De vervangster van Val McDermid: een goede, echte psychologische thriller

Een man heeft nauwkeurig onderzoek gedaan hoe hij aan de volmaakte vrouw kan komen, die aan zijn vele eisen op huishoudelijk en seksueel gebied zal voldoen. Eerdere vrouwen faalden. Deze dag hoopt hij haar te ontmoeten. De vrieskist staat klaar om haar te ontvangen.
Met dit huiveringwekkende begin trekt Val Mc Dermid de lezer meteen in haar thriller De vervangster.

Donderdagskinderen van Nicci French: spannende psychologische thriller

Wederom is Nicci French er in geslaagd een thriller af te leveren die je van het begin tot het einde aan je stoel gekluisterd houdt!
De thrillerserie over Frieda Klein is met Donderdagskinderen in het midden aangekomen. Hiervoor verschenen Blauwe maandag, Dinsdag is voorbij en Wachten op woensdag. Er zullen nog drie delen volgen voor de resterende dagen van de week. Het is tijd om de balans op te maken en te oordelen of de serie tot nu toe aan de hoge verwachtingen vooraf voldoet.
Het is nu duidelijk dat de afzonderlijke delen van de serie zich niet of nauwelijks los laten lezen. In feite is de serie een doorlopend verhaal dat in zeven stukken is geknipt.
De hoofdpersoon in de serie is psychoanalytica Frieda Klein. Ze is een mysterieuze vrouw, erg op zichzelf en bovendien bang voor intimiteit.

De donkere dag van Yrsa Sigurdardottir: Beklemmende sfeer in ijskoude thriller

De donkere dag van de IJslandse thrillerschrijfster Yrsa Sigurdardóttir is het vierde deel in de serie rond advocate Thóra Gudmundsdóttir. In een interview met Crimezone in 2012 vertelde Yrsa Sigurdardóttir dat het oorspronkelijk haar bedoeling was dat Mathias, de Duitse vriend van Thóra, enkel in het eerste deel een rol zou hebben. Tot het boek ook goed verkocht in het buitenland en Matthias heel geschikt bleek om typisch IJslandse dingen te verklaren aan buitenlandse lezers, zonder hierbij haar IJslandse fans voor het hoofd te stoten. Na Neem mijn ziel (deel 2) had ze echter genoeg van Mathias en besloot hem in Smeulend vuur (deel 3) niet te laten terugkomen.
Voordat ze begon met het schrijven van De donkere dag heeft ze haar lezers gevraagd of ze Mathias terug wilden.

Vreemden in de nacht van Judith Visser: goed gevoel voor timing

Zo´n tien jaar geleden was Judith Visser bezig met het opzetten van een praktijk voor voedingsadvies. De praktijk is er niet gekomen omdat zij intussen was begonnen met het schrijven van haar debuutroman Tegengif. Die was zo succesvol dat Judith Visser bleef schrijven. Onlangs verscheen haar tiende boek: Vreemden in de nacht.
Voedingscoach Cassandra Wolf is net begonnen met haar praktijk in Rockanje. Na het verbreken van haar relatie heeft ze hier een mooi, afgelegen huis gekocht. Het is minder rustig dan ze had gehoopt, want iedere nacht hoort ze gegil.

De kraamhulp van Esther Verhoef: gruwelijk spannend

Esther Verhoef is een productieve auteur te noemen. In ruim tien jaar tijd schreef ze negen thrillers en drie romans. Haar tiende thriller, De kraamhulp, verscheen onlangs.
Hierin speelt ze op huiveringwekkende wijze met de kwetsbaarheid van pas bevallen vrouwen en hun afhankelijkheid van de kraamhulp. Die is immers aanwezig bij de intiemste momenten in het leven van een jonge moeder. Volgens kraamhulp Hennequin Smith zijn dat ook de momenten, waarop de moeder het minst op haar hoede is.
Didi Vos heeft een zware bevalling achter de rug. Ze is blij dat Hennequin Smith zich over haar ontfermt. Ondanks haar vreemde opmerkingen, maakt ze de indruk goed voor Didi te zorgen. Iets waar Didi behoefte aan heeft, want door bekkeninstabiliteit kan zij niet zelf haar baby verzorgen. Haar man laat het na een paar gebroken nachten afweten. Hennequin Smith weet waarom, net als dat ze weet waarom Didi moeite heeft met kolven en haar kleintje blijft huilen. Politievrouw Miriam is er van overtuigd dat de dood van haar broer geen ongeluk was, maar dat zijn weduwe Hennequin Smith er de hand in had.
De kraamhulp laat zich lezen met een knoop in de buik; je hoopt dat Hennequin de baby laat leven. Gruwelijk spannend zijn de hoofdstukken vanuit het perspectief van de onwetende Didi en de gewetenloze Hennequin. Het verhaal van Miriam voegt een zenuwslopend kat-en-muisspel toe. Esther Verhoefs vlotte pen en de goed opgebouwde plot zorgen ervoor dat je De kraamhulp achter elkaar wilt uitlezen, desnoods tot diep in de nacht.
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK, nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014

Val van Tupla M: vakwerk van twee ervaren auteurs

In Val, een nieuwe thriller van het schrijversduo Tupla M, valt de Nederlandse Valerie, dood in een oude mijn in België. Uitbetaling van de levensverzekering blijft uit, terwijl haar moeder Hannie alle rekeningen moet voorschieten van het schamele loon dat ze verdiend als medewerkster in een verzorgingstehuis. Gelukkig is de dochter van een van de bewoners advocaat. Met een smoes vraagt Hannie haar adres op en vraagt ze haar of zij met de verzekeringsmaatschappij wilt bellen en uitzoeken waarom het geld niet komt. Voor Caro van Soerendonk, de advocate in kwestie, is het ogenschijnlijk simpele klusje een welkome afleiding. Zij zit thuis, doorgedraaid door de hoge werkdruk. Thuis is voor Caro sinds kort een klein appartement want haar huwelijk was, door haar toedoen, op de klippen gelopen. Ze brengt haar dagen voornamelijk drinkend en denkend door. Het klusje voor Hannie wordt een soort anker waar ze zich aan kan vasthouden.Al snel blijkt dat het nog maar de vraag is of de val van Valerie een ongeluk was. De enorme bureaucratie aan beide zijden van de grens zorgt voor een stroperig onderzoek, die niet geheel zonder gevaar voor Caro is.
Val is geen whodunnit of een whydunnit maar een whathappened. Alles draait om de vraag wat er is gebeurd met Valerie en of haar dood veroorzaakt is door een ongeluk of toch moord is.
Het verval van advocate Caro en haar worsteling om er weer bovenop te komen is goed en geloofwaardig onder woorden gebracht. Dit gaat ook op voor de eenvoudige Hannie die wil weten wat er met haar dochter is gebeurd en ondertussen een geheim probleem heeft dat ze met enige wilskracht zelf zou kunnen oplossen. Het is duidelijk dat Tupla M is begaan met de personages. Ze beschrijft liefdevol en met veel mededogen over Caro, Solo en Hannie die veel tegenslag hebben gehad in hun leven.
Tupla M heeft  maatschappelijke misstanden en actuele thema’s zoals analfabetisme, vluchtelingenproblematiek en verzekeringsmaatschappijen die niet thuisgeven als het op uitbetalen aankomt, door het verhaal gewoven op een manier die aankomt bij de lezer maar nergens zeurderig of opdringerig wordt.
Val is de zesde thriller van Tupla M en dat merk je. De thriller is vakwerk van twee ervaren auteurs en heeft een goed verhaal, een uitstekende plot, overtuigende personages en prettige schrijfstijl. De ontknoping gaf een wrang gevoel niet over de kwaliteit van het boek maar over het verhaal na het verhaal.

