1926 De verdwijning van Agatha Christie: intrigerende opties in passend verhaal

De verhalenbundel 1926, de verdwijning van Agatha Christie, heeft een interessant uitgangspunt. Vier schrijvers lieten hun fantasie gaan, en bedachten wat er gebeurd zou kunnen zijn in december 1926 toen Agatha Christie gedurende 11 dagen spoorloos was verdwenen. Het resulteerde in vier intrigerende opties die in een passend verhaal werden gegoten.

Jean-Paul Colin liet zich voor zijn verhaal Demasqué inspireren door het verhaal En toen was er nog maar een. Het leverde een prachtig verhaal op, geheel in de stijl van de Koningin van het mysterie.
In zijn boeiende verhaal Groeten uit Pau onthult Peter Ronner een geheim dat Agatha Christie haar hele leven goed heeft bewaard. Alleen in haar dagboek heeft ze over het geheim geschreven. In het verhaal kan de lezer stukken uit het dagboek lezen en komt er tevens achter dat het geheim werd gebruikt voor chantage en afpersing.
In het derde verhaal, Vermist, laat Carien Touwen Agatha Christie de hoofdrol spelen in een mysterie. De vader van een klein jongentje is verdwenen, Agatha Christie komt toevallig langs en gaat geheel volgens de methodes die ze in haar boeken beschrijft op zoek naar de man, samen met het jongetje.
Tot slot vroeg Johan van de Velde zich in De onbekende schrijver af of Agathe Christie werkelijk de schrijfster is van al die geweldige detectives. Stel nou dat iemand anders, die zijn identiteit niet bekend kan maken, de verhalen heeft geschreven.
De vier verhalen zijn allen amusant, kwalitatief goed, en leuk om te lezen. De theorieën zijn goed bedacht, en, nog belangrijker, tot op zekere hoogte geloofwaardig. De verhalenbundel is een goed initatief van Jean Paul Colin en Uitgeverij Parelz, die het verdient om voortgezet te worden. Er zijn vast wel meer raadsels te vinden in de (misdaad)literatuur die op deze manier kunnen worden opgelost.
Tenslotte kan deze lezer het niet laten om te vertellend dat er een hypothese ontbrak, Namelijk de optie dat Agatha Christie gedurende deze elf dagen een geweldige affaire heeft gehad met een eveneens getrouwde man die om bepaalde redenen niet kan scheiden van zijn vrouw. Na deze elf dagen moesten ze afscheid nemen, om elkaar nooit terug te zien…

Stille getuigen: voor iedereen die meer wilt weten over het NFI

In tv-programma’s zoals CSI is wekelijks te zien hoe slimme laboranten de meest ingewikkelde moordzaken oplossen. Dankzij die ene achtergelaten vingerafdruk, haar of vezel weten zij de moordenaar te vinden in de grote online database. Medewerkers van het Nederlands Forensisch Instituut weten dat forensisch onderzoek in het ‘echt’ vaak anders verloopt. Het boek Stille getuigen licht een tipje van de sluier op.
Vijfentwintig Nederlandse thrillerauteurs mochten meelopen met vijfentwintig forensisch onderzoekers in evenzoveel disciplines. Vervolgens schreven de auteurs een spannend verhaal over hun ervaring. Een pittige uitdaging, want het verhaal moest niet alleen spannend en verrassend zijn, compleet met twist op het einde, maar ook moest de onderzochte forensische techniek centraal staan. Gelukkig slagen vrijwel alle thrillerauteurs hierin.
De verhalen in Stille getuigen zijn min of meer van gelijk kaliber. Allen goedgeschreven en spannend. De NFI expertise is er netjes in verwerkt. De meeste verhalen hebben een verrassend einde of iets dat daar voor door moet gaan.
Bij sommige auteurs zou het niet nodig geweest zijn hun naam te vermelden bij het verhaal. Hun stijl is zo herkenbaar. Zo weet Tomas Ross in slechts een paar bladzijden een complete complottheorie neer te zetten, zoals we dat van hem gewend zijn in zijn boeken.
Een paar verhalen vallen op en blijven wat langer bij de lezer hangen. De verrassende twist in Eight days a week van Nicolet Steemers laat de lezer achter met een wrang gevoel. Klasse! Judith Visser speelt in Een goede buur met een dubbele persoonlijkheid. Het verhaal zou het in uitgebreide vorm ook goed doen als thriller. Bericht van Dick van den Heuvel is vooral een droevig verhaal over de gevolgen van een ruzie, losjes gebaseerd op de actualiteit.
Compleet buiten de gebaande paden gaat het verhaal van Peter de Zwaan. Hoofdpersoon is Rudy die in de ‘autoschade’ zit en een verkeerd pilletje heeft geslikt. Hij gaat tamelijk hardhandig op zoek naar de degene die hem het pilletje heeft gegeven en de fabrikant ervan. De ergernis van Rudy Weustink is een onconventioneel, grof verhaal mét humor. Het is te hopen dat Rudy Weustink terugkomt in een volgende thriller van Peter de Zwaan. Deze kleurrijke kleine crimineel verdient het.
Stille getuigen is voor iedereen die meer wilt weten over forensisch onderzoek in Nederland en tegelijkertijd wilt genieten van een spannend verhaal.

