Persoonlijk van Lee Child: geniaal meesterwerk

Een enkele keer volstaan drie citaten om te vertellen dat een boek een meesterwerk is. Daarom geen uitgebreide recensie over Persoonlijk van Lee Child. Lees de quotes en daarna het boek. Dan zie je hoe actie, spanning, logisch nadenken en humor samen zorgen voor een geniaal boek.

p. 160-1
Hij kwam naar buiten met gebogen hoofd en een gebogen rug, dubbelgevouwen bij zijn middel, dubbelgevouwen bij de knieën. In fasen strekte hij zich, als een transformer, die eerst een compacte vrachtwagen is, die openklikt, zodat het ene na het andere onderdeel zich ontvouwt tot een actiepoppetje. Hij was enorm. Zijn armen waren langer dan de benen van de meeste mensen, zijn handen waren groter dan een schop, zijn borstkas had het formaat van een olievat, stijf verpakt in een colbert met drie knopen dat de meeste mensen hadden kunnen dragen als regenjas tot op de enkels.

De vervangster van Val McDermid: een goede, echte psychologische thriller

Een man heeft nauwkeurig onderzoek gedaan hoe hij aan de volmaakte vrouw kan komen, die aan zijn vele eisen op huishoudelijk en seksueel gebied zal voldoen. Eerdere vrouwen faalden. Deze dag hoopt hij haar te ontmoeten. De vrieskist staat klaar om haar te ontvangen.
Met dit huiveringwekkende begin trekt Val Mc Dermid de lezer meteen in haar thriller De vervangster.

Veroordeeld van Karin Slaughter: stand-alone die vraagt om een vervolg

Veroordeeld van Karin Slaughter is anders dan haar voorgaande thrillers. Het is een standalone die losstaat van de eerdere series. Veroordeeld heeft twee nieuwe hoofdpersonen: de politieagenten Kate Murphy en Maggie Lawson. De invalshoek is eveneens anders, geen (jeugd)trauma’s van de hoofdpersonen, wel de achtergestelde positie van vrouwen en minderheden bij de politie in de jaren zeventig in Atlanta.
Op haar eerste dag bij de politie krijgt Kate Murphy het zwaar voor haar kiezen.

Wolf van Mo Hayder: geniale thriller

Mo Hayder staat bekend om haar thrillers waarin ze de meest bizarre misdaden beschrijft. Wolf, het zevende deel in de serie over rechercheur Jack Caffery vormt geen uitzondering.
Op ingenieuze wijze vlecht Mo Hayder verschillende verhaallijnen in elkaar. De vijfjarige Amy begrijpt niet waarom haar ouders boos werden toen ze vertelde over de aardige man die beloofde goed te zorgen voor Bear, het hondje dat ze vond in het bos.

Zonder gezicht van Stefan Ahnhem: duizelingwekkende achtbaanrit

Zonder gezicht is het debuut van de Zweedse schrijver Stefan Ahnhem die tevens scenarioschrijver is voor onder meer de Wallander-reeks.
Rechercheur Fabian Risk krijgt zes weken vakantie om met zijn gezin te wennen aan hun nieuwe woonplaats Helsingborg, de plaats waar hij opgroeide. Helaas komt daar niets van terecht. In Risk’s voormalige middelbare school wordt het onthande lichaam gevonden van zijn oud-klasgenoot Jörgen Pålsson.

Donderdagskinderen van Nicci French: spannende psychologische thriller

Wederom is Nicci French er in geslaagd een thriller af te leveren die je van het begin tot het einde aan je stoel gekluisterd houdt!
De thrillerserie over Frieda Klein is met Donderdagskinderen in het midden aangekomen. Hiervoor verschenen Blauwe maandag, Dinsdag is voorbij en Wachten op woensdag. Er zullen nog drie delen volgen voor de resterende dagen van de week. Het is tijd om de balans op te maken en te oordelen of de serie tot nu toe aan de hoge verwachtingen vooraf voldoet.
Het is nu duidelijk dat de afzonderlijke delen van de serie zich niet of nauwelijks los laten lezen. In feite is de serie een doorlopend verhaal dat in zeven stukken is geknipt.
De hoofdpersoon in de serie is psychoanalytica Frieda Klein. Ze is een mysterieuze vrouw, erg op zichzelf en bovendien bang voor intimiteit.