***1/2

In koelen bloede van Harry Bingham: het tweede deel rond Fiona is net zo goed als de eerste

Vorig jaar verscheen Fiona, een politiethriller van de Engelse auteur Harry Bingham. In dit boek maakte de lezer met Fiona Griffiths, een jonge Welshe rechercheur in opleiding die op z’n zachtst gezegd onconventioneel is in persoonlijkheid, houding en gedrag.

In In koelen bloede, deel twee in de serie, is Fiona bezig met drie onderzoeken tegelijkertijd, slechts één hiervan betreft een officieel onderzoek voor haar werk. Het boek begint met de vondst van lichaamsdelen die her en der verspreid liggen in een woonwijk. Door haar norse inspecteur Rhiannon Watkins is Fiona belast met het onderzoek naar de identiteit van het slachtoffer en de dader. Niet lang er na worden resten gevonden van een ander persoon. Toeval of niet?

Naast dit officiële onderzoek blijft Fiona jacht maken op de mannen die in het vorige boek deel uitmaakten van het netwerk waarbinnen Oost-Europese vrouwen werden verhandeld, misbruikt en mishandeld.

Haar derde onderzoek is persoonlijk van aard. Fiona is vastbesloten te achterhalen wie zij werkelijk is. Dat ze als peuter plotseling op de achterbank van haar vaders auto zat, gelooft ze niet meer. Haar adoptievader staat bekend als de leider van de criminele wereld in Wales. Nooit is de politie er in geslaagd hem veroordeeld te krijgen. Fiona vermoedt dat haar mysterieuze verschijning te maken heeft met de werkzaamheden van haar vader, die er zelf het zwijgen toe doet.

Fiona heeft het zo druk met haar drie onderzoeken, dat er weinig tijd overblijft voor haar vriendje. Hij is belangrijk voor haar, want hij vormt het bewijs dat ze in staat is te leven op de planeet Normaal.

In koelen bloede is een complex verhaal door de drie onderzoeken die tegelijkertijd lopen en de privéperikelen van Fiona die er door heen gevlochten zijn. Het was een goede keuze van Bingham om Fiona in de eerste persoon te schrijven. Lezen vanuit het perspectief van Fiona is tegelijkertijd verhelderend en vervreemdend. Ze blijft een wonderlijke vrouw. In dit deel komt ze iets sympathieker over en kan ze meer begrip tonen voor haar medemens dan in het vorige deel. Het lukt haar steeds beter om op de planeet Normaal te wonen, zonder dat ze zichzelf kwijtraakt. De tijdelijke psychoses weet ze te gebruiken voor haar onderzoeken. Interessant om vanuit de eerste persoon over psychoses te lezen. Het komt op deze manier af en toe beangstigend dichtbij en doet heel realistisch aan.

In koelen bloede is een spannend verhaal met gedegen plot en een goede ontknoping. Alle draadjes , op een na, worden netjes afgewerkt. Het wekt de verwachting dat in deel drie dat ene draadje een belangrijke rol gaat krijgen. Het is te hopen dat het volgende deel niet te lang op zich laat wachten. De serie rond Fiona is namelijk nu al verslavend te noemen.
****

Harry Bingham speelt in Fiona met spanning, humor en clichés

Voordat Harry Bingham begon aan zijn verrassende thriller Fiona had hij al een stuk of wat romans en non-fictieboeken op zijn naam staan. Naast het schrijven, houdt hij zich bezig met zijn ‘Writer’s workshop’ waar aankomende schrijvers worden begeleid bij het schrijfproces.
Fiona is een bijzondere vrouw met de nodige geheimen, om het subtiel uit te drukken. Als tiener was ze dood en opgenomen in een psychiatrische inrichting — dit lijkt onlogisch en tegenstrijdig, maar Bingham houdt de lezer hierover in spanning tot het laatst. Na het ontslag uit de inrichting, studeerde ze succesvol filosofie aan de universiteit. Tot haar grote verbazing wordt ze, amper vijf jaar na haar opname, aangenomen bij de politie in Wales, ondanks haar psychiatrisch verleden en de dubieuze achtergrond van haar vader. De hoofdinspecteur heeft goede redenen om haar aan te nemen: ze is intelligent, kan goed nadenken en heeft geen strafblad. Dit alles kan haar in zijn ogen tot een goede politieagent maken. Vier jaar later is Fiona opgeklommen tot rechercheur en in die hoedanigheid druk met een tweetal zaken. De ene zaak, een ernstig geval van fraude waarbij een voormalig politieman vele duizenden ponden heeft verduisterd, verveelt haar omdat haar taak bestaat uit het natrekken van alle geldstromen. Goede reden om vol in de andere zaak te duiken. Een prostituee en haar dochtertje zijn op gruwelijke wijze vermoord in een smerig uitgewoond kraakpand. Fiona raakt geobsedeerd door de vrouw en haar dochter. Het gaat zelfs zo ver dat ze een nacht met ze doorbrengt in het mortuarium en met ze praat. (De Engelse titel is niet voor niets Talking to the Dead) De werkwijze van Fiona tijdens het onderzoek is op z’n zachtst gezegd onconventioneel. Ze krijgt de getuigen, veelal bange, wantrouwige Oost-Europese prostituees, op haar eigen manier aan het praten. Haar baas weet niet wat hij met haar aanmoet, want Fiona blijft, ondanks waarschuwingen, impulsief en op eigen houtje opereren. Desondanks boekt ze wel verbluffende resultaten. Fiona wil deze zaak koste wat het kost oplossen, en rust niet voordat het zover is, zelfs al brengt ze haar eigen leven in gevaar.
Harry Bingham is erin geslaagd om een conventionele politieroman met een onconventioneel hoofdpersoon te combineren tot een bijzondere, goede thriller. De bijbehorende clichés, onder andere in de verhaallijn, geeft hij op de juiste momenten een goede en verrassende twist. Ondanks dat Fiona een ‘gek mens’ is, weet ze de lezer toch voor zich in te nemen. Ze doet dit door haar ontwapenende eerlijkheid over haar gevoelens en haar aanpak. Ze durft er voor uit te komen dat sommige acties niet handig waren. Andere dingen houdt ze echter voor zichzelf en hier moet de lezer naar raden. Ze is een vreemde eend in de bijt, niet alleen bij de politie, en daar is Fiona zich maar al te goed van bewust. Haar diepste wens is om een bewoner van de planeet Normaal te worden, zoals ze dat zelf noemt. Ze ‘spoort’ niet, vreemd genoeg maakt dit van haar juist een overtuigende, echte persoon. Goed gezien van de Nederlandse uitgeverij om van Fiona een virtueel persoon te maken, compleet met eigen twitteraccount en facebookpagina.
Naast het spannende verhaal geeft Harry Bingham ook een grimmig, rauw beeld van de prostitutie en de bijbehorende vrouwenhandel in Groot-Brittannië. Vrouwen, veelal van Oost-Europese afkomst, worden onder valse voorwendselen naar Groot-Brittannië gebracht en aldaar verkocht en misbruikt alsof ze dingen zijn in plaats van mensen. En als ze niet meer functioneren omdat ze gewond, ziek of gewoon op zijn, worden ze, althans in dit verhaal, afgedankt en in koelen bloede vermoord. De lezer kan alleen maar huiveren en hopen dat het fictie is. Het is geen vrolijk verhaal dat Harry Bingham de lezer vertelt.
Het boek is ondanks dat, en ondanks de gekte van Fiona, geen zwaar op de maag liggende thriller geworden. Harry Bingham zorgde voor genoeg grappig bedoelde scènes, die bij de lezer minimaal een glimlach op het gezicht toveren. Vooral de scènes waarin Fiona haar aarzelende stappen op het liefdespad zet, zijn ronduit grappig.
Alles beschouwd is Fiona een gedegen goede thriller waarin Bingham afwisselend speelt met clichés, spanning en humor, en waarin de spanningsboog goed in elkaar zit. Daarnaast is het boek goed geschreven en heeft het een bijzondere hoofdpersoon die zeer realistisch overkomt. Fiona zou zo het begin kunnen zijn van een succesvolle serie! Deze lezer kijkt al uit naar deel twee.
****
Deze recensie staat ook op Crimezone.

