De beste boeken van 2013

In 2013 heb ik zo´n 60-70 boeken en 10-15 manuscripten gelezen. De meeste boeken heb ik met veel plezier gelezen. Er waren boeken die mij deden huiveren van angst, andere zorgden er voor dat ik bijna van de bank rolde van het lachen en een paar brachten tranen in mijn ogen van ontroering. Prachtig dat boeken dit allemaal met je kunnen doen!
Hieronder vind je mijn favorieten van 2013 per genre.

Vertaalde thrillers
Spookman – Roger Hobbs
'Spookman doet denken aan Quentin Tarantinofilms wat betreft actie, bloederigheid en humor.'
Onzichtbaar – Deon Meyer
'Onzichtbaar is een geweldig goed boek, om vele redenen.'
Oogcontact - Fergus McNeill
'Oogcontact is een veelbelovend droomdebuut, origineel en onconventioneel.'
Diepe wonden – Nele Neuhaus
‘Het boek laat op indringende wijze zien dat het oorlogsverleden van vele Duitsers diepe wonden heeft nagelaten bij de overlevenden en hun nakomelingen.’

Nederlandstalige thrillers
Glashard – Corine Hartman
'Glashard kan zich meten met de betere Amerikaanse actiethrillers.'
Debet -  Saskia Noort 'Debet is zowel een spannende, goedgeschreven thriller als een vileine, messcherpe zedenschets.'
Moederziel – Marelle Boersma
'Moederziel is een gegarandeerde aanrader voor de liefhebber van goedgeschreven psychologische polderthrillers.'
Sluipweg - Ingrid Oonincx
quote en recensie volgen zsm

Vertaalde romans
De schuldige – Lisa Ballantyne
'De schuldige is een prachtige roman die de lezer uitdaagt na te denken over morele zaken op het gebied van schuld en onschuld.'
De twaalf stammen van Hattie – Ayana Mathis
'Het harde realisme maakt De twaalf stammen van Hattie tot een aangrijpend, meeslepend en heftig verhaal.'
Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist) – Edward Kelsey Moor
quote en recensie volgen zsm

Nederlandse romans
PAAZ –Myrthe van der Meer
'PAAZ kwam hard binnen tijdens het lezen. Het is een confronterend en heftig boek.'
Achterstallig geluk – Lieneke Dijkzeul
'Een prachtig verhaal om stil van te worden. Mooi en ingetogen geschreven.'

Young Adult
De castraat - Joyce Poole
'De castraat is een historische roman, bedoeld voor jongeren. Desondanks zullen ook volwassenen er plezier aan beleven.'
Delete – Juultje van den Nieuwenhof
'Delete is een debuut dat staat. Nog lang na lezing blijft een onaangenaam gevoel hangen over het einde dat geen einde is.'

Ik wens jullie allemaal veel leesplezier in 2014!

De bastaard van Brussel van Simone van der Vlugt: goede, realistische historische YA roman

In 1995 debuteerde Simone van der Vlugt met De amulet, haar eerste historische jeugdroman. Tien jaar later verscheen De bastaard van Brussel, haar tiende historische jeugdroman. Inmiddels had zij een naam opgebouwd als veelgelezen en gewaardeerde schrijfster van gedegen, spannende en goed opgebouwde romans die zich het verleden afspelen voor jongeren. En was zij een waardig opvolgster van Thea Beckman die tot dan toe het genre had gedomineerd.

De historische jeugdromans van Simone van der Vlugt kenmerken zich door de aansprekende, herkenbare hoofdpersonen. Het zijn jongeren die er het beste van proberen te maken in hun tijd, in hun wereld. Daarnaast geven haar boeken een realistisch beeld van de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en zijn het boeiende en vlot geschreven goede verhalen. De historische details kloppen tot in de kleinste details, dankzij de gedegen research waar Simone van der Vlugt bekend om staat.

Dit alles is goed te merken in De bastaard van Brussel. Simone van der Vlugt slaagt er in om het 16e eeuwse Brussel tot leven te wekken in dit boek over Crispijn Matsijs, bastaardzoon van Lamoraal de graaf van Egmond en stadhouder van Vlaanderen. Het is de tijd van de Spaanse overheersing, de inquisitie en de hagenpreken. Het zijn gevaarlijke tijden voor iedereen, ongeacht of men katholiek of lutheraan is.