Stervensuur van Mark Billingham: spanning en humor zijn perfect in balans

In Stervensuur wordt veel naar muziek geluisterd in de auto of thuis. Hoofdpersoon Tom Thorne luistert bij voorkeur naar countrymuziek. Mark Billingham zet hiermee de toon in deze politiethriller, want countrymuziek heeft vaak iets melancholisch. De liedjes gaan vaak over dingen die voorbij zijn. Dat geldt in Stervensuur ook voor Tom Thorne want hij is net gedegradeerd naar de uniformdienst. In het vorige boek over Tom Thorne, Ten dode opgeschreven vertelde Billingham hoe Thorne weliswaar het morele gelijk aan zijn kant had, maar bij zijn reddingsactie zoveel regels en reglementen overtrad dat er voor zijn meerderen niets anders op zat dan hem te degraderen. Sommigen wachtten al tijden op deze kans om van hem af te komen.

De donkere dag van Yrsa Sigurdardottir: Beklemmende sfeer in ijskoude thriller

De donkere dag van de IJslandse thrillerschrijfster Yrsa Sigurdardóttir is het vierde deel in de serie rond advocate Thóra Gudmundsdóttir. In een interview met Crimezone in 2012 vertelde Yrsa Sigurdardóttir dat het oorspronkelijk haar bedoeling was dat Mathias, de Duitse vriend van Thóra, enkel in het eerste deel een rol zou hebben. Tot het boek ook goed verkocht in het buitenland en Matthias heel geschikt bleek om typisch IJslandse dingen te verklaren aan buitenlandse lezers, zonder hierbij haar IJslandse fans voor het hoofd te stoten. Na Neem mijn ziel (deel 2) had ze echter genoeg van Mathias en besloot hem in Smeulend vuur (deel 3) niet te laten terugkomen.
Voordat ze begon met het schrijven van De donkere dag heeft ze haar lezers gevraagd of ze Mathias terug wilden.

Schaduwvriendin van Christine Drews: Een realistische setting en dito personages

De Duitse schrijfster Christine Drews werd voor haar thrillerdebuut Schaduwvriendin geïnspireerd door een klein voorval dat grote gevolgen had kunnen hebben. Bij de crèche van haar zoontje ontmoette zij een andere moeder, die zich al snel aan haar vastklampte en haar dagelijks overspoelde met sms’jes. Op een dag was ze haar zoontje uit het oog verloren in de speeltuin. Daarna zag ze de auto van die moeder voorbijrijden. Christine Drews dacht heel even dat ze haar zoontje kwijt was, tot ze hem weer zag.

De interne jury van Michael Connelly: gedegen, onderhoudende thriller

Naast politiethrillers over rechercheur Harry Bosch, schrijft de Amerikaanse Michael Connelly ook legal thrillers over Mickey Haller, strafrechtadvocaat en Harry’s halfbroer. In Connelly’s nieuwste boek De interne jury wordt met een grap verwezen naar The Lincoln Laywer, de film over Mickey Haller. Na het uitkomen van de film lieten meer strafrechtadvocaten zich net als Haller vervoeren in een Lincoln. Bij het gerechtsgebouw stond een rijtje Lincolns te wachten en stapte Haller in de verkeerde.

Alex van Pierre Lemaitre: een van de beste thrillers die ik ooit heb gelezen

De thriller Alex van de Franse schrijver Pierre Lemaitre is onalledaags en anders dan alle andere thrillers. Het verhaal begint met Alex, een jonge vrouw die door een onbekende man is opgesloten in een houten krat die boven de vloer bungelt. Ze vraagt zich af wat hij van haar wilt en of ze aan de dood kan ontsnappen. 

De moord op mijn vader van Carina Bergfeldt is geniaal geconstrueerd

De moord op mijn vader is het thrillerdebuut van de Zweedse journaliste Carin Bergfeldt. Ze schreef voor Aftonbladet, de grootste Zweedse krant, een prijswinnende reportage over het bloedbad op het Noord eiland Utoya.
De thriller begint met de dag des oordeels. Een naamloze ik staat bij het nog levende lichaam van een man, die is ingepakt met plastic folie. Ze kijkt er naar en bedenkt hoe ze hem zal vermoorden. Met deze openingszet trekt Carina Bergfeldt je onmiddellijk in het verhaal.

