zijn vaak uitermate boeiend en zeker niet alledaags te noemen. Vals beeld speelde zich af in de wereld van de (vervalste) kunst. In Geboren verliezers werd het decor gevormd door de ongure achterbuurten van New York. In Roomservice heeft Elvin Post zichzelf overtroffen door het boek te situeren in de porno-wereld. Wie daar een stel gladde,snelle jongens en opgepompte blondjes verwacht, heeft het helemaal mis. Integendeel, Elvin Post is, net als in zijn vorige boeken, er in geslaagd om fascinerende, bizarre, verrassende en toch geloofwaardige personages te verzinnen. Een pornoproducent op leeftijd die nog steeds in leren broeken loopt met een Snoopy sleutelhanger. Zijn zoon, een onaantrekkelijke loser die stuntelend en denkend aan de pornofilm die hij ooit zal maken door het leven gaat. De afgewezen porno-actrice, die eerst uitgeprobeerd wordt door de baas. De privé detective die de onzichtbare babysitter wordt van een wel heel groot kind. De mismaakte pornoster die steeds minder morele gevoelens blijkt te hebben op het gebied van leven en dood.
Pornoproducent Archie Venice heeft in Roomservice een paar problemen. Een daarvan is zijn zoon Larry, die nog te dom is om voor de duvel te dansen en daarom bij zijn vader werkt als locatiescout. Archie besluit privé detective Jack Farrell in te huren, zodat hij op de achtergrond Larry tegen zichzelf kan beschermen. Jack Farrell zwicht voor het grote geld en de aantrekkelijke receptioniste. Al snel blijkt dat Larry toch ergens goed in is, namelijk zichzelf in de nesten werken.
Roomservice is in alle opzichten een geweldig goede thriller en een van de beste boeken die dit jaar verschenen is. Het verhaal zit goed in elkaar en loopt als een trein. Nergens verslapt de spanningsboog. Zonder al te veel over het einde te willen onthullen: het is verrassend. De epiloog is de perfecte kers op de taart, die de lezer met een grijns zal achterlaten.
De personages zijn boeiend, hier en daar over-the-top maar nog wel realistisch. Een ervan bestaat ook in real life. Elvin Post vertelde hierover in een interview.
Net als zijn andere boeken, is Roomservice een genot om te lezen, vanwege de soepele schrijfstijl, het mooie woordgebruik van de personages en de ruim aanwezige humor. De humor is te vinden in grappige situaties, geweldige woordspelingen zoals de titels van de films (Four Weddings and a Gigolo, A Few Hard Men etc.) en de fascinerende personages.
De grootste prestatie van Elvin Post is dat hij Roomservice situeert in de ranzige, schimmige, duistere wereld van de porno zonder dat het boek zelf ranzig, schimmig of duister wordt.
Om een lang verhaal kort te maken: Roomservice is een vijfsterren meesterstuk!

Stervensuur: 8 literaire spannende verhalen

Bij spannende korte verhalen moet ik altijd aan de geweldige korte verhalen van Roald Dahl denken. De onovertroffen spanningsopbouw, vlot en doeltreffend geschreven, op een wrange manier humoristisch en vooral de altijd weer verrassende twist op het laatst.
Met dit in mijn achterhoofd heb ik de spannende verhalenbundel Stervensuur gelezen. Het is een halfom bundel geworden. Sommige verhalen zijn goed en geslaagd voor de Dahl-test. Andere verhalen zaaien enkel verwarring, zonder spanning op te roepen. Het blijven vage verhalen zonder plot. Zoals bijvoorbeeld De pure waarheid van Marcel Möring en Koude steen van Rob van Essen. Jammer in potentie is laatstgenoemde een goed verhaal over de onbekende man in het ziekenhuis.
Het verhaal Skimmen van Christiaan Weijts heeft een goede plot. In de manier waarop hoofdpersoon Werkers besproken wordt zit zeker humor. De twist op het eind wordt helaas teniet gedaan door het fictieve krantenbericht dat erna volgt.
Hoogtepunten in Stervensuur zijn de verhalen van Herman Koch en Wanda Reisel en Stine Jensen.
Herman Koch heeft zoals vaker in zijn romans, een hoofdpersoon gekozen die wat onsympathieke trekjes heeft. Koch slaagt met Wind uit het Noorden voor de Dahl-test voor de spanningsopbouw en de humor. De twist ontbrak.
Het verhaal Met vreemde mannen mee van Wanda Reisel is vlot geschreven en vooral goed vanwege de originele manier van wraakneming van de hoofdpersoon. Verrassend.
Verreweg het best verhaal is Tosca van Stine Jensen vanwege de sterk oplopende spanning en de geweldige twist als besluit.
Mijn conclusie: het is niet eenvoudig om een goed spannend verhaal te schrijven, slechts weinigen slagen erin. Desondanks heb ik de bundel met veel plezier gelezen.