In 1565 is Crispijn de 20-jarige eigenaar van een brouwerij annex taveerne die hij samen met Stina runt. Een aantal jaren geleden is de moeder van Crispijn voor zijn ogen gedood, toen ze samen een hagenpreek bezochten. De man van Stina, en vader van haar 11-jarig dochtertje Eva, was een van de eerste ketters die in Gent werd verbrand. Crispijn wil eigenlijk geen kant kiezen in de godsdienststrijd, maar hij komt er achter dat hij in feite geen keuze heeft. Stina en zijn nieuwe knecht Hans de Duivel zijn openlijk Lutheraans. Na een hagenpreek in Zaventem keren alleen Hans en Eva terug. Crispijn mist Stina hierna niet alleen vanwege haar warmte in vele opzichten, maar ook door het werk dat ze in de brouwerij/taveerne verzette. Eva biedt aan hem te helpen door te leren brouwen, zodat zij afleiding heeft en niet zo veel aan haar moeder hoeft te denken. Dan slaat het noodlot toe en wordt Crispijn opgepakt door de inquisiteurs.

De bastaard van Brussel is op ware feiten gebaseerd. Uit het nawoord blijkt dat alleen Crispijn, Stina, Eva en hun vrienden fictieve personages zijn. De anderen zoals Hans de Duivel en Lamoraal, graaf van Egmond zijn historische figuren.

Het is bewonderenswaardig en knap hoeveel historische informatie Simone van der Vlugt in dit boek heeft verwerkt zonder dat het verhaal eronder heeft geleden. De bastaard van Brussel staat niet bol met dorre feiten, noch is het een saaie opsomming of een droge geschiedenisles. Integendeel, De bastaard van Brussel is een sprankelend, spannend verhaal dat de (jonge) lezer een goed beeld van 16e eeuws Brussel geeft en deze ongemerkt veel leert over deze tijd, wat betreft de historische feiten, de cultuur en het dagelijks leven.

Gezien de leeftijd van Crispijn en de heftigheid van wat hij meemaakt, is het een boek dat beter zal aansluiten bij jongeren vanaf een jaar of 13, 14 dan bij basisschoolkinderen. Heel geschikt voor tieners die een keer iets anders willen lezen dan een YA-roman over vampiers. Qua spanning kan het boek zich prima meten met de gemiddelde YA-thriller. Het zijn immers spannende tijden. Vervolging en achtervolging liggen eind 16e eeuw overal op de loer. Crispijn vlucht op een bepaald moment letterlijk voor zijn leven en het is nog maar de vraag of hij het er levend van afbrengt.

Overigens zal De bastaard van Brussel ook volwassen lezers aanspreken. Voor de liefhebbers van historische romans is er genoeg te genieten, omdat het verhaal nergens kinderachtig is, goed geschreven is, diepgang heeft en de hoofdpersoon een adolescent is en geen kind meer. De bastaard van Brussel is mijns inziens een volwassen historische YA-roman voor jong en oud.