In haar naam van Lisa Gardner: precies wat je mag verwachten van een goede Amerikaanse thriller

Veel auteurs gebruiken het telefoonboek om inspiratie op te doen voor namen van personages. Lisa Gardner heeft een originelere manier bedacht. Jaarlijks organiseert zij een 'Vermoord een vriend/vermink een maat'-loterij op haar website. De winnaars mogen iemand kiezen die in het volgende boek vermoord zal worden.
En zo koos een van de winnaars de naam Randi Menke uit voor Gardners nieuwe boek In haar naam. Randi Menki en Jackie Knowles, beiden jeugdvriendinnen van Charlene Grant, zijn beiden vermoord op een 21e januari, jaar na jaar. Geen toeval volgens Charlene, die ervan overtuigd is dat zij de komende 21 januari aan de beurt is. In een poging het noodlot af te wenden, oefent ze al een jaar lang fanatiek in boksen, schieten en zelfverdediging. Daarnaast neemt ze half januari contact op met moordrechercheur D.D. Warren met de vraag haar moord te onderzoeken als het zo ver is. Met dit vreemde verzoek maakt ze zich verdacht bij de politie. Zeker als blijkt dat ze als kind mishandeld werd door haar geesteszieke moeder en er vervolgens kindermisbruikers dood worden gevonden.
In haar naam heeft precies wat je mag verwachten van een goede Amerikaanse thriller: een professionele plot met verrassende wendingen. Net als je denkt door te hebben hoe het zit, blijkt het toch geheel anders te zijn. De onvermijdelijke boodschap ontbreekt niet: ‘Ouders, laat je kinderen niet zo maar op ‘veilige’ websites spelletjes doen’.
Bovenal is In haar naam een echte pageturner met een ruime hoeveelheid actie en spanning zonder dat dit ten koste gaat van de psychologische diepgang. 
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014.

In koelen bloede van Harry Bingham: het tweede deel rond Fiona is net zo goed als de eerste

Vorig jaar verscheen Fiona, een politiethriller van de Engelse auteur Harry Bingham. In dit boek maakte de lezer met Fiona Griffiths, een jonge Welshe rechercheur in opleiding die op z’n zachtst gezegd onconventioneel is in persoonlijkheid, houding en gedrag.

In In koelen bloede, deel twee in de serie, is Fiona bezig met drie onderzoeken tegelijkertijd, slechts één hiervan betreft een officieel onderzoek voor haar werk. Het boek begint met de vondst van lichaamsdelen die her en der verspreid liggen in een woonwijk. Door haar norse inspecteur Rhiannon Watkins is Fiona belast met het onderzoek naar de identiteit van het slachtoffer en de dader. Niet lang er na worden resten gevonden van een ander persoon. Toeval of niet?

Naast dit officiële onderzoek blijft Fiona jacht maken op de mannen die in het vorige boek deel uitmaakten van het netwerk waarbinnen Oost-Europese vrouwen werden verhandeld, misbruikt en mishandeld.

Haar derde onderzoek is persoonlijk van aard. Fiona is vastbesloten te achterhalen wie zij werkelijk is. Dat ze als peuter plotseling op de achterbank van haar vaders auto zat, gelooft ze niet meer. Haar adoptievader staat bekend als de leider van de criminele wereld in Wales. Nooit is de politie er in geslaagd hem veroordeeld te krijgen. Fiona vermoedt dat haar mysterieuze verschijning te maken heeft met de werkzaamheden van haar vader, die er zelf het zwijgen toe doet.

Fiona heeft het zo druk met haar drie onderzoeken, dat er weinig tijd overblijft voor haar vriendje. Hij is belangrijk voor haar, want hij vormt het bewijs dat ze in staat is te leven op de planeet Normaal.

In koelen bloede is een complex verhaal door de drie onderzoeken die tegelijkertijd lopen en de privéperikelen van Fiona die er door heen gevlochten zijn. Het was een goede keuze van Bingham om Fiona in de eerste persoon te schrijven. Lezen vanuit het perspectief van Fiona is tegelijkertijd verhelderend en vervreemdend. Ze blijft een wonderlijke vrouw. In dit deel komt ze iets sympathieker over en kan ze meer begrip tonen voor haar medemens dan in het vorige deel. Het lukt haar steeds beter om op de planeet Normaal te wonen, zonder dat ze zichzelf kwijtraakt. De tijdelijke psychoses weet ze te gebruiken voor haar onderzoeken. Interessant om vanuit de eerste persoon over psychoses te lezen. Het komt op deze manier af en toe beangstigend dichtbij en doet heel realistisch aan.