Stille zonde van Karin Slaughter: goede thriller die geen genot was om te lezen

De Amerikaanse thrillerschrijfster Karin Slaughter heeft vele fans in Nederland. Haar boeken zijn zo succesvol dat haar Nederlandse uitgeverij een apart fonds, Slaughterhouse, heeft opgezet voor haar boeken en die van verwante collega´s. Zonder uitzondering komen al haar boeken hoog in de bestsellerlijsten terecht.
In 2013 verscheen Stille zonde, deel in de Georgia serie rond politieman Will Trent en dokter Sara Linton. Will en Sara zijn in een vorig boek aarzelend aan een relatie begonnen. Ze geven zo veel om elkaar dat ze de ander proberen te beschermen tegen de pijn, ellende en het verdriet uit het eigen verleden. Dit lukt ze niet. Will Trent is als undercover ingezet in de jacht naar een meedogenloze, mysterieuze drugsdealer. Zonder het te willen raakt Sara Linton hierbij betrokken als Jared, de zoon van haar vijf jaar eerder overleden echtgenoot, zwaargewond raakt bij een overval op zijn huis. Jared’s vrouw Lena had een onduidelijke rol in de dood van Sara’s echtgenoot. Ook nu is niet duidelijk of het toeval is dat juist Lena’s huis wordt overvallen of opzet. Sara is bang dat Lena deze keer niet alleen Jared meesleept in haar ellende.
De plot van Stille zonde staat als een huis. Stille zonde is een vakkundig geschreven thriller met pageturner allure. En toch gaf Stille zonde niet het leesplezier dat ik had gehoopt en verwacht. Vreemd want het is overduidelijk een goede thriller die goede waarderingen en vele sterren kreeg van collega-recensenten en een van de best verkochte thrillers in 2013 was. Na lang nadenken en analyseren tot de conclusie gekomen dat het aan de personages ligt. Ze zijn allen realistisch en komen levensecht over. Er ligt te veel nadruk op hun ellende en problemen. Keer op keer verwijzingen naar een slechte jeugd en traumatische gebeurtenissen. Als lezer hoopte ik dat ze er iets mee zouden doen. Dat het iedere keer een beetje beter zou gaan. Dat de personages iets zouden gaan doen om het te verwerken, om er over heen te komen en verder te gaan met het leven. En om het leven eindelijk eens van de zonnige kant te bekijken, in plaats van keer op keer enkel het duistere, het zwarte en het slechte in de mens te zien.
De boeken van Karin Slaughter krijgen, naast psychologische diepgang ook een grauwsluier door de voortdurende nadruk op alle narigheid. En dat is jammer. Bij mij zorgde het ervoor dat Stille zonde mij steeds meer ging tegenstaan naarmate ik vorderde in het verhaal. Ik zal niet snel een volgend boek van Karin Slaughter lezen, ondanks dat ik weet dat zij goede thrillers schrijft, die terecht hooggewaardeerd en goed verkocht worden.

Sluipweg van Ingrid Oonincx: veel goed gekozen details

Ingrid Oonincx debuteerde in 2009 met Nickname, waarmee ze genomineerd werd voor de Schaduwprijs en de Crimezone Award. Sluipweg, haar derde thriller verscheen krap vier jaar later.

In Sluipweg lagen in 1985 alle opties voor een goed en gelukkig leven open voor een Brabantse vriendengroep, die zich The Magnificent Seven noemde naar het gelijknamige nummer van de The Clash. Middelpunt van de groep is Patrick, dominant en iets ouder dan de rest. Thuis krijgt hij vooral geld en andere materiële zaken in plaats van liefde en oprechte aandacht. Het egoïstische en pesterige gedrag van Patrick roept spanning binnen de groep op, al durft niemand er iets van te zeggen. Na een avondje uitgaan krijgt de groep een auto-ongeluk met fatale gevolgen. In een klap kwam een einde aan hun onbezorgde jeugd.

Tien jaar na dato wordt groepslid Gwen nog steeds verteerd door schuldgevoel. Het was toen haar plan om die avond samen uit te gaan in de hoop de verhoudingen binnen de groep te verbeteren. Nu heeft ze net de stekker uit liefdeloze, kille huwelijk getrokken, als ze Patrick ontmoet bij de begrafenis van groepslid Guus. Hij heeft het plaatselijke bordeel overgenomen en wil graag zijn oude vrienden weer ontmoeten. Gwen stemt met tegenzin in, omdat het lastig is om Patrick iets te weigeren.
Indertijd hadden boerenzoon Marcel en Gwen iets met elkaar. Hun verkering overleefde het ongeluk niet. Na de mini-reünie met Patrick pakken ze de draad weer op en al snel trekt Gwen bij Marcel in. Niet lang daarna gebeuren er onverklaarbare, vreemde dingen op Marcel’s boerderij: koeien slaan onverwacht op hol, kippen worden vergiftigd.