PAAZ van Myrthe van der Meer: verrassend heldere en scherpe roman

Een opname op een PAAZ, psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis, is iets wat vrijwel iedereen kan overkomen, al zal bijna niemand zich dit realiseren.
Redacteur Myrthe van der Meer denkt dat ze het te druk heeft gehad op haar werk. Met een paar weken vakantie zal haar acute doodswens vanzelf overgaan. Niets is echter minder waar. Voordat ze het in de gaten heeft, is ze opgenomen op de PAAZ wegens concrete suïcidale plannen. Na haar ontslag uit het ziekenhuis, een aantal maanden later, schreef ze het boek PAAZ. Hierin schrijft ze openhartig over het verblijf op de PAAZ, een moeilijke maar leerzame periode in haar leven op persoonlijk vlak. Op het omslag staat roman, het zal duidelijk zijn dat het boek vele autobiografische elementen bevat.
Hoofdpersoon Emma ontdekt tijdens haar verblijf op de PAAZ dat andere mensen niet permanent een actieve of passieve doodswens hebben. Daarnaast leert ze het o zo belangrijke verschil tussen psychiaters (mogen medicijnen voorschrijven) en psychologen (mogen geen medicijnen voorschrijven). Al maakt dit voor haar behandeling niet uit, want de zorg- en hulpverleners kunnen het niet eens worden over de meest geschikte behandeling voor Emma. Ze past niet in een hokje en reageert niet op de medicijnen. Het zorgt ervoor dat haar verblijf langdurig wordt, veel langer dan ze gedacht had. De vriendschap die ze sluit met medepatiënt Alice, sleept haar door deze lange moeilijke periode.
PAAZ kwam hard binnen tijdens het lezen. Het is een confronterend en heftig boek. Ongelooflijk knap en bewonderenswaardig dat Myrthe van der Meer zo goed heeft geschreven over deze periode terwijl ze op dat moment zo verward was en in de knoop zat met zichzelf, haar gevoelens/emoties en/of het gebrek eraan.
Humor neemt een belangrijke plaats in in het boek. Myrthe van der Meer gebruikt het op precies de goede momenten in de juiste dosering voor de nodige relativering.
PAAZ geeft een helder beeld van het leven en werken in een psychiatrische instelling in Nederland anno nu. Het maakt heel duidelijk dat het ondanks alle goede bedoelingen en goedbedoelde zorgen van hulp- en zorgverleners geen plek is waar iemand vrijwillig zou willen zijn.
Het is logisch dat Myrthe van der Meer voor de romanvorm gekozen heeft. In het geval het voor 100 procent haar eigen verhaal zou zijn, zou het veel dichter bij haar komen dan prettig is voor haar.
Jammer dat het boek zo abrupt eindigt na het ontslag van Emma van de PAAZ. Je verwacht dan op z’n minst een kleine epiloog waarin verteld wordt hoe het bijvoorbeeld een jaar later gaat met Emma. Hopelijk komt er een vervolg op PAAZ, met wederom een hoofdrol voor Emma.
PAAZ is een verrassend heldere en scherpe roman over een periode uit het leven van Myrthe van der Meer die alles behalve helder en scherp was.

Dat meen je niet! van Marie-Cecile Beniers: heerlijk tussendoortje dat lekker wegleest

