De moord op mijn vader van Carina Bergfeldt is geniaal geconstrueerd

De moord op mijn vader is het thrillerdebuut van de Zweedse journaliste Carin Bergfeldt. Ze schreef voor Aftonbladet, de grootste Zweedse krant, een prijswinnende reportage over het bloedbad op het Noord eiland Utoya.
De thriller begint met de dag des oordeels. Een naamloze ik staat bij het nog levende lichaam van een man, die is ingepakt met plastic folie. Ze kijkt er naar en bedenkt hoe ze hem zal vermoorden. Met deze openingszet trekt Carina Bergfeldt je onmiddellijk in het verhaal.

Moeder, moeder van Koren Zailckas: beklemmend en bloedstollend

Het lijkt alsof er een nieuwe trend zichtbaar is in thrillerland. Er verschijnen steeds meer boeken die voorheen als roman werden gecategoriseerd en nu het label thriller krijgen, ondanks dat het verhaal niet voldoet aan kenmerken van het genre. De verhalen zijn vooral spannend te noemen.
Onlangs verscheen in dit genre Moeder, moeder van Koren Zailckas.
In Moeder, moeder vertellen de twaalfjarige Will en zijn zestienjarige zus Violet beurtelings over het leven met hun, voor de buitenwereld normale, moeder Josephine. Will is het oogappeltje van Josephine. Toen hij werd gepest op school, zegde ze haar baan op bij de universiteit om hem thuisonderwijs te geven. Volgens Josephine was het thuis ook veiliger voor hem, gezien zijn autisme en epilepsie. Het valt de lezer al snel op dat Josephine Will klein houdt. Ze kiest kinderachtige kleren voor hem uit en neemt hem mee naar een speelgroep voor (jongere) kinderen die thuis les krijgen.
Sinds Rose, hun vier jaar oudere zus, is weggelopen, lijkt het alsof Josephine het vooral op Violet heeft gemunt. Ze kan niet meer goed doen in de ogen van haar moeder. Violet krijgt dagelijks verwijten, scheldpartijen en andere narigheid over zich heen. Als reactie hierop zit Violet zo veel mogelijk bij haar vrienden, experimenteert ze met drugs en vast ze tot de kleren bijna letterlijk van haar lijf vallen.
Het verhaal begint op een nieuw dieptepunt voor Violet. Haar vader brengt haar naar een psychiatrische kliniek omdat ze in een door drugs veroorzaakte woedeaanval Will heeft gestoken met een mes. Violet heeft geen keuze dan zich gedwongen te laten opnemen. Na de ontnuchtering zet ze alles op alles om zichzelf te bevrijden uit de inrichting. Het is nog maar de vraag of dit haar gaat lukken, want haar moeder heeft alles perfect geregeld.
Moeder, moeder is een bizar verhaal. Het is geen traditionele thriller, want er wordt geen moord gepleegd, er wordt geen dader opgespoord na gedegen politieonderzoek door een rechercheur. Er is wel een moeder wier gedrag onvoorspelbaar en onvoorstelbaar is. En er wordt halfslachtig onderzoek gedaan naar de zus die vermist dan wel weggelopen is.
Het label spannende psychologische roman zou wellicht beter passen, gezien het niet normaal functionerende gezin met de gestoorde moeder en de dochter die het allemaal moet doormaken, verwerken en een plek geven in haar leven.
Doorslaggevende reden om Moeder, moeder geen thriller te willen noemen is het einde. Na de ontknoping kabbelt het verhaal nog bladzijdenlang door. Voor een roman zijn die bladzijden cruciaal, ze geven dieper, psychologisch inzicht in een van de personages. In een thriller is dit die overbodige epiloog die niets meer toevoegt aan de plot.
Het is geweldig zoals Koren Zailckas het verhaal vertelt vanuit het perspectief van een 12-jarige jongen en een 16-jarig meisje in hun eigen woorden en taal. Nergens komt de moeder zelf aan het woord. Je krijgt haar enkel te zien door de ogen van haar kinderen. De zoon blijft tegen zijn moeder opkijken, wat ze ook doet. De dochter doorziet haar moeder en gaat de strijd aan.
Hoe verknipt Josephine is, blijkt uit de verhalen van Will en Violet over de zwangerschap van Rose. Josephine dwong haar een abortus te ondergaan, vanwege de schande voor de familie en omdat Rose in haar ogen geen goede moeder zou zijn. Na de abortus beschuldigde Josephine Rose van moord en legde ze steeds foto’s van geaborteerde baby’s in haar kamer.
Dit alles levert een beklemmend, bloedstollend verhaal op, dat tot de ontknoping vele malen spannender is dan menige traditionele thriller. Het gaat zelfs een stukje richting horror, omdat Josephine steeds enger en gekker wordt, naarmate het verhaal vordert.
Tot slot een klein gruwelijk feit, dat na lezing kippenvel geeft: op de achterkant staat vermeld dat de auteur eerder een veelbesproken autobiografische roman schreef over haar disfunctionele jeugd.