Sluipweg is, net als Oonincx's vorige thriller Botsing, een goed opgebouwde thriller met een verrassende structuur. Hier spelen beide verhaallijnen zich in het nabije verleden af, opvallend en origineel bedacht. Met goed gekozen details zoals muziek (Bowie en Nirvana), tv-programma’s (Ron’s Honeymoon Quiz) en gadgets (walkman) zet Ingrid Oonincx zowel 1985 als 1995 overtuigend neer.
Het verhaal springt per hoofdstuk heen en weer tussen de gebeurtenissen in 1985 en in 1995. De spanning wordt hierdoor geleidelijk opgebouwd. In combinatie met de inzet van een aantal ijzersterke cliffhangers levert dit een geweldige thriller op die barst van de onderhuidse spanning. Eenmaal begonnen wil je maar een ding: doorlezen tot het eind. Daar volgt een bijzonder verrassende ontknoping die zelfs een ervaren thrillerlezer niet zal zien aankomen.
In de meeste gevallen is een epiloog in een thriller een overbodige toevoeging. Iets dat de lezer liever zelf had ingevuld. In Sluipweg niet. Daar zorgt de epiloog ervoor dat het verhaal rond is en goed afgerond wordt.
Met Sluipweg laat Ingrid Oonincx zien dat ze terecht een van de beste thrillerauteurs van Nederland is.

Ik volg je van Marelle Boersma: geen feel good maar feel strong thriller

Marelle Boersma heeft in een paar jaar tijd een goede naam opgebouwd met haar psychologische thrillers die allen gebaseerd zijn op actuele thema´s uit de samenleving. Tijdens de onderzoeksfase van haar boeken, spreekt zij uitgebreid met experts en ervaringsdeskundigen om op die manier een zo realistisch mogelijk verhaal te schrijven. Vaak loopt daardoor non-fictie vloeiend over in fictie. In eerdere thrillers kwam jeugdzorg, mantelzorg, draagmoeders en make-over tv-programma’s aan bod. Het onderwerp van haar nieuwste thriller Ik volg je is stalking. Voor het schrijven had Marelle Boersma uitvoerige gesprekken met twee slachtoffers van stalking. Het leverde een beklemmend, realistisch en bloedstollend verhaal op, dat zo maar waargebeurd zou kunnen zijn.
In een klein dorpje, midden in de biblebelt, woont de alleenstaande moeder Pien met haar vijfjarig dochtertje Eva. Ze is niet kerkelijk en heeft weinig aansluiting in het dorp. Op een kwade dag nodigt Theo Pien uit voor een etentje bij hem thuis. Door de manier waarop hij het vraagt, kan Pien niet anders dan de uitnodiging accepteren. Tijdens het etentje ontdekt Pien dat Theo de deuren van zijn huis op slot heeft gedraaid om haar te beletten naar huis te gaan. Theo is er van overtuigd dat Pien en hij voor elkaar zijn voorbestemd. Het lukt Pien niet om hem duidelijk te maken dat zij geen relatie met hem wilt en niet van zijn avances gediend is. Uiteindelijk weet Pien te ontsnappen. Al komt hiermee geen einde aan de nachtmerrie. Integendeel. De volgende dag blijkt dat Theo iedereen die het maar horen wilt, vertelt dat Pien en hij het zo goed samen hebben. Wat Pien ook doet, niets helpt om Theo en de anderen ervan te overtuigen dat ze geen relatie met Theo heeft of wilt. En dit is nog maar het begin. Theo weet zich op slinkse wijze in haar leven te werken en dringt zich op aan haar moeder en haar dochtertje die geen idee hebben hoe hij echt is. Daarnaast belt en sms’t Theo vrijwel continu met Pien of staat hij bij haar voor de deur. De politie kan en wil niets doen. Pien kan geen kant meer op en is radeloos.
Ik volg je is een beklemmende, bloedstollend spannende thriller met een akelig, naar verhaal. Net als Pien krijgt je het als lezer ook steeds benauwder. Overal is Theo, en er lijkt geen ontsnappen mogelijk. Je hoopt voor Pien dat hij in ieder geval van Eva afblijft. Je kan niet anders dan meeleven met Pien. Het verhaal van Pien is fictie. Voor te veel vrouwen in Nederland is stalking echter de pijnlijke realiteit. Het is te hopen dat zij wel geloofd en geholpen worden door hun omgeving voordat het te laat is en de stalker zijn dreigementen ten uitvoer brengt.
Het is knap van Marelle Boersma dat zij zich keer op keer zo goed in de materie weet te verdiepen dat er een levensecht en realistisch verhaal ontstaat. Bovendien kan zij nog iets anders: dankzij haar vlotte pen veranderen de op zichzelf al spannende verhalen in razendsnelle pageturners.
Marelle Boersma waarschuwt de lezer om goed uit te kijken voor mannen als Theo, die in feite geestesziek zijn en niet voor rede vatbaar. Haar boodschap is om hun slachtoffers serieus te nemen, naar hun verhaal te luisteren en te helpen actie te ondernemen.
Ik volg je is geen feel good maar feel strong thriller.

Debet van Saskia Noort: goede, actuele thriller

Tien jaar na de bestseller De eetclub schreef Saskia Noort het vervolg, Debet.
Toen kon het niet op voor de vriendengroep uit Bergen. Het leven leek hen toe te lachen. In materieel opzicht ontbrak het hen aan niets. Toch liep het een en ander uit de hand, met twee moorden als gevolg.
Nu heeft de crisis, zowel de economische als de midlife, genadeloos toegeslagen. De vrouwen zijn ingeruild voor een ‘roofkip’. De zaken gaan niet zo goed als gedacht. Na het fatale auto-ongeluk van Michel komt Karen er achter dat ook zijn mediabedrijf ten dode was opgeschreven. Ook als Michel was blijven leven, was er een einde gekomen aan haar rijke, zorgeloze leven. Tien jaar geleden was Karen van Bergen naar Blaricum gevlucht met haar man en gezin. Ze wilde Simon, met wie ze overspel had gepleegd, nooit meer zien. Hetzelfde gold voor de Eetclub. Ze wist niet meer wie ze wel en wie ze niet kon vertrouwen.
Bij de afronding van de nalatenschap van Michel komt Karen er achter dat Michel ondanks alles, weer in zee was gegaan met Simon en Ivo. Volgens hen rest er niets dan schulden en staat Karen letterlijk met lege handen. Ze wordt gedwongen om terug te keren naar Bergen met haar twee tienerdochters Annabel en Sophie. Deze keer is ze vastbesloten het geheim van de Eetclub te ontrafelen en de waarheid over Michels auto-ongeluk boven water te krijgen. Vraag is of ze bereid is de prijs ervoor te betalen.