Journaliste Marie-Cecile Beniers heeft haar ervaring als verslaggeefster van een roddelblad gebruikt om een sleutelroman te schrijven, waarin een belangrijke rol is weggelegd voor BN’ers en de bijbehorende roddelpers. Dat meen je niet! wordt hierdoor voor de lezer een soort puzzel wie is wie. Ondanks de waarschuwing voorin het boek dat het verhaal en alle personages fictief zijn, is toch leuk te raden welke BN’ers model hebben gestaan voor de verschillende personages.
In de eerste hoofdstukken van Dat meen je niet! lacht het leven de jonge journaliste Suzanne Frans toe. Ze heeft het allemaal: geweldige vakantie op Costa Rica met haar vriend Milo, de beroemde en zeer aantrekkelijke soapacteur, thuis een mooi appartement, goed gevulde kast met ITkleding, twee hartsvriendinnen en de onvermijdelijke gay best friend.
Na haar vakantie kan Suzanne aan de slag bij SHE, een bijlage voor vrouwen bij Het Nieuwsblad. Hier zou ze heel blij van moeten worden. Ware het niet, dat ze op het laatste moment te horen heeft gekregen dat ze met de bekende celebrity styliste Bliss Hummel moet samenwerken. Het is de bedoeling dat Bliss interviews doet met Nederlandse celebrities en dat Suzanne de interviews uitwerkt. Bliss is echter een onmogelijke vrouw, die te laat komt, alleen over zichzelf praat, vergeet de geïnterviewde aan het woord te laten en bovendien vreselijk arrogant en onbeschoft is. Kortom ze weet Suzanne tot het uiterste te tergen, die desondanks dapper doorbuffelt om uit niets toch een goed interview te maken.
Sinds hun terugkeer in Nederland heeft Suzanne het gevoel dat haar relatie met Milo bekoeld lijkt te zijn. Milo is zo druk bezig met de opnames voor een nieuwe televisieserie dat ze elkaar amper zien of spreken. Het wordt iets waar de roddelpers uitgebreid bovenop springt met suggestieve artikelen over hun vermeende breuk en de onvermijdelijke liefdesbaby die alles goed moet maken.
Dan volgt die ene verschrikkelijke dag waarop het leven van Suzanne volledig op z’n kop wordt gezet. Ze ontdekt verborgen kanten van Milo en vraagt zich af hoe ze in vredesnaam verder moet met haar leven.
Dat meen je niet! is een typische vertegenwoordiger van het chicklitgenre. Het draagt alle kenmerken ervan: de echte liefde, het drama, het misverstand, de humor en voor bijna iedereen een ‘happy end’.
Goed beschouwd is er weinig verschil tussen de romans voor oudere meisjes die onze (groot)moeders lazen en de chicklits van nu. Alle twee hebben ze een hoofdpersoon die haar weg in het leven en de liefde zoekt. Aan het einde van het boek heeft de heldin haar bestemming bereikt en kan ze haar leven leiden zoals iedereen dat van haar verwacht. Toen was het huwelijk met de juiste man, gevolgd door het moederschap de eindbestemming van de jonge vrouw. Werk of opleiding was tijdelijk en bedoeld voor de persoonlijke ontwikkeling of als nuttige tijdbesteding tot het huwelijk.
Nu is het vinden en behouden van het juiste werk een belangrijk einddoel geworden. Liefde speelt wel een rol van belang maar lang niet iedere chicklit eindigt met het huwelijk van de heldin.
Voor Suzanne heeft haar werk een hoge prioriteit. Eerder werkte ze als roddeljournaliste, maar raakte ze in de knoei met haar geweten. Haar baan bij SHE is niet wat ze gehoopt en verwacht had. Geleidelijk aan gaat de baan bij SHE steeds meer wringen, waardoor Suzanne gedwongen wordt na te denken over haar loopbaan. Uiteindelijk ontdekt ze wat haar ware bestemming is. De liefde overvalt haar wanneer ze dit het minst verwacht. Natuurlijk moet er wel eerst een misverstand worden opgelost, voordat ze de ware in haar armen kan sluiten.
Zoals je mag verwachten van een echte chicklit, is Dat meen je niet! luchtig van toon, vlot geschreven en bevat het veel populair taalgebruik. Het chicklitgenre is het enige dat hier succesvol mee weg kan komen. Het populaire taalgebruik geeft het boek een actueel tintje zodat het een boek anno nu wordt. Zeker in combinatie met de hedendaagse communicatiemiddelen en de social media.
Alles bij elkaar genomen is Dat meen je niet! een echte chicklit en daarmee een heerlijk tussendoortje dat lekker wegleest.

Beretta Bobcat van Gijs Scholten van Aschat: moeite van het lezen zeker waard

De laatste tijd is er een aantal acteurs dat een boek schrijft. De toneelacteur Gijs Scholten van Aschat is er een van. Hij schreef Beretta Bobcat, een novelle, waarvan de gesproken versie tijdens de Week van het Luisterboek 2012 als geschenk werd weggegeven.

In Beretta Bobcat beschrijft Gijs Scholten van Aschat de dag waarop het leven van Fons van Dillen en zijn 11-jarige buurjongen voorgoed verandert. Meneer van Dillen wil graag van zijn zeurende vrouw af, zonder veel gedoe. Het zou hem goed uitkomen als ze ‘verdween’. Op de fatale dag voert hij zijn plan uit, hierbij gadegeslagen door de buurjongen die op zijn beurt ook iets onvergetelijks ergs doet op die dag. Jaren later besluit de buurjongen zijn geheim en dat van zijn buurman op te schrijven.
Beretta Bobcat is een spannend geschreven novelle, geen thriller, die de lezer meteen bij de kladden grijpt. Gijs Scholten van Aschat schrijft mooie, goed geformuleerde zinnen, daarnaast weet hij goed de gevoelens en gedachten van de hoofdpersonen te verwoorden. Fons van Dillen is een sneue, ranzige man, die valt op jonge jongens. De buurjongen is een kinderlijke jongen, die door zijn actie, die hij zijn hele leven geheim weet te houden, in een dag volwassen wordt.
Helaas eindigt het boek onbevredigend met een filosofische verklaring van de buurjongen die terugblikt op die ene dag. Desondanks is Beretta Bobcat de moeite van het lezen zeker waard. Vanwege het verhaal, de mooie zinnen en de humor die er in de absurde situaties tussendoor sijpelt.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr.6 jaargang 9, november/december 2012