In koelen bloede is een spannend verhaal met gedegen plot en een goede ontknoping. Alle draadjes , op een na, worden netjes afgewerkt. Het wekt de verwachting dat in deel drie dat ene draadje een belangrijke rol gaat krijgen. Het is te hopen dat het volgende deel niet te lang op zich laat wachten. De serie rond Fiona is namelijk nu al verslavend te noemen.
****

Harry Bingham speelt in Fiona met spanning, humor en clichés

Voordat Harry Bingham begon aan zijn verrassende thriller Fiona had hij al een stuk of wat romans en non-fictieboeken op zijn naam staan. Naast het schrijven, houdt hij zich bezig met zijn ‘Writer’s workshop’ waar aankomende schrijvers worden begeleid bij het schrijfproces.
Fiona is een bijzondere vrouw met de nodige geheimen, om het subtiel uit te drukken. Als tiener was ze dood en opgenomen in een psychiatrische inrichting — dit lijkt onlogisch en tegenstrijdig, maar Bingham houdt de lezer hierover in spanning tot het laatst. Na het ontslag uit de inrichting, studeerde ze succesvol filosofie aan de universiteit. Tot haar grote verbazing wordt ze, amper vijf jaar na haar opname, aangenomen bij de politie in Wales, ondanks haar psychiatrisch verleden en de dubieuze achtergrond van haar vader. De hoofdinspecteur heeft goede redenen om haar aan te nemen: ze is intelligent, kan goed nadenken en heeft geen strafblad. Dit alles kan haar in zijn ogen tot een goede politieagent maken. Vier jaar later is Fiona opgeklommen tot rechercheur en in die hoedanigheid druk met een tweetal zaken. De ene zaak, een ernstig geval van fraude waarbij een voormalig politieman vele duizenden ponden heeft verduisterd, verveelt haar omdat haar taak bestaat uit het natrekken van alle geldstromen. Goede reden om vol in de andere zaak te duiken. Een prostituee en haar dochtertje zijn op gruwelijke wijze vermoord in een smerig uitgewoond kraakpand. Fiona raakt geobsedeerd door de vrouw en haar dochter. Het gaat zelfs zo ver dat ze een nacht met ze doorbrengt in het mortuarium en met ze praat. (De Engelse titel is niet voor niets Talking to the Dead) De werkwijze van Fiona tijdens het onderzoek is op z’n zachtst gezegd onconventioneel. Ze krijgt de getuigen, veelal bange, wantrouwige Oost-Europese prostituees, op haar eigen manier aan het praten. Haar baas weet niet wat hij met haar aanmoet, want Fiona blijft, ondanks waarschuwingen, impulsief en op eigen houtje opereren. Desondanks boekt ze wel verbluffende resultaten. Fiona wil deze zaak koste wat het kost oplossen, en rust niet voordat het zover is, zelfs al brengt ze haar eigen leven in gevaar.
Harry Bingham is erin geslaagd om een conventionele politieroman met een onconventioneel hoofdpersoon te combineren tot een bijzondere, goede thriller. De bijbehorende clichés, onder andere in de verhaallijn, geeft hij op de juiste momenten een goede en verrassende twist. Ondanks dat Fiona een ‘gek mens’ is, weet ze de lezer toch voor zich in te nemen. Ze doet dit door haar ontwapenende eerlijkheid over haar gevoelens en haar aanpak. Ze durft er voor uit te komen dat sommige acties niet handig waren. Andere dingen houdt ze echter voor zichzelf en hier moet de lezer naar raden. Ze is een vreemde eend in de bijt, niet alleen bij de politie, en daar is Fiona zich maar al te goed van bewust. Haar diepste wens is om een bewoner van de planeet Normaal te worden, zoals ze dat zelf noemt. Ze ‘spoort’ niet, vreemd genoeg maakt dit van haar juist een overtuigende, echte persoon. Goed gezien van de Nederlandse uitgeverij om van Fiona een virtueel persoon te maken, compleet met eigen twitteraccount en facebookpagina.
Naast het spannende verhaal geeft Harry Bingham ook een grimmig, rauw beeld van de prostitutie en de bijbehorende vrouwenhandel in Groot-Brittannië. Vrouwen, veelal van Oost-Europese afkomst, worden onder valse voorwendselen naar Groot-Brittannië gebracht en aldaar verkocht en misbruikt alsof ze dingen zijn in plaats van mensen. En als ze niet meer functioneren omdat ze gewond, ziek of gewoon op zijn, worden ze, althans in dit verhaal, afgedankt en in koelen bloede vermoord. De lezer kan alleen maar huiveren en hopen dat het fictie is. Het is geen vrolijk verhaal dat Harry Bingham de lezer vertelt.
Het boek is ondanks dat, en ondanks de gekte van Fiona, geen zwaar op de maag liggende thriller geworden. Harry Bingham zorgde voor genoeg grappig bedoelde scènes, die bij de lezer minimaal een glimlach op het gezicht toveren. Vooral de scènes waarin Fiona haar aarzelende stappen op het liefdespad zet, zijn ronduit grappig.
Alles beschouwd is Fiona een gedegen goede thriller waarin Bingham afwisselend speelt met clichés, spanning en humor, en waarin de spanningsboog goed in elkaar zit. Daarnaast is het boek goed geschreven en heeft het een bijzondere hoofdpersoon die zeer realistisch overkomt. Fiona zou zo het begin kunnen zijn van een succesvolle serie! Deze lezer kijkt al uit naar deel twee.
****
Deze recensie staat ook op Crimezone.