Debet is zowel een spannende, goedgeschreven thriller als een vileine, messcherpe zedenschets. Het grote talent van Saskia Noort is haar vermogen om de tijdgeest goed te vangen in haar boeken. Debet is een goede, actuele thriller over de gevolgen van de crisis, de profiteurs die er beter van willen worden, de hebzucht die het veroorzaakt en het streven naar materieel gewin ten koste van alles.
Daarnaast is Saskia Noort een goede observator van mensen in hun sociale omgeving, waardoor ze haar personages levensecht in een realistische setting weet neer te zetten.  Ze doet dit zo goed dat je verwacht in Bergen de personages in levende lijve tegen te komen. Karen is een herkenbare vrouw die even veel schuld heeft aan het mislukken van haar huwelijk als haar man. Geleidelijk aan krijgt ze zelf dit inzicht en wordt ze eindelijk volwassen. Dat wil zeggen dat ze de verantwoordelijkheid neemt voor haar leven en dat van haar dochters.
Debet is geen thriller voor liefhebbers van actiethrillers met bloedstollende achtervolgingen of van spionagethrillers met een gecompliceerde, onbegrijpelijke plot. Lezers die de spanning liever dicht bij huis zoeken zullen echter genieten van deze langverwachte opvolger van De Eetclub.

Schuilplaats van Linda Jansma: spannende, huiselijke, Friese thriller

Tijdens het schrijven van Schuilplaats hield Linda Jansma via haar Facebookpagina haar lezers op de hoogte van de vorderingen in het schrijfproces. Zo had Linda Jansma van te voren al onthuld dat haar vierde thriller zich in Friesland zou afspelen. Dankzij de geposte foto´s kon je al voor verschijning de sfeer van het boek proeven. In tegenstelling tot wat je zou verwachten zijn de onthullingen niet ten kostte van de spanning gegaan. Juist niet, de nieuwsgierigheid naar het verhaal is enkel gegroeid.
Op een grote boerderij in het Friese Holwerd wonen Mayke en Han met hun zes pleegkinderen. Hun eigen twee kinderen zijn al volwassen en wonen op zichzelf. Met z´n allen vormen ze een warm, hecht gezin waar ruimte is voor puberale ruzies en het goedmaken van diezelfde ruzies. Het is iets waar Mayke erg blij mee is, want vier jaar eerder is er iets gebeurd wat het hele gezin op z´n kop had gezet en waardoor de band die ze nu met elkaar hebben niet vanzelfsprekend is. Het warme nest dreigt uit elkaar te vallen als drie zusjes vanuit de crisisopvang tijdelijk worden ondergebracht op de boerderij. De oudste van 14 zwijgt in alle toonaarden, maar de blauwe plekken op het lijfje van haar babyzusje spreken boekdelen. ook tijdens een bezoekuur zien de ouders geen reden om hun gedrag te wijzigen. Mayke kan maar net verhinderen dat de ouders agressief en fysiek uitvallen naar de kinderen. Het is duidelijk dat ze niet akkoord gaan met de crisisopvang van hun kinderen. De situatie loopt pas echt uit de hand als de moeder er van door gaat met de baby.
Schuilplaats is een spannende, huiselijke, Friese thriller. Het lijkt een contradictio in terminus om een thriller huiselijk te noemen. Linda Jansma gebruikt het huiselijke echter om spanning op te bouwen en beschrijft tot in detail het dagelijks gezinsleven. Het lijkt een gewoon pleeggezin met kinderen in uiteenlopende leeftijden en bijbehorend gedrag. Ondertussen is er vier jaar eerder iets gebeurd waar Mayke nog steeds onder gebukt gaat en waar ze niet over kan of wil praten. Ook is het afwachten tot wat de ouders van de zusjes in staat zijn. Jansma weet de personages scherp en realistisch neer te zetten. Ondertussen slaagt ze erin binnen de bescheiden setting van het boerenerf een verrassend spannend verhaal te vertellen. Net als je denkt te weten hoe de plot in elkaar steekt, heeft Jansma een paar verrassingen in petto. Mooi gedaan!

De schuldige van Lisa Ballantyne: prachtige roman die lezer uitdaagt

Na de moord op de 2-jarige James Bulger door twee jongens van 10 jaar oud in 1993, stort de Engelse media zich met volle overgave op iedere moord waarbij zowel slachtoffer als dader minderjarig is.
In De schuldige van de Engelse auteur Lisa Ballantyne heeft de strafrechtadvocaat Daniel Hunter geen reden om aan te nemen, dat het in de nieuwste zaak die hij heeft aangenomen anders zal zijn. De 11-jarige Sebastian wordt er van verdacht zijn 9-jarig buurjongen op gruwelijke wijze te hebben gedood in een speeltuin. Al pleit forensisch onderzoek en een getuigenverklaring tegen hem, Sebastian blijft tijdens de verhoren en de gesprekken met Daniel volhouden onschuldig te zijn. Bij Daniel komen door deze zaak, herinneringen aan zijn eigen jeugd naar boven. Hij denkt terug aan zijn drugsverslaafde moeder, die hij probeerde te beschermen tegen het leven. En aan zijn pleegmoeder Minnie die voor hem bleef zorgen en van hem bleef houden hoe verschrikkelijk hij zich ook gedroeg.
Het gedrag van Sebastians ouders roept vele vragen op bij Daniel. Hij vraagt zich af wat hun invloed is geweest op het gedrag van Sebastian en waar hij beter af zou zijn. Onschuldig en weer bij zijn ouders wonen of schuldig aan moord in een gevangenis zitten tussen oudere jongens met ruime ervaring op crimineel gebied.
De schuldige is een prachtige roman die de lezer uitdaagt na te denken over morele zaken op het gebied van schuld en onschuld. Over wie er werkelijk schuldig is aan de moord op het jongetje. Over de invloed van opvoeding op het geweten van kinderen. Over de onvoorwaardelijke liefde van een ouder voor een kind en vice versa. Over bedrog en verraad uit naam van liefde en goedbedoelde zorg.
Naast al deze grote, heftige zaken is het een mooi geschreven verhaal met veel aandacht voor het gevoelsleven van de jonge Daniel. Ballantyne heeft hem zo goed neergezet dat je niets anders kan dan meeleven en meevoelen met het kind en de puber Daniel. Pas na afloop begrijp je zijn gedrag, vooral ten opzichte van zijn pleegmoeder. Het is dan duidelijk waarom hij zo’n klik voelt met Sebastian.
Uiteindelijk gaat het in De schuldige niet meer om de vraag of Sebastian schuldig is aan de moord of niet. Je wilt vooral weten wat Sebastian te wachten staat in bijvoorbeeld de rechtbank met het hele circus er om heen. Daarnaast is het de vraag of Daniel zich kan verzoenen met zijn verleden en het zijn pleegmoeder kan vergeven.
Bijzonder knap zoals Lisa Ballantyne de aandacht van de lezer weet te verschuiven weg van de schuldvraag en toch de spanningsboog gespannen weet te houden. Het maakt van De schuldige een geslaagde roman met genoeg spanningselementen om het een literaire thriller te noemen ook al is het geen volbloed thriller.