Deze recensie is ook te lezen op Crimezone.

Ripper van Isabel Allende: geen thriller wel een aanrader

Ripper staat voor Jack the Ripper, de beruchte seriemoordenaar uit de 19e eeuw. Het is daarnaast de naam van een groep jonge mensen die bij wijze van spel 19e-eeuwse misdaden probeert op te lossen in het gelijknamige boek van Isabel Allende. Er is enkel contact via Skype waarbij iedereen zichzelf een passende avatar heeft gegeven. De gamemaster is Amanda Jackson, een 16-jarige die wordt bijgestaan door haar ‘assistent’ en grootvader Blake Jackson.
Indiana Jackson, moeder van Amanda en dochter van Blake is een wonderlijke vrouw. Ze is chaotisch, spiritueel en wil graag andere mensen helpen. Zowel op financieel vlak als op liefdesgebied is ze een absolute ramp. Het is maar goed dat Amanda de administratie doet en de familie regelmatig financieel bijspringt. Door haar levenslustige en liefdevolle uitstraling trekt zij vele mannen aan, onder wie haar ex, vader van Amanda en hoofdinspecteur bij de politie van San Francisco, Bob Martin. Hij zou, ondanks de vele vriendinnen die hij verslijt, het liefst met haar verder willen. Indiana piekert hier niet over. Het kost haar moeite om te kiezen tussen de twee mannen van wie zij het meest houdt: Alan Keller, afkomstig uit een rijke familie, houdt van de mooie dingen in het leven, en Ryan Miller, ex-Navy Seal, stoere bolster, blanke pit.
Amanda’s peetmoeder, de astrologe Celeste Rok, had in september 2011 op televisie voorspeld dat in San Francisco de komende maanden een bloedbad zou plaatsvinden. Half oktober 2011 wordt in de gymzaal van een basisschool het lichaam van een doodgeschoten man gevonden. Tussen zijn billen is een honkbalknuppel gestoken. De moord wekt de interesse van Amanda, die benieuwd is of deze deel uitmaakt van het voorspelde bloedbad. Ze besluit samen met de andere leden van Ripper de moord te onderzoeken en regelt dat zij inzage krijgen in het politieonderzoek. In de maanden die volgen, komen er steeds nieuwe slachtoffers bij. Ripper bemoeit zich actief met het onderzoek en vermoedt een verband tussen de moorden. De leden zijn ervan overtuigd dat er een seriemoordenaar actief is. Een die steeds dichterbij lijkt te komen.