Wie wind zaait van Nele Neuhaus: geweldig, ingenieus verhaal over actueel thema

In Duitsland is Nele Neuhaus net zo succesvol en bekend als Saskia Noort en Esther Verhoef dat hier zijn. Inmiddels zijn er wereldwijd al een paar miljoen boeken over de toonbank gegaan van haar serie over rechercheur Pia Kerckhoff en haar chef, hoofdinspecteur Oliver von Bodenstein. Een tijdje geleden verscheen in Nederland Wie wind zaait, deel 5 in de serie die zich afspeelt in en rond Hofheim in de Duitse deelstaat Hessen.

Het bedrijf Windpro is van plan een windmolenpark te laten aanleggen in de Taunus, een bosrijk gebergte. De aanleg wordt echter belemmerd door een boer die weigert een weiland te verkopen waarover de toegangsweg moet komen. De boer, Ludwig Hirteiter, is een van de aanvoerders van een actiegroep die strijdt tegen de aanleg van het windmolenpark. Als hij dood wordt aangetroffen, is het een hele klus voor Pia en Bodenstein om de dader te achterhalen. Hirtreiter was een man die het conflict zocht, ook binnen zijn familie en de actiegroep. Het team van Pia en Bodenstein, K11 Hofheim, vermoedt al snel dat er een verband is met de dood van de nachtwaker van Windpro, die onderaan een trap in het gebouw van Windpro werd gevonden. Op relatiegebied gaat het Pia en Bodenstein niet voor de wind. De kille en zakelijke ex van Pia werkt zichzelf in de nesten door vreemd te gaan terwijl hij een relatie heeft met Pia’s beste vriendin. Pia heeft het gevoel er midden in te zitten. Ondertussen heeft Pia’s nieuwe vriend moeite met het werk en met name met de werktijden van Pia. En Bodenstein heeft het overspel van zijn vrouw en de daaropvolgende echtscheiding nog niet verwerkt. Hij valt als een blok voor een mysterieuze vrouw die haar ware aard goed verborgen weet te houden.

Net als Diepe wonden is ook Wie wind zaait een complex boek met vele verhaallijnen die kunstig verweven zijn tot een geweldig, ingenieus verhaal. De plot staat als een huis. Nele Neuhaus is op dit moment een van de beste auteurs in het thrillergenre te noemen op het gebied van plotopbouw. Pas als het boek uit is, zie je hoe goed alles in elkaar steekt en wat de onderlinge verbanden zijn tussen alle personages. Nog knapper van Neuhaus is dat je ondanks de complexiteit en de enorme hoeveelheid personages nergens de draad kwijt raakt of dat het verhaal snelheid verliest. Het verhaaltempo blijft hoog tot de laatste bladzijde. De onthulling van de onderlinge relaties tussen een aantal personages blijkt onderdeel van de ontknoping te zijn. Het achterhouden van informatie zorgt voor verhoging van de spanning.