Hellekind van Bram Dehouck: meesterlijke thriller

Tweevoudig Gouden Stropwinnaar Bram Dehouck heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt met zijn thriller Hellekind. In een klassieke whodunnit wordt in het begin een moord gepleegd en ligt de nadruk op de zoektocht door de speurder naar de dader. Het motief voor de moord komt vooral in de whydunnit aan bod.

In Hellekind is vanaf het begin duidelijk dat Chris zijn zoon wilt vermoorden. Bovendien legt Chris al snel uit waarom het beter is als zijn zoon dood is. En toch…ondanks dat dader en motief bekend zijn, is Hellekind een bloedstollend spannende thriller geworden.

De spanning wordt veroorzaakt door de vraag of Chris er in slaagt zijn zoon te doden, voordat iemand hem dit kan verhinderen. Daarnaast doen de verhalen van Chris over Sam en die over zijn eigen jeugd het bloed in de aderen stollen. Terwijl hij jacht maakt op zijn zoon, vertelt hij deze verhalen om zichzelf vrij te pleiten en om de lezer te overtuigen van de noodzaak om Sam te doden. Sam is volgens Chris een hellekind, een rotjoch dat niet meer in toom te houden is door goede opvoeding, in feite ongeneeslijk ziek in het hoofd. Tess, de moeder van Sam en ex van Chris, houdt er een andere mening op na. Zij heeft de politie ingeschakeld, zodat die Chris en Sam kan opsporen voordat het te laat is.

Hellekind is een boek dat lang blijft rondspoken in het hoofd en geeft een ongemakkelijk, schrijnend gevoel door de vragen die het oproept. Kan een kind in essentie slecht zijn of is het gedrag van het kind slecht? Worden misdadigers slecht geboren of slecht gemaakt? Wat is het verband tussen opvoeding en gedrag? Is er rechtvaardiging te bedenken voor sommige moorden? En meer concreet: is Sam een hellekind en een slecht mens of is hij slechts een onschuldig kind dat zich slecht gedraagt? Aan de lezer om hierover te filosoferen en dit te beoordelen.

Bram Dehouck is een scherp observator, die mensen pijnlijk nauwkeurig weet neer te zetten in scherpe, soms vileine schetsen. De soepele zinnen zorgen ervoor dat het verhaal zich achterelkaar laat uitlezen in hoog tempo naar het gruwelijke slot. Onderweg trakteert Bram Dehouck zijn lezers op onvoorspelbare plotwendingen en verrassende onthullingen.

Hellekind kent een origineel uitgangspunt. Ondanks dat alles in het begin al weggegeven lijkt te zijn, is Hellekind verrassend en spannend. En hiermee laat Bram Dehouck zien dat hij de kunst van het schrijven van een meesterlijke thriller tot in de puntjes beheerst.

*****

Deze recensie is in juni 2013 gepubliceerd op www.buzzboeken.nl

De toeschouwer van Charlotte Link: klassiek Engelse thriller van Duitse auteur

Het is nauwelijks voor te stellen dat thrillerauteur Charlotte Link Duits is. Haar boek De toeschouwer is in alle opzichten een klassiek Engelse thriller. Na een paar hoofdstukken gelezen te hebben, was het zelfs nodig om nog een keer op het omslag te kijken of het toch niet een boek van Ruth Rendell was. De toeschouwer speelt zich af in een klein plaatsje nabij Londen. De personages zijn every inch British, van het drinken van de nodige kopjes thee tot de gordijnen in hun huis en de erkertjes aan het huis. Daarnaast wordt het verhaal op z’n Engels verteld met veel aandacht voor het innerlijk van de personages zonder de spanning uit het oog te verliezen.

De toeschouwer in De toeschouwer is Samson Segal, een sneue, meelijwekkende man die bij gebrek aan een invulling van zijn eigen leven, het leven van anderen observeert. Hij wandelt de hele dag op straat, ondertussen begluurt hij de andere inwoners van het Engelse plaatsje Southend-on-Sea. Een van zijn favoriete bewoners is Gillian Ward, die samen met haar man Tom een bedrijf in Londen heeft. Ze reist hier een paar keer per week naar toe, zo heeft Samson ontdekt. De rest van de week is ze thuis waar ze heel wat te stellen heeft met haar 12-jarige puberdochter Becky. Samson is er, bij toeval en tot zijn ongenoegen, achter gekomen dat Gillian sinds kort stiekeme afspraakjes heeft met John Burton, de sporttrainer van Becky.
Dan worden twee alleenstaande vrouwen op gruwelijke wijze vermoord, nadat ze eerst een tijdje waren bang gemaakt door iemand die ze begluurde. Zowel Samson als John, die iets te verbergen heeft met betrekking tot zijn omgang met vrouwen, zijn al snel in beeld als verdachten.
De toeschouwer is een bloedstollend spannende thriller die twee uitersten op thrillergebied weet te verenigen: het is een razendsnelle pageturner die tegelijkertijd psychologische diepgang heeft. Het is iets wat niet vaak voorkomt, Charlotte Link kan het en doet het.
Charlotte Link laat je het ene moment mee leven met Gillian Ward en maakt je deelgenoot van wat er in haar hoofd omgaat. Het volgende moment volgt er een nieuwe gruwelmoord op een alleenstaande vrouw die woont in een afgelegen huis.
De spanning heeft Charlotte Link goed gedoseerd en opgebouwd. De ontknoping is zoals je mag verwachten van een goede thriller, verrassend en onvoorspelbaar. Het is aan te raden nadat het boek uit is, nog een keer de twee beginscènes te lezen. Pas dan vallen alle puzzelstukjes op hun plek.
Het beste oordeel dat een thriller kan krijgen is dat de lezer het boek niet kan/wil wegleggen voordat het uit is. De toeschouwer is inderdaad zo spannend, dat je het boek achter elkaar in een keer wil uitlezen.

Verdronken hart van Lisa Unger: spannende psychologische roman over moeder-dochterverhoudingen

Het omslag en de flaptekst van Verdronken hart van de Amerikaanse auteur Lisa Unger wekken hoge verwachtingen bij de lezer, door de lovende aanbeveling van Karin Slaughter en quotes als ‘Koningin van de psychologische thriller’, ‘Literaire thriller’ en ‘Pageturner’. Het boek belooft hiermee al op voorhand nagelbijtend spannend te zijn, diepgang te hebben en goed geschreven te zijn. De personages zijn geloofwaardig en realistisch. De lezer zal het boek in een adem willen uitlezen. De lezer van deze recensie zal benieuwd zijn of deze verwachtingen worden waargemaakt.