Isabel Allende staat bekend om haar kloeke, literaire romans waarin een belangrijke rol is weggelegd voor spirituele hoofdpersonen en bovennatuurlijke gebeurtenissen. Niet een auteur van wie je een thriller verwacht. Ripper wekt daarom interessante vragen op. Wat maakt een thriller tot een thriller? En is Ripper een thriller of niet?
In een thriller worden moorden gepleegd en bij voorkeur opgelost. Er is sprake van een plot met een verrassende ontknoping. Het verhaal is spannend. Het verteltempo is hoger dan bij een roman. Vaak is er een (hoofd)rol voor politie of detectives. Onderweg zijn er aanwijzingen die leiden naar de dader en zijn er dwaalsporen. Deze elementen maken een thriller tot een thriller.
In Ripper zijn de meeste van deze kenmerken terug te vinden. En toch maakt het van Ripper geen thriller. De ontknoping is niet geheel verrassend. Op een kwart van het boek weet de ervaren thrillerlezer al wie de dader is. Na driekwart kan die de rest ook invullen. De spanning komt dan uit de vraag of de dader op tijd gepakt wordt of niet.
Het verteltempo ligt niet hoger dan bij de literaire romans van Isabel Allende. Ze neemt alle tijd om uitgebreid mensen en situaties te beschrijven. Ripper is geen pageturner. Ondanks dat dit funest is voor de spanning, is het geen straf voor de lezer. Isabel Allende kan als geen ander personages prachtig, liefdevol én met een vleugje humor neerzetten.
In feite bestaat Ripper uit twee verhalen die door elkaar heen lopen. Het ene is een thriller waarin jacht wordt gemaakt op een seriemoordenaar door de politie en een groepje jongeren dat zichzelf Ripper noemt. Het andere verhaal is een literaire roman waarin de spirituele Indiana moet kiezen met welke man zij verder wil in het leven.
De roman Ripper is vergelijkbaar met de andere boeken van Isabel Allende: prachtig geschreven, uitbundige beschrijvingen van personages en situaties, goed verhaal en personages om van te houden. De thriller Ripper is matig door de voorspelbaarheid van de ontknoping en het te lage tempo. Het boek Ripper is een aanrader omdat de personages, het originele verhaal en de schrijfstijl van Isabel Allende veel goedmaken.

Deze recensie is ook te lezen op Crimezone.nl.

Wachten op woensdag van Nicci French: wederom een ijzersterke thriller

Wachten op woensdag is het derde deel in de serie rond de Engelse psychotherapeute Frieda Klein. Lezers die de vorige twee delen niet gelezen hebben, kunnen eenvoudig inhaken want Wachten op woensdag bevat voldoende verwijzingen naar en uitleg over de gebeurtenissen in de voorgaande delen.
Na een heftige periode waarbij Frieda Klein bijna haar leven verloor, wordt haar geen tijd gegund om te herstellen of zelfs maar op adem te komen. Een ogenschijnlijke perfecte moeder en echtgenote wordt met ingeslagen schedel in haar woonkamer gevonden door haar dochtertje. Karlsson krijgt Hal Bradshaw, een onsympathieke profiler, in zijn maag gesplitst bij het zoeken naar de dader. Bradshaw meent zeer deskundig te zijn, maar uit zijn antipathie tegen Frieda Klein op onprofessionele wijze. Met alle mogelijke middelen probeert hij haar bij het onderzoek weg te houden, ondanks pogingen van Karlsson om haar hulp in te roepen. Het lukt Bradshaw echter niet, want Frieda Klein raakt persoonlijk betrokken bij de zaak. De zoon van de vermoorde vrouw is het vriendje van haar nichtje Chloë. Deze jongedame is na een ruzie met haar moeder Olivia, Frieda’s ex-schoonzus, tijdelijk bij Frieda ingetrokken. Daarnaast wil Josef Frieda graag helpen. Zijn hulp begint met een nieuw bad, maar mondt al snel uit in een complete renovatie van de badkamer. Voordat Frieda het in de gaten heeft of bij machte is er iets aan te doen, is haar rustige huis/toevluchtsoord veranderd in een gonzende bijenkorf vol met mensen en hun spullen.
Hal Bradshaw haalt een vuile streek uit waardoor Frieda’s professionele kwaliteiten in twijfel worden getrokken en die haar tegelijkertijd op het spoor van een verdwenen meisje zet. Frieda bijt zich vast in haar zaak en wil niet rusten voordat het raadsel is opgelost. De uitputting is zij dan allang voorbij.
Wachten op woensdag is wederom een ijzersterke thriller van Nicci French. Het is een goede greep geweest van Nicci French om te stoppen met hun format thrillers en een nieuwe weg in te slaan met de serie rond Frieda Klein. In ieder nieuw deel geeft Frieda Klein een deel van zichzelf prijs en blijven er na afloop genoeg raadsels over die doen verlangen naar het volgende deel. Desondanks blijft ze een raadselachtige vrouw, die zelfs voor zichzelf geheimen lijkt te hebben.
In Wachten op woensdag wordt de spanning rustig opgebouwd. In het begin is er veel aandacht voor de setting en het voorstellen van de personages, later stijgt de spanning. Het is geen pageturner, maar dat is in dit geval niet nodig om  tot een goede thriller te komen. Voor Wachten op woensdag moet je de tijd nemen die het verhaal verdient.
De sfeertekeningen zijn prachtig. Net als in de vorige delen, weet Nicci French de setting en de personages overtuigend en levensecht neer te zetten. Niet alles is ingekleurd, veel wordt gesuggereerd zodat er nog iets overblijft voor de verbeelding van de lezer. Zo ben ik er van overtuigd dat Josef een Slavisch uiterlijk heeft en een echte snor al wordt dit nergens genoemd.
Het is overigens een wonder dat Frieda Klein nog zo relatief goed kan functioneren. Een normaal mens zou allang ingestort zijn als die zo weinig zou slapen en zo veel ´s nachts zou rondlopen als Frieda Klein. Het is het enige onrealistische minpuntje in deze verder onderhoudende en ´echt´ literaire thriller.