De achterliggende thematiek van de milieulobby en alternatieve energiebronnen geeft het verhaal een actueel karakter. Wie wind zaait, weet ook bij de lezer twijfel op te roepen over de milieulobby. Stel dat de rapporten over global warming inderdaad vervalst zijn vanwege de grote financiële belangen die er mee gemoeid zijn. Stel dat vele windmolens vooral gebouwd worden vanwege de enorme subsidies die ermee worden opgestreken en niet voor de positieve effecten die het op het milieu zou kunnen hebben.  Knap van Nele Neuhaus om een onderwerp te kiezen waar iedereen wel een mening overheeft en het verhaal zo te presenteren dat je gedwongen wordt je mening te herzien of in ieder geval te heroverwegen.
****

Stille zonde van Karin Slaughter: goede thriller die geen genot was om te lezen

De Amerikaanse thrillerschrijfster Karin Slaughter heeft vele fans in Nederland. Haar boeken zijn zo succesvol dat haar Nederlandse uitgeverij een apart fonds, Slaughterhouse, heeft opgezet voor haar boeken en die van verwante collega´s. Zonder uitzondering komen al haar boeken hoog in de bestsellerlijsten terecht.
In 2013 verscheen Stille zonde, deel in de Georgia serie rond politieman Will Trent en dokter Sara Linton. Will en Sara zijn in een vorig boek aarzelend aan een relatie begonnen. Ze geven zo veel om elkaar dat ze de ander proberen te beschermen tegen de pijn, ellende en het verdriet uit het eigen verleden. Dit lukt ze niet. Will Trent is als undercover ingezet in de jacht naar een meedogenloze, mysterieuze drugsdealer. Zonder het te willen raakt Sara Linton hierbij betrokken als Jared, de zoon van haar vijf jaar eerder overleden echtgenoot, zwaargewond raakt bij een overval op zijn huis. Jared’s vrouw Lena had een onduidelijke rol in de dood van Sara’s echtgenoot. Ook nu is niet duidelijk of het toeval is dat juist Lena’s huis wordt overvallen of opzet. Sara is bang dat Lena deze keer niet alleen Jared meesleept in haar ellende.
De plot van Stille zonde staat als een huis. Stille zonde is een vakkundig geschreven thriller met pageturner allure. En toch gaf Stille zonde niet het leesplezier dat ik had gehoopt en verwacht. Vreemd want het is overduidelijk een goede thriller die goede waarderingen en vele sterren kreeg van collega-recensenten en een van de best verkochte thrillers in 2013 was. Na lang nadenken en analyseren tot de conclusie gekomen dat het aan de personages ligt. Ze zijn allen realistisch en komen levensecht over. Er ligt te veel nadruk op hun ellende en problemen. Keer op keer verwijzingen naar een slechte jeugd en traumatische gebeurtenissen. Als lezer hoopte ik dat ze er iets mee zouden doen. Dat het iedere keer een beetje beter zou gaan. Dat de personages iets zouden gaan doen om het te verwerken, om er over heen te komen en verder te gaan met het leven. En om het leven eindelijk eens van de zonnige kant te bekijken, in plaats van keer op keer enkel het duistere, het zwarte en het slechte in de mens te zien.
De boeken van Karin Slaughter krijgen, naast psychologische diepgang ook een grauwsluier door de voortdurende nadruk op alle narigheid. En dat is jammer. Bij mij zorgde het ervoor dat Stille zonde mij steeds meer ging tegenstaan naarmate ik vorderde in het verhaal. Ik zal niet snel een volgend boek van Karin Slaughter lezen, ondanks dat ik weet dat zij goede thrillers schrijft, die terecht hooggewaardeerd en goed verkocht worden.

Inferno van Dan Brown: een rit in een achtbaan

Tijdens zijn lezing in de Amsterdamse Stadsschouwburg vertelde Dan Brown dat zijn fascinatie voor religie en wetenschap al in zijn jeugd was ontstaan. Zijn vader was wiskundeleraar en man van de wetenschap, die overal wel een rekensom in zag. Daarentegen was zijn moeder een religieuze vrouw. Zij was kerkorganiste en hielp actief mee in de kerk. Iedere zondag zat Dan Brown in de kerk. De donuts die hij dan onbeperkt mocht eten, maakten het voor hem de moeite waard, zei hij met een knipoog. Eerst dacht Dan Brown dat hij een keuze moest maken tussen religie of wetenschap. Nu weet hij dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Beiden willen in zijn visie een verklaring geven voor de vele filosofische vragen die de mens heeft.  Het Vaticaan deelt die mening niet. Na De Da Vinci Code zijn de verhoudingen wat gespannen. In Inferno maakt Dan Brown hier een paar grapjes over.
Het Inferno, waar het boek naar verwijst, slaat zowel op Dante´s hel uit de Divina Comedia als de hel die op aarde zal ontstaan als de bevolkingsgroei in het huidige tempo blijft doorgaan. In een werkelijk gruwelijke grafiek laat Brown zien hoe de wereldbevolking is gegroeid van 1 miljard mensen begin 19^e eeuw tot bijna 8 miljard nu, iets meer dan 200 jaar later. Robert Langdon raakt ongewild getrokken bij de zoektocht naar de schurk die het Inferno van Dante wil gebruiken om deze enorme bevolkingsgroei te stoppen.