Stervensuur: 8 literaire spannende verhalen

Bij spannende korte verhalen moet ik altijd aan de geweldige korte verhalen van Roald Dahl denken. De onovertroffen spanningsopbouw, vlot en doeltreffend geschreven, op een wrange manier humoristisch en vooral de altijd weer verrassende twist op het laatst.
Met dit in mijn achterhoofd heb ik de spannende verhalenbundel Stervensuur gelezen. Het is een halfom bundel geworden. Sommige verhalen zijn goed en geslaagd voor de Dahl-test. Andere verhalen zaaien enkel verwarring, zonder spanning op te roepen. Het blijven vage verhalen zonder plot. Zoals bijvoorbeeld De pure waarheid van Marcel Möring en Koude steen van Rob van Essen. Jammer in potentie is laatstgenoemde een goed verhaal over de onbekende man in het ziekenhuis.
Het verhaal Skimmen van Christiaan Weijts heeft een goede plot. In de manier waarop hoofdpersoon Werkers besproken wordt zit zeker humor. De twist op het eind wordt helaas teniet gedaan door het fictieve krantenbericht dat erna volgt.
Hoogtepunten in Stervensuur zijn de verhalen van Herman Koch en Wanda Reisel en Stine Jensen.
Herman Koch heeft zoals vaker in zijn romans, een hoofdpersoon gekozen die wat onsympathieke trekjes heeft. Koch slaagt met Wind uit het Noorden voor de Dahl-test voor de spanningsopbouw en de humor. De twist ontbrak.
Het verhaal Met vreemde mannen mee van Wanda Reisel is vlot geschreven en vooral goed vanwege de originele manier van wraakneming van de hoofdpersoon. Verrassend.
Verreweg het best verhaal is Tosca van Stine Jensen vanwege de sterk oplopende spanning en de geweldige twist als besluit.
Mijn conclusie: het is niet eenvoudig om een goed spannend verhaal te schrijven, slechts weinigen slagen erin. Desondanks heb ik de bundel met veel plezier gelezen.

In tijden niet zo gelachen: Van je familie moet je het hebben

In tijden niet zo hard gelachen om een boek als tijdens het lezen van de verhalenbundel Van je familie moet je het hebben van David Sedaris. De verhalen zijn uitermate grappige beschrijvingen van gebeurtenissen en mensen, vaak de familie van David Sedaris. Hij spaart zichzelf niet, zo schrijft hij een verhaal over de bizarre tics die hij als kind had. Ieder jaar kwam een andere juf bij zijn moeder op bezoek om zijn tics te bespreken. Het begon met likken aan de lichtschakelaars op de lagere school en ontwikkelde zich tot schudden met zijn hoofd, rollen met zijn ogen en rare kreten uitslaken op de universiteit. De tics verdwenen, gelukkig voor Sedaris, op het moment dat hij begon met roken. In een ander verhaal vertelt Sedaris over zijn ervaringen op een nudistencamping. Hij vraagt zich dan serieus af waar een nudist zijn pen bewaart. En hoe beschrijf aan je buurman op de camping degene met wie je gesproken hebt?
Amy, de zus van Sedaris, doet zich graag voor als iemand anders. Op 12-jarige leeftijd belde ze haar vader en deed alsof ze Peggy, een van de vriendinnen van haar moeder, was. Ze sprak met haar vader over ditjes en datjes. In latere telefoongesprekken begon ze te klagen over haar echtgenoot en avances te maken naar haar vader. Haar vader bleek een echte heer en ging er niet op in. In plaats daarvan bracht hij een hoogst verbaasde Peggy in contact met vrijgezelle collega's. Pas jaren later heeft Amy dit alles opgebiecht.
Andere hoogtepunten uit de bundel zijn de verwoede pogingen van de vader van Sedaris met zijn kinderen een jazzcombo te vormen en om ze te leren golfen. Ook het verhaal over zijn oma is geweldig, net als de beschrijvingen van de vrouw die hem speed verkoopt op de universiteit. 'Een beverige ponstypiste wier broze, voortijdig wit geworden haar op zo'n manier gepermanent was, dat ik haar niet kon aankijken zonder te moeten denken aan uitgebloeide paardenbloemen. (...) Die inmiddels zoveel van haar gewicht was kwijtgeraakt dat ze er in haar nauwsluitende, in een aardkleur uitgevoerde jurk uitzag als een op een cocktailprikker gestoken uitje.'
Van je familie moet je het hebben smaakt naar meer, meer, meer! Hopelijk gaat uitgeverij Lebowski snel meer prachtige verhalenbundels van David Sedaris laten samenstellen.

Spannend relatie gedoe van Saskia Noort

In Afgunst/Een goed huwelijk laat Saskia Noort zien waar ze goed in is: de relaties tussen mensen haarfijn beschrijven. Zij overgiet het geheel met een flinke portie spanning en geweld.
Afgunst gaat over een vrouw wiens ex een angstaanjagende stalker wordt. Het kat-en-muis spel wordt vanuit de kat en de muis beschreven. Dit zorgt voor toenemende spanning en vreemd genoeg ook voor een soort begrijpen van de dader. Niet om het goed te praten, maar wel om te zien hoe het zover heeft kunnen komen.
In Een goed huwelijk speelt Saskia Noort met de rollen van slachtoffer en dader. Het is moeilijk uit te maken wie slachtoffer is en wie dader. Vaak wekt de bedrogen echtgenote sympathie op, maar wat als zij het er zelf naar gemaakt heeft? Een goed huwelijk is meer alleen dan een spannend verhaal. Het is een goed geschreven observatie van een huwelijk in verval en de oorzaken en de pijnlijke gevolgen.