Hellekind van Bram Dehouck: meesterlijke thriller

Tweevoudig Gouden Stropwinnaar Bram Dehouck heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt met zijn thriller Hellekind. In een klassieke whodunnit wordt in het begin een moord gepleegd en ligt de nadruk op de zoektocht door de speurder naar de dader. Het motief voor de moord komt vooral in de whydunnit aan bod.

In Hellekind is vanaf het begin duidelijk dat Chris zijn zoon wilt vermoorden. Bovendien legt Chris al snel uit waarom het beter is als zijn zoon dood is. En toch…ondanks dat dader en motief bekend zijn, is Hellekind een bloedstollend spannende thriller geworden.

De spanning wordt veroorzaakt door de vraag of Chris er in slaagt zijn zoon te doden, voordat iemand hem dit kan verhinderen. Daarnaast doen de verhalen van Chris over Sam en die over zijn eigen jeugd het bloed in de aderen stollen. Terwijl hij jacht maakt op zijn zoon, vertelt hij deze verhalen om zichzelf vrij te pleiten en om de lezer te overtuigen van de noodzaak om Sam te doden. Sam is volgens Chris een hellekind, een rotjoch dat niet meer in toom te houden is door goede opvoeding, in feite ongeneeslijk ziek in het hoofd. Tess, de moeder van Sam en ex van Chris, houdt er een andere mening op na. Zij heeft de politie ingeschakeld, zodat die Chris en Sam kan opsporen voordat het te laat is.

Hellekind is een boek dat lang blijft rondspoken in het hoofd en geeft een ongemakkelijk, schrijnend gevoel door de vragen die het oproept. Kan een kind in essentie slecht zijn of is het gedrag van het kind slecht? Worden misdadigers slecht geboren of slecht gemaakt? Wat is het verband tussen opvoeding en gedrag? Is er rechtvaardiging te bedenken voor sommige moorden? En meer concreet: is Sam een hellekind en een slecht mens of is hij slechts een onschuldig kind dat zich slecht gedraagt? Aan de lezer om hierover te filosoferen en dit te beoordelen.

Bram Dehouck is een scherp observator, die mensen pijnlijk nauwkeurig weet neer te zetten in scherpe, soms vileine schetsen. De soepele zinnen zorgen ervoor dat het verhaal zich achterelkaar laat uitlezen in hoog tempo naar het gruwelijke slot. Onderweg trakteert Bram Dehouck zijn lezers op onvoorspelbare plotwendingen en verrassende onthullingen.

Hellekind kent een origineel uitgangspunt. Ondanks dat alles in het begin al weggegeven lijkt te zijn, is Hellekind verrassend en spannend. En hiermee laat Bram Dehouck zien dat hij de kunst van het schrijven van een meesterlijke thriller tot in de puntjes beheerst.