Prinses Lolly van Bastiaan de Wit: Much ado about nothing

Rond verschijning veroorzaakte de 'bangaroman voor jongeren', Prinses Lolly voor veel ophef. Het omslag lijkt bedoeld om te provoceren. Gekeken vanaf een afstandje is duidelijk een tepel te zien.
Prinses Lolly is de naam die hoofdpersoon Janneke zichzelf heeft gegeven. Deze puber vindt zichzelf en haar leven als Janneke saai en nietszeggend. Als Prinses Lolly durft ze alles met name op seksueel gebied. Ze denkt de hele dag aan niets anders dan seks. Deze obsessie deelt ze met Edwin, de sufste jongen van haar klas en met Cecile, haar beste vriendin en zelfverklaard zusje. Met beiden experimenteert ze er uitgebreid op los. Hun seksuele experimenten worden expliciet beschreven. Het hoogtepunt van het verhaal eindigt als dieptepunt als ze tevergeefs probeert haar leraar Nederlands te versieren.
Prinses Lolly is een opvallend, bijzonder boek. Bastiaan de Wit neemt geen blad voor de mond en noemt alle handelingen en lichaamsdelen bij de naam. Het taalgebruik en het verhaal zijn grof en net als de seks liefdeloos. Het boek lijkt vooral geschreven om te shockeren.
Prinses Lolly is in twee opzichten een snel geschreven boek. Het verhaal laat zich in een paar uurtjes uitlezen door de soepele zinnen. In de tweede plaats was er met wat meer tijd en aandacht iets van te maken geweest wat wel goed is. Nu is verhaal te simpel en ontbeert het diepgang. De, door de lezer verwachtte, ontwikkeling van de personages blijft helaas uit. Prinses Lolly, Edwin, Cecile en de anderen blijven eendimensionaal en oppervlakkig.
Desondanks is het goed om dit verhaal te lezen en zo te ontdekken hoe volwassen mannen denken over de manier waarop pubers seksualiteit beleven. En om te weten waar al het gedoe over ging. Much ado about nothing…
Een ster voor de moeite.

Alles is zoals het zou moeten zijn van Daphne Deckers: scherpe en amusante relatie-roman

In haar boeken over zwangerschap, baby’s en kinderen en in haar columns liet Dekkers al een glimp zien van haar schrijftalent en vooral van haar humor. In Alles is zoals het zou moeten zijn gaat ze helemaal los.

Iris van de Berg is net bevallen als haar vriend op zijn knieën naast het bed gaat zitten. Even denkt ze dat hij haar ten huwelijk gaat vragen, om direct wreed uit de droom te worden geholpen. Hij vraagt haar namelijk of het kind wel van hem is. Hiermee laat hij een bom afgaan onder hun relatie. Niet veel later blijkt dat hij al enige tijd een affaire heeft met een jonge co-assistente en dat hij met haar in een ziekenhuis in Afrika wil gaan werken. Iris blijft achter met haar pasgeboren zoontje. In eerst instantie verliest ze zich in de drank. Gelukkig wordt ze al snel door de mensen om haar heen op het rechte spoor gezet. Ze bouwt met vallen en opstaan een nieuw leven op met haar zoontje en ontmoet in het park een leuke hondenuitlater. Haar vriendinnen vinden dat ze meer moet daten maar de hondenuitlater heeft een te laag niveau en of die Vlaamse collega nou zo’n succes is?