Inferno begint als Langdon bijkomt in een ziekenhuis en geen idee heeft waar hij is of weet wat er is gebeurd. Hij herinnert zich flarden over een ontmoeting met een vrouw met lang zilvergrijs haar die een slangamulet om haar hals draagt. Ze zegt hem:  ‘zoekt en gij zult vinden’.

Al snel wordt duidelijk dat hij niet veilig is in het ziekenhuis. Net op tijd kan hij vluchten met de jonge dokter Sienna Brook, die hem meeneemt naar haar appartement. Hier ontdekt hij dat er iets in zijn colbert is genaaid en dat dit de reden voor de achtervolging was. Het is een soort projector waarmee hij aangepaste afbeelding kan zien van Dante’s Inferno. De afwijkingen vormen een woord dat een volgende aanwijzing is in de speurtocht naar de geheimzinnige man.
Zoals gebruikelijk bij Dan Brown, volgt hierna de achtbaan vol spannende gebeurtenissen, wordt alles op z’n kop gezet en aan het einde van de rit stap je flink door elkaar geschud uit. Deze keer stap je ook een stuk wijzer uit, in het werkelijk beangstigende besef dat de grafiek over de bevolkingsgroei beslist geen fictie is, maar echt.

Het minpunt dat bij alle boeken van Dan Brown wordt genoemd is er nu ook. De personages zijn en blijven bordkarton en missen enige diepgang. Ook in Inferno zal je Robert  Langdon niet echt leren kennen. Hij blijft een oppervlakkig personage zonder psychologische diepgang. Het hindert overigens niet het leesplezier.

Inferno is een onvervalste Dan Brown thriller met vertrouwde ingrediënten zoals wetenschappelijke feiten, intrigerende kunst, oude boeken, zaken waar meer achter zit dan op het eerste gezicht lijkt, een originele plot en niet te vergeten professor Langdon. Dit alles combineert Brown tot een boeiende, bloedstollende pageturner die zich achter elkaar laat uitlezen.

Ten dode opgeschreven van Mark Billingham: Goede Engelse politiethriller met grove humor

Op zijn website vertelt Mark Billingham dat de lezer net zo veel over Tom Thorne weet als hij, omdat hij geen dossier over hem bijhoudt. Iedere keer als Mark Billingham een boek over hem schrijft, komen er kanten over zijn rechercheur naar voren, die zowel hem als de lezer verbazen. Daarnaast wordt Tom Thorne ieder boek weer wat ouder. In ten dode opgeschreven laat Billingham op een bepaald moment Thorne in de spiegel kijken.  Door wat hij ziet begint hij te mijmeren over mannen die er steeds gedistingeerder uit gaan zien. Hij is er van overtuigd dat dat alleen geldt voor architecten en filmregisseurs, niet voor politiemensen. De meeste politiemensen die hij kende en tegen de vijftig liepen, zagen er belazerd uit. Gelukkig voor Mark Billingham maakt het voor het schrijven van zijn thrillers niet uit of hij er gedistingeerd uit ziet of niet. Zijn thrillers blijven goed en worden zelfs steeds beter.