*****

Deze recensie is in juni 2013 gepubliceerd op www.buzzboeken.nl

Dinsdag is voorbij van Nicci French: realistisch beeld van Britse samenleving

Dinsdag is voorbij is het tweede deel in de zevendelige serie rond de psychotherapeute Frieda Klein. En om direct een voor de hand liggende vraag te beantwoorden: de delen laten zich lastig afzonderlijk lezen. Integendeel in feite vormen Blauwe maandag en Dinsdag is voorbij twee delen uit een zevendelig verhaal. De problemen die aan het einde van Blauwe maandag opgelost leken te zijn, blijken dat helemaal niet te zijn. Frieda Klein heeft in dit tweede deel het angstige vermoeden dat iemand waarvan ze hoopte dat hij was overleden (in het vorige deel) nog in leven is en dat iemand die ze nog levend, en vermist waande (in het vorige deel) dood is. Ook verneemt ze in dit deel het tragische lot van een jonge vrouw die in het eerste boek spoorloos verdween.
In Dinsdag is voorbij wordt Frieda Klein door rechercheur Karlsson bij een raadselachtige zaak betrokken. Michelle Doyce, net ontslagen uit een psychiatrisch ziekenhuis wordt gevonden in een verwaarloosd huis in een achterbuurt. Ze verzamelt afval en geeft het netjes en goed geordend een plek in haar huis. De politie vindt in haar huis het dode lichaam van een man, netjes zittend op de bank. Michelle Doyce lijkt niet door te hebben dat hij dood is, ondanks de stank die hij verspreidt en is niet in staat een samenhangend verhaal te vertellen over de man en hoe hij op haar bank terecht kwam. Karlsson hoopt dat Frieda in een goed gesprek met Michelle, direct na haar nieuwe opname in een psychiatrisch ziekenhuis, kan achterhalen wat er is gebeurd. Karllson, zijn team en Frieda gaan ieder op eigen manier op zoek naar de identiteit van de dode man, de doodsoorzaak en de toedracht van zijn dood.
Als ze uiteindelijk, dankzij compositietekeningen van zijn gezicht, er achter komen wie hij was, ontdekken ze dat hij een soort oplichter was. Hij was voor al zijn slachtoffers, die hij geld afhandig maakte, een luisterend oor en gaf ze aandacht die ze van anderen niet kregen. Onder zijn slachtoffers bevinden zich als logisch gevolg hiervan vele potentiële daders.
Frieda ontdekt dat het deze keer voor haar erg gevaarlijk is om de politie te helpen bij het onderzoek. Haar geesten uit het verleden, jagen nog steeds op haar. En nieuwe hebben zich hierbij aangesloten. Ook de media heeft het deze keer op haar gemunt. De zaak raakt haar zonder dat ze het wil.
Dinsdag is voorbij is met recht een psychologische thriller te noemen, niet alleen vanwege het feit dat Frida Klein psychotherapeute is. Nicci French gaat uitgebreid in op de motieven en beweegredenen van het handelen van de verschillende personages. Daarnaast schetst ze een akelig, realistisch beeld van de onderkant van de Britse samenleveing. Mensen zonder werk in achterbuurten zonder uitzicht op verbetering van hun lot. Mijlenver daar vanaf staan de mooi ingerichte huizen van de rijken. De bewoners daarvan ontberen echter vaak mededogen met anderen, zoals de rijke broers die geen tijd hebben om bij hun oude, eenzame moeder langs te gaan. Zij doen dit pas als de erfenis in gevaar dreigt te komen.
Frida Klein blijft een raadselachtige vrouw, ook in dit tweede deel laat ze slechts mondjesmaat iets van zichzelf zien. Ze houdt informatie achter voor de lezer over haar vermoedens en op welke manier volgens haar de vork in de steel zit. De ontknoping wordt hierdoor voor de lezer een grote verrassing. Nog net geen konijn uit de hoge hoed, maar het scheelt niet veel. Pas veel verderop valt ook bij de lezer het kwartje en is het zo duidelijk als het maar kan zijn. Toch is het verhaal niet afgelopen na de ontknoping. Nicci French zorgt op de laatste paar bladzijden voor een dubbel knallend einde. Een verhaallijntje blijft hangen voor het derde deel: Wachten op woensdag.
Het was goed dat Nicci French na haar lange reeks stand-alones voor iets nieuws heeeft gekozen. De reeks rond Frida Klein is tot nu toe zeer geslaagd.

Vijf sterren voor Het aandeel van George Pelecanos

Het vorige boek van George Pelecanos, Tuinier van de nacht, werd door zowel Het Parool, de Volkskrant als het Algemeen Dagblad uitgeroepen tot thriller van het jaar. Dat schept hoge verwachtingen bij de lezer van Het aandeel, het nieuwste boek van Pelecanos. En om alvast deze spanning weg te nemen: Pelecanos is er in geslaagd een thriller te schrijven die zijn vorige overtreft.