Alles is zoals het zou moeten zijn doet denken aan de chicklit boeken van Jill Mansell, maar dan typisch Nederlands, meer sex en meer humor die op het randje van het nette is. Daphne Dekkers is gezegend met een vlotte pen waardoor het boek zich lekker laat weglezen op een druilerige dag. Daarnaast is ze een goede observator van mensen en hun gedrag. Ze weet personages scherp en levensecht neer te zetten, zo uit het leven gegrepen. De situaties die ze beschrijft zijn vaak humoristisch, beeldend en herkenbaar. Al volgt ze keurig de regels van het chicklit genre, toch is het een sprankelend, origineel verhaal geworden. Wat het meest bijblijft aan het boek is de grove humor en de geweldige dubbelzinnige dialogen tussen Iris en haar vriendinnen.
Hopelijk lukt het Daphne Dekkers om naast haar drukke werk- en gezinsleven om nog zo’n scherpe en amusante relatie-roman te schrijven.

Vrij spel van Carlijn Vis is een fascinerend verhaal

De roman Vrij spel is gebaseerd op de gesprekken die Carlijn Vis had met haar oma Ellis Brandon over de Tweede Wereldoorlog. Vrij spel vertelt het verhaal van Emma Flamers die tijdens de Tweede Wereldoorlog met haar vriend Willem moet onderduiken vanwege hun activiteiten voor het verzet. De eerste tijd gaan ze van het ene adres naar het andere. Tot haar vader wordt ondervraagd door de Gestapo en verder onderduiken te gevaarlijk is. Willem en Emma besluiten naar Engeland te vluchten. De reis verloopt via België, Frankrijk, Spanje en Portugal en duurt acht maanden. Een fascinerend verhaal dat het verdient om verteld te worden. Onduidelijk blijft waarom Vis verzonnen gebeurtenissen heeft toegevoegd. Het verhaal op zich is interessant genoeg.

Vrij spel is een rommelig opgebouwd boek. Vooral in het begin raakt de lezer regelmatig de draad kwijt omdat Vis van de hak op de tak springt. Het grootste deel speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog en gaat over de onderduik en de reis. Binnen deze verhaallijn heeft Emma geregeld flashbacks. Hiernaast zijn stukken over het heden opgenomen waarin Emma gesprekken heeft met kleindochter Charlie en samen met haar man Piet probeert uit het verzorgingstehuis te blijven.
Het lijkt alsof er veel meer materiaal was, waaruit Carlijn Vis slechts een kleine selectie heeft gebruikt voor Vrij spel. Hopelijk schrijft ze hierna een boek over Ellis Brandon, want zij verdient een uitgebreide biografie, met aandacht voor haar boeiende levensverhaal, haar drie huwelijken, haar onorthodoxe en onconventionele houding en gevoel voor humor.

Deze recensie staat op in BOEK nr. 3, p. 70, jaargang 9 mei/juni 2012

Simone van der Vlugt op haar best in Rode sneeuw in december

Simone van der Vlugt begon haar schrijversloopbaan met historische jeugdromans. Haar thrillers betekende haar doorbraak bij het grote (volwassen)publiek. Met haar thrillers oogst ze veel succes bij het grote publiek, ze won de NS Publieksprijs en iedere thriller wordt een bestseller. Een paar jaar geleden keerde Simone van der Vlugt terug naar haar roots. Ze schreef Jacoba, dochter van Holland, een historische roman, deze keer niet voor kinderen maar voor volwassenen.