In ten dode opgeschreven draait Javed Akthar, de Pakistaanse eigenaar van een kleine buurtsupermarkt op een kwade dag door. Hij besluit twee klanten, die op dat moment toevallig in zijn winkel zijn, te gijzelen. Je zou verwachten dat hij losgeld wilt, maar dat is niet het geval. Hij wil zijn gijzelaars pas vrijlaten als de waarheid over de dood van zijn zoon boven water is. Zijn zoon is in de gevangenis overleden, volgens officieel onderzoek als gevolg van zelfmoord. Zijn vader gelooft niets van deze lezing en eist dat Tom Thorne het onderzoek leidt, aangezien hij betrokken was bij de zaak waardoor de zoon in de gevangenis terecht kwam.
Tom Thorne gaat graven in een race tegen de klok om het leven van de gijzelaars te redden. Al snel ontdekt hij bepaalde dingen over de zoon waarvan hij zich afvraagt of de vader het wel wilt weten. Het gedrag van de politiefunctionaris die de leiding heeft in deze gijzelingszaak, een voormalig militair, zet extra druk op de ketel en zorgt ervoor dat de kans op een oplossing zonder bloedvergieten snel kleiner wordt.
In een ver verleden werkte Mark Billingham als stand-up comediant en dat is nog steeds te merken in zijn thrillers. Hij maakt grove grappen, vaak met een geweldige timing. De kroegentocht van de twee voormalige celmaten is tegelijkertijd hilarisch en dieptriest. De grappen zorgen voor een luchtige noot in het verder spannende en realistische verhaal. Haarscherp zet hij zijn personages neer. Akhtar is zowel als dader als slachtoffer te beschouwen. Enerzijds heeft hij niet het recht om twee mensen te gijzelen, anderzijds maakt zijn verdriet en machteloosheid over het onrecht dat zijn zoon is aangedaan hem tot een meelijwekkend slachtoffer van het systeem. Tom  Thorne blijft een oude brombeer, die wel blaft maar niet bijt. De oneliners die hij tussen neus en lippen door maakt, zijn ongeëvenaard.
Ten dode opgeschreven is een geweldig goede, lekker weglezende Engelse politiethriller waarin een realistisch beeld van de Engelse samenleving wordt gegeven. Hopelijk verschijnt zijn volgende Tom Thorne boek The Dying Hours, dat in Engeland in mei uitkwam, snel in Nederland!

De schuldige van Lisa Ballantyne: prachtige roman die lezer uitdaagt

Na de moord op de 2-jarige James Bulger door twee jongens van 10 jaar oud in 1993, stort de Engelse media zich met volle overgave op iedere moord waarbij zowel slachtoffer als dader minderjarig is.
In De schuldige van de Engelse auteur Lisa Ballantyne heeft de strafrechtadvocaat Daniel Hunter geen reden om aan te nemen, dat het in de nieuwste zaak die hij heeft aangenomen anders zal zijn. De 11-jarige Sebastian wordt er van verdacht zijn 9-jarig buurjongen op gruwelijke wijze te hebben gedood in een speeltuin. Al pleit forensisch onderzoek en een getuigenverklaring tegen hem, Sebastian blijft tijdens de verhoren en de gesprekken met Daniel volhouden onschuldig te zijn. Bij Daniel komen door deze zaak, herinneringen aan zijn eigen jeugd naar boven. Hij denkt terug aan zijn drugsverslaafde moeder, die hij probeerde te beschermen tegen het leven. En aan zijn pleegmoeder Minnie die voor hem bleef zorgen en van hem bleef houden hoe verschrikkelijk hij zich ook gedroeg.
Het gedrag van Sebastians ouders roept vele vragen op bij Daniel. Hij vraagt zich af wat hun invloed is geweest op het gedrag van Sebastian en waar hij beter af zou zijn. Onschuldig en weer bij zijn ouders wonen of schuldig aan moord in een gevangenis zitten tussen oudere jongens met ruime ervaring op crimineel gebied.
De schuldige is een prachtige roman die de lezer uitdaagt na te denken over morele zaken op het gebied van schuld en onschuld. Over wie er werkelijk schuldig is aan de moord op het jongetje. Over de invloed van opvoeding op het geweten van kinderen. Over de onvoorwaardelijke liefde van een ouder voor een kind en vice versa. Over bedrog en verraad uit naam van liefde en goedbedoelde zorg.
Naast al deze grote, heftige zaken is het een mooi geschreven verhaal met veel aandacht voor het gevoelsleven van de jonge Daniel. Ballantyne heeft hem zo goed neergezet dat je niets anders kan dan meeleven en meevoelen met het kind en de puber Daniel. Pas na afloop begrijp je zijn gedrag, vooral ten opzichte van zijn pleegmoeder. Het is dan duidelijk waarom hij zo’n klik voelt met Sebastian.
Uiteindelijk gaat het in De schuldige niet meer om de vraag of Sebastian schuldig is aan de moord of niet. Je wilt vooral weten wat Sebastian te wachten staat in bijvoorbeeld de rechtbank met het hele circus er om heen. Daarnaast is het de vraag of Daniel zich kan verzoenen met zijn verleden en het zijn pleegmoeder kan vergeven.
Bijzonder knap zoals Lisa Ballantyne de aandacht van de lezer weet te verschuiven weg van de schuldvraag en toch de spanningsboog gespannen weet te houden. Het maakt van De schuldige een geslaagde roman met genoeg spanningselementen om het een literaire thriller te noemen ook al is het geen volbloed thriller.