Het aandeel is het eerste deel in een nieuwe serie rond Spero Lucas, een ex-marinier die in Irak was gelegerd. Na terugkomst in Amerika is hij voor zichzelf begonnen en knapt hij klusjes op voor een strafrechtadvocaat. Bijvoorbeeld aantonen dat een politieagent een vals getuigenis heeft afgelegd na de arrestatie van twee jongens die verdacht werden van autodiefstal. De vader van een van de jongens zit in de gevangenis wegens drugshandel, en hij vraagt Lucas de diefstal van grote pakketten drugs voor hem op te lossen. Lucas moet de pakketten opsporen in ruil voor een aandeel in de straatwaarde. De zaken gaan niet helemaal zoals gepland, wanneer twee jonge loopjongens worden doodgeschoten. Lucas wil desondanks de klus afmaken, vooral vanwege zijn aandeel, maar vraagt zich af hoe hoog de prijs zal zijn die hij er moet voor betalen.
Spero Lucas is op jonge leeftijd geadopteerd door een Grieks echtpaar, dat ook nog twee andere jongens heeft geadopteerd en een biologische dochter heeft. Adoptiebroer Leo geeft Engelse les op een high school. Hij probeert moeilijke jongens aan ’t lezen en leren te krijgen en ze ondertussen iets over het leven te leren. De broers hebben een hechte band, al begrijpen ze elkaars leven niet. Ze proberen ieder op hun eigen manier goed te doen en iets van het leven te maken.
Tijdens zijn onderzoek gaat Spero Lucas systematisch te werk. Het aandeel is ook in dit opzicht een actueel boek want Lucas maakt uitgebreid gebruik van vele handige apps op zijn iPhone. Lucas is een goed getrainde man, die als marinier veel heeft gezien en meegemaakt. Daarnaast is hij een gezonde jongeman met oog voor vrouwelijk schoon, waar hij graag en vaak het bed mee deelt. Het is geen domme man, al maakt hij af en toe inschattingsfouten, zowel over vrouwen als over criminelen. Het maakt van hem een menselijke held.
Het boek is geschreven in de typische, strakke stijl van Pelecanos. De uitgebreide filmische beschrijvingen van straten en wijken lijken overbodig tot het kwartje valt bij de lezer. Het is de manier waarop marinier Lucas rondloopt en rondrijdt. Altijd bewust van de omgeving waar hij is en inschattingen makend van mogelijk gevaar. Hij wil de dingen overzichtelijk maken voor zichzelf en tekent daarom van alles plattegronden in zijn notitieboekje.
Net als zijn vorige boeken is Het aandeel zowel een literaire thriller als een sociale roman te noemen. Tussen de regels door praat Pelecanos de lezer bij over de huidige stand van zaken in Washington DC. Het is er nu beter dan het ooit was. De criminaliteit is gedaald, veel inwoners hebben het nu beter. Zo is het risico vermoord te worden stukken gedaald. Desondanks zijn er nog steeds slechte buurten, al gaat het stapje voor stapje de goede kant op.
Zoals een goede tekenaar met een paar potloodstrepen een tekening van iemand kan maken waarin het karakter goed te zien is, zo heeft Pelecanos genoeg aan een paar woorden om een personage tot leven te wekken en diens karakter beschrijven. De dialogen zijn fantastisch, daar kan menig thrillerschrijver nog wat van leren. Af en toe sijpelt er wat humor door, bijvoorbeeld in de gebbetjes die Lucas en zijn broer met elkaar maken. Pelecanos gebruikt net als in zijn vorige boeken de muziek waar de personages naar luisteren en de films die ze hebben gezien om een tijdsbeeld neer te zetten.
Het aandeel verdient vijf sterren: een voor de strakke schrijfstijl, een voor de levensechte personages, een voor de realistische dialogen, een voor de actualiteit en de laatste is voor het geweldige verhaal.