Rode sneeuw in december, haar tweede historische roman speelt zich af tijdens de vooravond en het begin van de Tachtigjarige Oorlog.
Lideweij Feelinck, dochter van een rijke lakenfabrikant in Leiden, wordt verliefd op de jonge arts Andries Griffioen. Haar vader, een overtuigd katholiek, is fel gekant tegen de relatie omdat Andries Lutherse sympathieën heeft. Lideweij wordt gedwongen te kiezen tussen haar vader en haar geliefde. Ze besluit met Andries mee te gaan naar Breda. Op dat moment bivakkeert Willem van Oranje met zijn leger in Breda. Andries komt in dienst van Willem van Oranje als arts, zowel van Willem van Oranje en zijn gezin, als van het leger. Lideweij en Anna, vrouw van Willem, zijn alle twee in verwachting van hun eerste kind en dat schept een band. Nadat het politieke klimaat drastisch is gewijzigd, vertrekken Willem van Oranje en Lideweij en Andries met hun beider gezinnen. Andries kan in Naarden stadschirurgijn worden. Er volgen een paar gelukkige jaren voor het gezin, onwetend van het noodlot dat hen te wachten staat.
Simone van der Vlugt is er in geslaagd veel geschiedenisfeiten in het boek te verwerken zonder dat het verhaal verliest aan spanning. Rode sneeuw in december heeft een goede balans tussen de historische feiten en een mooi verzonnen verhaal. Nergens is het boek dor en droog geworden. Integendeel: ze brengt de geschiedenis tot leven met haar vlotte pen.
Het verhaal schakelt moeiteloos en vloeiend heen en weer tussen Lideweij, haar dochter Isabella en Willem van Oranje. Rode sneeuw in december legt de nadruk op de mens Willem van Oranje, in plaats van de prins en legeraanvoerder. Interessant om het overbekende verhaal vanuit een ander gezichtspunt te lezen. Deze keer niet de aanvoerder en zijn wapenfeiten, maar een twijfelende man die niet weet waar hij goed aan doet, welke kant hij moet kiezen en vooral zijn kinderen mist.
Moeder Lideweij en dochter Isabella zijn twee Hollandse vrouwen, die een paar eigenschappen delen, zo zijn ze alle twee nuchter, pragmatisch en staan ze stevig in hun schoenen. Overtuigend zet Simone van der Vlugt ze neer en laat zien hoe ze sterker worden van tegenslag en verdriet en niet bij de pakken neer blijven zitten. Het zijn duidelijk vrouwen uit de 16e eeuw en niet uit de 21e eeuw. Dat blijkt vooral uit de opvattingen omtrent liefde en huwelijk. In de 16e eeuw kon er niet altijd uit liefde getrouwd worden. Het kon dan gebeuren dat een man zich met een andere vrouw verloofde dan met de vrouw waar hij verliefd op was. De vrouwen in het verhaal hebben hier begrip voor, zelfs als het hen overkomt.
Naar mijn mening is Rode sneeuw in december het beste boek dat Simone van der Vlugt ooit heeft geschreven. Haar thrillers zijn spannend, vlot geschreven en ga zo maar door. Terechte bestsellers. Rode sneeuw in december gaat echter verder waar haar thrillers ophouden. De personages krijgen meer ruimte om goed uit de verf te komen, het verhaal heeft meer diepgang, de stijl en de toon kloppen helemaal en het boek nodigt uit om zelf ook weer het geschiedenisboek open te slaan en meer te lezen over de Tachtigjarige Oorlog.

Turbulentie van Mariëtte Middelbeek: een onverwacht turbulent boek

****
De lezer die dacht Turbulentie van Mariëtte Middelbeek te lezen als luchtig tussendoortje, wacht een turbulente verrassing. Het lijkt een eenvoudige chicklit over de aantrekkelijk Sara Doesburg die dankzij haar baan als stewardess over de hele wereld vliegt en overal de meeste wilde feesten bezoekt. Hier komt een abrupt einde aan als haar zus Anouk borstkanker krijgt. Vanaf hier wordt het boek bij tijd en wijlen heftig wat betreft emoties. Anouk is namelijk een alleenstaande moeder en vraagt Sara of zij voor haar vierjarig zoontje Max wilt zorgen tijdens de chemobehandelingen. Ondanks dat Sara alles weet van mannen, van vierjarige exemplaren heeft zij beslist geen verstand. Ze probeert nog of haar moeder, de oma van Max, voor hem kan zorgen, maar die heeft net een nieuwe vriend en geen tijd. Alsof Sara wel tijd heeft! Als Sara doorkrijgt dat verzet tegen haar zieke zus zinloos is, sijpelt bij haar langzaam het besef door dat ze niet alleen veel opgeeft maar er nog veel meer voor terugkrijgt.
Turbulentie is een knap geschreven chicklit. Enerzijds weet Mariëtte Middelbeek de luchtige chicklit-toon met humor goed te bewaren in de beschrijvingen van Sara die haar best doet zo goed mogelijk voor haar neefje te zorgen zonder enige kennis over kinderen. Anderzijds is het een heftig verhaal over een heftig onderwerp. Het ziekteproces van Anouk wordt realistisch en invoelend beschreven en maakt een diepe indruk op de lezer. Er tussendoor is het onvermijdelijke liefdesverhaal gevlochten waarin echte liefde niet om uiterlijke maar om innerlijke schoonheid draait.
Kortom Turbulentie is een onverwacht turbulent boek en een topper in het genre.