In Verdronken hart staan drie vrouwen en een afgelegen eiland centraal. De oudste vrouw in het gezelschap is Birdie Burke. Geen vrouw om vriendin mee te willen worden. Ze is kil, star en zit boordevol (voor)oordelen over iedereen om haar heen. Iets uit haar verleden heeft haar zo gemaakt. Voor haar dochter Kate is ze een verschrikkelijke moeder. Voor zover ze moedergevoelens heeft, toont Birdie die niet. Vanaf dat Kate de leeftijd had om haar eigen leven te leiden en eigen keuzes te maken, stond Birdie klaar met haar harde oordelen en vele eisen.
Kate heeft helaas niet alleen haar handen vol aan de oudere generatie, ze heeft het ook te stellen met de jongere generatie in de vorm van haar puberdochter. Die vindt dat ze toe is aan een eigen leven en maakt daarbij de voor de hand liggende verkeerde beslissingen.
De derde hoofdpersoon is Emily, serveerster in een klein restaurant. Sinds enige tijd heeft ze een vriend, Dean. Tijdens de eerste maanden hadden ze het leuk samen. Nadat Dean zijn baan kwijt is geraakt, hangt hij te veel rond in het huisje van Emily en geeft hij in hoog tempo haar moeizaam verdiende geld uit aan drugs.
Het eiland is eigendom van Birdie’s familie. Het is de enige plek waar Birdie zich thuis voelt.
Het verhaal begint met de voorbereidingen van Birdie voor de jaarlijkse familievakantie op het eiland. Het ene familielid na het andere haakt met een slap excuus af. De ware reden is dat ze het niet verdragen met Birdie samen te zijn. Kate, de brave dochter, bijt door de zure appel heen, ondanks tegenzin en slechte voorgevoelens. Met dochter en diens vriendin gaat ze op weg naar het eiland.
Dean is zijn oude maat Brad veel geld verschuldigd en wordt door hem onder druk gezet om samen een roofoverval te plegen. De roofoverval, die gigantisch uit de hand loopt, zet een hele serie afschuwelijke gebeurtenissen in gang. Emily die gedwongen werd mee te werken, raakt er meer bij betrokken dan haar lief is.
Verdronken hart is een spannend verhaal te noemen, door de vragen die het oproept. Wat zou er in het verleden zijn gebeurd op het eiland? Waarom is Birdie zo kil? En loopt het goed af met de drie vrouwen?
Toch is het lastig om dit boek het label 'thriller' te geven. In de eerste helft van het boek staat de spanning op een te laag pitje. De nadruk ligt op de moeder-dochterverhouding. Zowel Kate als Emily hebben een moeizame relatie met hun moeder, waarvan de basis al in hun jeugd is gelegd. Pas na de roofoverval verandert de sfeer en verdient Verdronken hart het 'thriller' genoemd te worden. In hoog tempo volgen de gebeurtenissen elkaar op en neemt de spanning op iedere bladzijde toe. De term 'pageturner' is dan terecht.
Birdie, Kate en Emily komen alle drie tot leven. Geleidelijk aan wordt de logica achter hun gedrag duidelijk en worden hun geheimen en trauma’s uit het verleden zichtbaar. Zorgvuldig beschrijft Lisa Unger hun gevoelens. Voor het geweld kiest ze krachtigere taal. Goed gebalanceerd en mooi geformuleerd.
Het is lastig een oordeel te geven over Verdronken hart. Niet omdat het een slecht boek zou zijn. Integendeel, het is zeker de moeite van het lezen waard. De hooggespannen verwachtingen worden echter niet waargemaakt. Het boek mist spanning in de eerste helft en dat is toch wat van een thriller een thriller maakt. Het zou beter zijn om het boek te labelen als een spannend geschreven psychologische roman over moeder-dochterverhoudingen, vergelijkbaar met de boeken die collega-uitgeverij Orlando uitgeeft.

Thriller van Suzanne Hazenberg: goede whodunnit

Tijdens de boekpresentatie van Thriller benadrukte Suzanne Hazenberg dat haar boek niet autobiografisch is, ondanks dat de hoofdpersoon net als zij scenarioschrijfster voor een soap is. En dat is maar goed ook, want wat hoofdpersoon Ymke overkomt in Thriller is zo erg, daarvan hoop je dat het bij niemand in werkelijkheid zal gebeuren.

Oppervlakkig beschouwd lijkt het goed te gaan met Ymke en haar gezin. Ze is al 20 jaar gelukkig getrouwd met Andy, met wie ze 4 kinderen in de puberleeftijd heeft. Haar baan als scenarioschrijfster voor een van de best bekeken soaps in het land bevalt goed.
Gaandeweg het verhaal komen er barsten en scheuren in dit perfecte plaatje. Dochter Lynn van 15, eet al tijden nauwelijks en is schrikbarend dun geworden. Daarnaast sluit ze zich in haar kamer letterlijk af voor iedereen. De 17-jarige Dylan is ronduit onhandelbaar. Op het hoofd van zijn tweelingbroer Lloyd komen dagelijks meer raadselachtige dunne plekken in zijn haar. Britt, zijn vriendinnetje, verdwijnt spoorloos nadat ze een avondje bij hem is geweest. En alsof dat niet genoeg is, vindt Ymke onder de kapstok een plastic tas met daarin plukken lang blond haar met bloed eraan, die best van Britt zouden kunnen zijn. Alles bij elkaar optellend trekt Ymke de gruwelijke conclusie dat een van haar kinderen meer zou moeten weten van de verdwijning van Britt of zelfs de hand er in gehad moet hebben.
Thriller is een spannende whodunnit geworden. Ymke en de lezer proberen samen er achter te komen wie van de kinderen Britt iets heeft aangedaan en waarom. Een afschuwelijke opgave voor een moeder, die haar kinderen niet meer kan vertrouwen. Suzanne Hazenberg weet dit dilemma van de moeder goed in beeld te brengen.
Ymke is niet de perfecte – thee met koekjes na school – moeder. Integendeel. Bij tijd en wijle vlucht ze in haar werk: het schrijven van scènes voor de soap. Een schijnwerkelijkheid die ze zelf kan creëren. Soms lijkt het zelfs alsof ze haar werk leuker en belangrijker vindt dan haar gezin. Pas als het bijna te laat is en haar gezin uit elkaar dreigt te vallen, realiseert ze zich dat zij degene is die er wat aan kan en moet doen. Hiermee wordt Ymke ook een geloofwaardig en levensecht personage, juist vanwege haar imperfectie.
Het is te merken dat Suzanne Hazenberg een ervaren scenarioschrijfster is. De structuur van het verhaal en de opbouw van de scènes zijn gedegen. De zinnen rollen vloeiend over de bladzijden. De dialogen zijn scherp en realistisch. Alles bij elkaar zorgt dit ervoor dat het verhaal leest als een trein.
Zoals het een goede whodunnit betaamt is de ontknoping verrassend. De verrassende plotwendingen zetten de lezer op professionele wijze op het verkeerde been.
Deze keer blijven de lezer gruwelen, zoals een marteling op de foie-gras manier, bespaard. Thriller heeft dit niet nodig. De onderhuidse spanning veroorzaakt door de onderlinge verdachtmakingen volstaat ruimschoots om van Thriller een bloedstollende thriller te maken.