Deze recensie is ook te lezen op http://www.crimezone.nl/

Stervensuur: 8 literaire spannende verhalen

Bij spannende korte verhalen moet ik altijd aan de geweldige korte verhalen van Roald Dahl denken. De onovertroffen spanningsopbouw, vlot en doeltreffend geschreven, op een wrange manier humoristisch en vooral de altijd weer verrassende twist op het laatst.
Met dit in mijn achterhoofd heb ik de spannende verhalenbundel Stervensuur gelezen. Het is een halfom bundel geworden. Sommige verhalen zijn goed en geslaagd voor de Dahl-test. Andere verhalen zaaien enkel verwarring, zonder spanning op te roepen. Het blijven vage verhalen zonder plot. Zoals bijvoorbeeld De pure waarheid van Marcel Möring en Koude steen van Rob van Essen. Jammer in potentie is laatstgenoemde een goed verhaal over de onbekende man in het ziekenhuis.
Het verhaal Skimmen van Christiaan Weijts heeft een goede plot. In de manier waarop hoofdpersoon Werkers besproken wordt zit zeker humor. De twist op het eind wordt helaas teniet gedaan door het fictieve krantenbericht dat erna volgt.
Hoogtepunten in Stervensuur zijn de verhalen van Herman Koch en Wanda Reisel en Stine Jensen.
Herman Koch heeft zoals vaker in zijn romans, een hoofdpersoon gekozen die wat onsympathieke trekjes heeft. Koch slaagt met Wind uit het Noorden voor de Dahl-test voor de spanningsopbouw en de humor. De twist ontbrak.
Het verhaal Met vreemde mannen mee van Wanda Reisel is vlot geschreven en vooral goed vanwege de originele manier van wraakneming van de hoofdpersoon. Verrassend.
Verreweg het best verhaal is Tosca van Stine Jensen vanwege de sterk oplopende spanning en de geweldige twist als besluit.
Mijn conclusie: het is niet eenvoudig om een goed spannend verhaal te schrijven, slechts weinigen slagen erin. Desondanks heb ik de bundel met veel plezier gelezen.

De beste thriller van Simone van der Vlugt tot nu toe

De hoofdrollen in Op klaarlichte dag zijn voor twee vrouwen. Nathalie is op de vlucht voor haar criminele vriend en Julie is een rechercheur die bezig is met het onderzoek naar de moord op de beste vriendin van Nathalie. Bij toeval ontmoeten de twee vrouwen elkaar. Beide dames hebben de nodige geheimen die zij liever niet willen onthullen.
Op klaarlichte dag is de beste thriller die Simone van der Vlugt tot nu toe heeft geschreven. Steeds weet ze de lezer succesvol op het verkeerde been te zetten. De keurige terughoudendheid op het gebied van geweld heeft ze eindelijk van zich afgeschudt. Niet dat Op klaarlichte dag uitsluitend uit bloedspetters en geweld bestaat. Er is meer. Simone laat de grens tussen dader en slachtoffer vervagen. De rollen van dader en slachtoffer verwisselen in de loop van het verhaal. Hierbij heeft Simone van der Vlugt zich goed ingeleefd in de personages. Simone van der Vlugt heeft niet alleen Nathalie en Julie, maar ook de andere personages overtuigend en geloofwaardig beschreven. Ook de 'decors' van het Lago Maggiore en de Nederlandse plaatsen komen zeer realistisch over. En niet te vergeten: het is een spannend verhaal, een echte pageturner en nog goed geschreven ook.
Na het lezen van het vorige boek van Simone van der Vlugt, de historische roman over Jacoba van Beieren, hoopte ik dat haar volgende boek weer een historische roman zou zijn. Nu weet ik dat niet meer zo zeker...

Het vergeten gezicht: drievoudig spannend

Het vergeten gezicht is gepresenteerd als roman, desondanks is het toch een echte onvervalste thriller. En wat voor een! Nooit geweten dat Elle van Rijn zulke spannende thrillers kon schrijven.
In Het vergeten gezicht vervlecht Elle van Rijn twee verhalen door elkaar heen. Opvallend detail is dat ieder verhaal zijn eigen bijpassende lettertype heeft.