Vergelding: een Amsterdamse politieroman van ex-hoofdcommissaris

Joop van Riessen was hoofdcommissaris van de Amsterdamse politie en dat is te merken bij het lezen van Vergelding. Wie het nieuws over liquidaties en de bijbehorende criminelen heeft bijgehouden de laatste tijd zal hier en daar wat bekende personages en gebeurtenissen tegenkomen. Zo zullen de namen Willem en Dino niet toevallig gekozen zijn voor twee criminelen.
De hoofdrollen in Vergelding zijn echter voor Fred de Lange en Anne Kramer. De eerste is een spijtoptant die als logisch gevolg van zijn wens schoon schip te willen maken opeens moet vrezen voor zijn leven. Anne Kramer is de hoofdinspecteur van politie die vechtend door het leven gaat, niet letterlijk maar figuurlijk. Vechten tegen de vooroordelen als vrouwelijke chef, tegen haar streng gereformeerde (huis)man, tegen de politieke druk om de moorden snel op te lossen. Het maakt nogal een verbeten indruk.
Vergelding is een spannende misdaadroman met een goede plot gelukkig zonder al te voorspelbaar einde. De stijl is onopgesmukt en zakelijk, precies wat te verwachten valt van een politieman. Helaas hier en daar wat te veel zodat het houterig wordt. Jammer, wellicht bij een volgend deel een wat betere redactie die dit eruit haalt zonder dat de eigen stem van Van Riessen verdwijnt.

Machteloos: Verrassend spannend en beklemmend

Machteloos van Marianne en Theo Hoogstraten is een verrassend spannende en beklemmende Hollandse thriller.
Bij het tanken bij een benzinestation naast de snelweg heb ik altijd last van twee angstgedachten. In de ene wordt de auto gestolen terwijl ik aan het betalen ben. In de andere wordt mijn auto met mij er nog in gebruikt als vluchtauto na een overval op het benzinestation. Het echtpaar Hoogstraten slaagt erin deze nachtmerrie tot leven te wekken in Machteloos. Tosca, een gescheiden moeder, tankt bij een tankstation. Op het moment dat ze weg wilt rijden, stapt er een man met een pistool. De man wil dat Tosca iets voor hem doet. Hier begint de zeer levensechte en geloofwaardige nachtmerrie van Tosca. Want al is ze nu overduidelijk een slachtoffer van deze onbekende man, later in het verhaal zal ze voor dader worden aangezien en ook zo behandeld worden. Meer kan en wil ik niet vertellen, want dan is het voor de verse lezer lang zo beklemmend niet. Hoogstraten (2x) slaagt er in om het machteloze gevoel dat Tosca heeft goed over te brengen op de lezer. Machteloos is een echte pageturner, ik heb het boek achterelkaar uitgelezen. Ik had niet gedacht dat het zo'n spannend boek zou zijn op basis van de flaptekst.
De actuele achtergrond van de milieubeweging en kernreactoren zorgde voor een mooi tijds- en sfeerbeeld. Zeker met de kloppende details zoals de beschrijving van Steenwijk, de snelwegen etc. Het geeft een mooi afgewerkt en verzorgd boek.
Heb ik toch een klein minpuntje wat niet storend was omdat Tosca zelf wel goed tot leven komt: de politiemensen blijven wat clichéfiguren. Good cop, bad cop, vriendelijke politievrouw.

Smakelijk tussendoortje: Tiffany van Felix Thijssen

In de witte boekenhal vond ik een paar weken geleden Tiffany van Felix Thijssen. Een opnieuw uitgegeven oudere titel uit de Max Winter serie. Max Winter vind een heroine hoertje op zijn stoep en heeft het gevoel dat hij haar moet helpen. Zij denkt daar anders over en is de volgende dag verdwenen. Einde verhaal: nee, juist het begin. Wat begint als iets kleins: een ontevreden klant en zakkenrollerij eindigt groot met doofpotten bij de landmacht. Spannend: ja, pageturner: ja, goed opgebouwde plot: ja, diepgaand: nee. Wel een spannende thriller, echter geen literaire thriller zoals zijn latere Esperanza. Kortom een smakelijk tussendoortje.

Een geslaagd Experiment

In twee avonden Het experiment van Joost Heyink gelezen. Was erg onder de indruk. Mooi geschreven. De spanning komt voor een groot deel door de wisseling van perspectief. Het verhaal zelf is boeiend en interessant. Veel van binnenuit informatie over hoe hersenspoeling door sekte-achtige organisaties in zijn werk gaat. Dat gedeelte is beklemmend en zeer overtuigend, juist doordat het verhaal door verschillende personages verteld wordt. Niet alleen door de enthousiaste cursiste of de wantrouwende partner, maar ook onder andere door de 'cursus' leiding en de nieuwsgierige journalist.
Een klein min/zeurpuntje: jammer dat er in de flaptekst al zo veel van het verhaal wordt weggegeven.

De beste boeken van 2009: Nederlandstalige thrillers

Nog nooit zoveel boeken gelezen als in 2009! Ik probeer iedere week 1 boek te lezen, mijn streven is dus 52 boeken per jaar. Dit jaar heb ik 62 boeken uitgelezen! Veel thrillers, hier en daar wat literatuur en non-fictie.
Best moeilijk om daar een top 5 of top 10 uit te halen. Ik ga het mijzelf gemakkelijker maken: per categorie noem ik een paar titels die mij zijn opgevallen en bijgebleven. Voor jullie leesplezier maak ik er aparte blogs van!
Om te beginnen Nederlandstalige thrillers: Felix Thijssen, Esperanza. Ongelooflijk dat hij NIET de Gouden Strop hiervoor heeft gekregen. Naar mijn mening de beste Nederlandstalige misdaadroman van het afgelopen jaar. Mooi verhaal, goed geschreven, levensechte personages. Kortom alles klopt!
Ook heel moooi: Lieneke Dijkzeul, De geur van regen. Een boek om heel langzaam van te genieten.