Delete van Juultje van den Nieuwenhof: toont aan hoe groot de macht van social media is

Begin 2013 won Juultje van den Nieuwenhof de Crimezone YAthrillerschrijfwedstrijd en werd haar inzending Delete uitgegeven. Een goede beslissing van de jury want Delete is een debuut dat staat. Nog lang na lezing blijft een onaangenaam gevoel hangen over het einde dat geen einde is. En hoe langer je nadenkt over het groepje pubers dat de hoofdrol heeft in Delete hoe meer rillingen er over de rug lopen. Delete laat zien hoe eenvoudig het is iemands offline leven te verwoesten door iemand online uit te wissen.
Klas 4B staat bekend als de ergste, de moeilijkste klas van de school. De vorige lerares Nederlands heeft het daarom niet lang volgehouden. Reden te meer voor Julia de Vries om het anders aan te pakken. Zij benadert de leerlingen als gelijken, wordt vrienden met ze op facebook en vertelt op facebook uitgebreid over haar leven buiten school. De leerlingen hebben het gevoel dat ze een van hen is en dat ze haar kunnen vertrouwen. Na een schokkend incident tijdens de werkweek komt een aantal er achter dat dat niet het geval is. Met z’n vijven besluiten ze wraak te nemen. Ze vormen een geweldig team dat elkaar goed aanvult en versterkt. Ieder type puber is vertegenwoordigt: de nerd, de knappe en rijke jongen, het mooiste meisje van de klas, het liefste en meest zorgzame meisje van de klas en het crimineeltje. Na het hacken van de pc van Julia de Vries door de nerd, wordt het online geweld van de leerlingen buitenproportioneel.

Delete toont aan hoe groot de macht van social media is. Na de hack, beschikken de leerlingen over de social media uitingen van de docente. Zij bepalen welk beeld van haar de wereld wordt ingezonden. Een stelletje pubers van 16 hebben op deze manier complete macht over hun docente Nederlands. En dit is niet eens het meest bloedstollende deel om te lezen. Dat is het complete gebrek aan geweten en compassie. Er is nergens een spoor van spijt of schuldgevoel te bekennen. Geen van de vijf heeft het gevoel dat ze te ver gaan met hun acties. Opvallend is hierbij de afwezigheid van de invloed van opvoeding of van ouders. Iedereen vindt het gerechtvaardigd om te doen, want zij heeft hen immers verraden. Niemand kan de acties van de docente relativeren of op de juiste manier plaatsen. Natuurlijk ging Julia de Vries zelf te ver en daarmee over een grens. Ze had geen vrienden mogen worden met haar leerlingen, ze had hun vertrouwen niet mogen schaden. Desondanks staat de acties van deze vijf pubers niet in verhouding tot het gedrag van Julia de Vries.
Het is een goede beslissing van Juultje van de Nieuwenhof geweest om Delete geheel vanuit het perspectief van de Young Adults te schrijven. Nergens zijn volwassenen in de vorm van ouders of leraren aan het woord. Vaak hebben volwassenen in vergelijkbare boeken een moraliserende stem, als tegenwicht. Hun personages voegen geweten en schuldbesef toe aan het verhaal. Het weglaten van deze personages was een geniale zet, die er voor zorgde dat het verhaal naar een hoger plan werd getild.
Hopelijk komt Juultje van den Nieuwenhof binnenkort met een nieuwe YAThriller waarin ze nogmaals haar talent kan laten zien.

Verzoeking van Harlan Coben: pageturner met diepgang

De Amerikaanse thrillerauteur Harlan Coben heeft bij de thrillerliefhebber geen introductie meer nodig. Zijn thrillers worden over de gehele wereld gelezen. Zijn negentiende thriller, Verzoeking uit 2010, werd onlangs als dwarsligger uitgebracht. Zo’n klein dwars boekje leest erg prettig, vooral onderweg.

In Verzoeking is niets wat het lijkt. De populaire tv-presentatrice Wendy Tynes gaat in haar tv-programma Op heterdaad op jacht naar criminelen. Een van die criminelen zou Dan Mercer zijn, die verdacht wordt van ontucht met kinderen. In haar programma laat Wendy Dan in haar val lopen. Voordat er verder justitieel onderzoek kan worden gedaan wordt Dan gedood door de vader van het misbruikte jongetje voor de ogen van Wendy.
Op hetzelfde moment hopen Marcia en Ted McWaid dat op een goede dag hun dochter Hayley weer thuis zal komen. Drie maanden eerder verdween ze spoorloos. Marcia en Ted vragen zich af of zij ook het slachtoffer is geworden van de vermeende pedofiel Dan.
Wendy moet, als zij op haar intuïtie afgaat, eerlijk bekennen dat ze na de uitzending en de dood van Dan er aan twijfelt of hij wel schuldig was aan pedofilie. Gedreven door schuldgevoel is ze vastbesloten de waarheid boven tafel te halen. Al snel merkt ze dat dat niet zonder gevaar voor haar eigen leven is.
Net als in zijn andere thrillers weeft Harlan Coben ook in Verzoeking alle verhaallijnen deskundig tot een spannend, beklemmend stuk vakwerk. Harlan Coben slaagt er in de vele verhaallijnen op zo’n manier te vervlechten dat het boek erdoor wint aan spanning en dat het voor de lezer toch overzichtelijk blijft.
Deze keer slechts is er slechts een bescheiden bijrol voor Win, uit de Myron Bolitarserie. In Verzoeking helpt hij Wendy aan de juiste informatie op het goede moment.
Tussen de bedrijven door heeft Harlan Coben problemen verwerkt die ouders kunnen hebben met hun puberkinderen. In een eerder boek kwam de vraag naar voren in hoeverre ouders hun kinderen online mogen bespioneren. Deze keer zijn de actuele thema’s alcoholgebruik door jongeren met als dilemma wel of niet thuis laten drinken en het gebruik van facebook. Hij verwerkt deze thema’s op een natuurlijke manier in het boek, namelijk in de gesprekken en overwegingen die de ouders hebben. Gelukkig wordt nergens het een preek.
Het spreekt voor zich dat Verzoeking leest als een trein. Laat het schrijven van een spannende pageturner met diepgang maar gerust aan Harlan Coben over!
Het is wel aan te raden niet te veel boeken van Harlan Coben achter elkaar te lezen. Dit om te voorkomen dat alle opgegraven geheimen uit het verleden gaan vervelen.