Dubbele gevoelens over Het Eagleton zegel van Arjen Terpstra

Het Eagleton zegel van de Nederlands-Friese schrijver Arjen Terpstra zorgt voor dubbele gevoelens. Allereerst wat betreft het genre. Is het een thriller of een historische roman. In thrillers wordt over het algemeen een moord of een ander misdrijf gepleegd. Het verhaal gaat vervolgens over wie het gedaan heeft en waarom. Bij voorkeur spannend geschreven met een duidelijke plot. Een historische roman heeft wat minder randvoorwaarden. Het verhaal speelt zich geheel of grotendeels af in het verleden. Daarnaast bestaat Het Eagleton zegel uit vele verhaallijnen die dwars door elkaar lopen. Het lijkt wel alsof vijf boeken in een boek zijn gestopt. Het zorgt voor veel verwarring en ergernis. Toch wacht de lezer die doorbijt een mooie beloning. Een prachtig meeslepend verhaal, dat juist door al die verhaallijnen ook spannend is geworden. Niet alleen naar de afloop maar ook naar hoe en waar de gebeurtenissen in de verschillende tijdslijnen elkaar beïnvloeden. Het Eagleton zegel speelt zich af op verschillende momenten in de tijd. Het verhaal begint in 955 met de verwekking van Brian Eagleton, het ‘adelaarsjong’, door de Ierse High King Brian Boroimhe en de IJslandse prinses Svanhildur. Brian Eagleton werd chief van de zuidwestelijke Ierse schiereilanden en liet hier Mount Eagle bouwen. Dan maakt het verhaal een sprong naar 1653. Ierland is veroverd door de Engelsen en de Eagletons worden verdreven van hun kasteel en hun grond. Henry Eagleton laat door vier monniken en een smid Het Eagleton zegel smeden. Een ronde zegel met de stempels van de monniken en een inscriptie, waarmee de Eagletons op een dag het kasteel weer kunnen claimen. Halverwege de 19e eeuw ontvluchtten twee Eagleton broers Ierland met ieder een halve zegel in hun bagage. Onderweg raken ze elkaar kwijt. Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog raakt ook een halve zegel kwijt. Andere verhaallijnen spelen zich af in de 20e eeuw als inleiding op en verduidelijking van de uiteindelijke zoektocht naar de twee helften van Het Eagleton zegel. Arjen Terpstra heeft met Het Eagleton zegel een spannend verhaal geschreven. Met enige fantasie zou gezegd kunnen worden dat de plot bestaat uit de speurtocht naar Het Eagleton zegel. Ook worden er moorden gepleegd, al draait het verhaal niet over het wie en waarom hiervan. Het verhaal speelt zich grotendeels in het verleden af. Komen we terug bij de vraag: is Het Eagleton zegel een thriller of een historische roman? Het Eagleton zegel is een spannende historische roman, beslist geen historische thriller. Arjen Terpstra heeft een prettige schrijfstijl al verdient hij een strengere eindredactie. De Engelstalige zinnetjes, vaak dialogen, dienen geen enkel doel en wekken veel irritatie. Daarnaast zijn er kleine foutjes ingeslopen, zoals een verkeerd jaartal, waardoor de lezer even op het verkeerde been wordt gezet. En leggings zijn iets van de laatste tien jaar, daarvoor droegen vrouwen panty’s of maillots.

Het Eagleton zegel is een aanrader voor iedereen die zin heeft in een ‘meeslepend epos over een Ierse dynastie’.