Het hoofdverhaal begint met de zoekgeraakte koffer van Lizzy. Een paar dagen na haar thuiskomst krijgt ze een koffer thuisbezorgd die niet de hare is. In de koffer bevindt zich een boek Das vergessene Gesicht. Das vergessene Gesicht is een roman die zich afspeelt in Duitsland vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal bestaat grotendeels uit brieven tussen Sylvi en Jürgen. Sylvi is de echtgenote van een SS'er, kampbewaker en Jürgen is een politiek gevangene en haar jeugdliefde.
Lizzy wordt, net als de lezer, meegesleept door dit verhaal en besluit op zoek te gaan naar de eigenaresse van de koffer. In Berlijn vindt ze deze niet maar wel haar vriend, Markus. Markus heeft zo zijn eigen plannen en speelt vreemde spelletjes met Lizzy. Langzaam wordt de spanning opgebouwd terwijl Lizzy, geheel onwetend, met de lezer verder leest in Das vergessene Gesicht.
Het vergeten gezicht is drievoudig spannend. Naast de afwisseling van de verhalen (met goede timing!) zorgen ook de twee afzonderlijke verhalen voor spanning. De verhalen zouden overigens los van elkaar ook goed overeind blijven en een volledig goed boek/novelle kunnen zijn.
En nu is het wachten op haar volgende boek, roman of thriller. What's in a name, zolang die maar weer net spannend en goedgeschreven is!

Een lekkere Appel: Van twee kanten

Van twee kanten is de twintigste psychologische thriller van René Appel. In tegenstelling tot veel collega-auteurs is René Appel geen serie- of formule schrijver geworden. Voor ieder nieuw boek kiest hij een nieuw, vaak actueel uitgangspunt/thema en komt hij met een nieuwe setting met bijbehorende personages. En dat is knap.
In Weerzin wordt hotelmanager Niels belaagd door Marit, eigenaresse van het hotel, die haar zinnen op hem heeft gezet. René Appel heeft in Van twee kanten de rollen omgedraaid. Dokterassistente Fransien laat zich verstrikken in de netten van zelfverklaard organisatieadviseur Rob. Al snel heeft ze door dat er iets niet klopt aan zijn mooie verhalen. Fransien krijgt geen antwoorden op haar vragen maar slechts meer verhalen. Hoe meer Fransien haar best doet om los te komen van Rob, hoe meer zij vast komt te zitten, niet alleen bij Rob maar ook nog eens bij buurvrouw Tosca.
Het talent van René Appel is bovenal zijn inlevingsvermogen. Door het wisselende perspectief brengt hij Fransien, Rob en Tosca tot leven. Interessant om te lezen hoe een pathologische leugenaar denkt en handelt. Ook de innerlijke strijd van Fransien weet René Appel geloofwaardig over te brengen.
De spanning in Van twee kanten gaat door tot voorbij de laatste bladzijde. Het is duidelijk wat er gaat gebeuren maar de invulling ervan laat René Appel over aan de fantasie van de lezer. En dat is fijn. Zijn prettige schrijfstijl zorgt er bovendien voor dat Van twee kanten een lekkere 'Appel' is om te lezen.

Winterdood: Het lange wachten wordt beloond

Jaren geleden verschenen Het zwarte water en De bloeddoorlopen dageraad, deel 1 en 2 in de John Madden trilogie, van de Zuid-Afrikaanse journalist Rennie Airth. Met veel plezier las ik deze goedgeschreven spannende boeken. Beide delen spelen zich af tijdens het Interbellum in Engeland met in de hoofdrol John Madden, een Engelse politie-inspecteur. Vervolgens begon het lange wachten op het laatste deel. Eindelijk is het nu zover! Winterdood, het slot van de trilogie, is verschenen.
In Winterdood raakt John Madden, al jaren niet meer werkzaam bij de politie, bij toeval betrokken bij een moordzaak in Londen. Een Pools meisje, dat op zijn boerderij werkte, wordt vermoord in Londen gevonden. John Madden kan het niet laten vanaf de zijlijn mee te helpen met het onderzoek.
Winterdood is een boek om rustig van te genieten. Het is geen pageturner. Gelukkig maar want dan zou dat, wat dit boek zo goed maakt, niet opvallen. Rennie Airth is erin geslaagd het Londen van 1944 tot leven te wekken. Realistisch tot in de details. Zoals bij voorbeed de verduistering tegen de Duitse luchtaanvallen die er voor zorgde dat het 's avonds zo donker was dat niemand meer een hand voor ogen kon zien op straat. Communicatie middelen als telefoon, post of telegraaf die geregeld uitvielen en slechts beperkt beschikbaar waren.
Rennie Airth laat goed zien hoe een oorlog het slechtste maar ook het beste in mensen bovenbrengt. Met veel liefde en aandacht beschrijft hij zijn personages en laat hij ze tot leven komen.
Was Winterdood wachten waard? Ja, het lange wachten werd ruimschoots beloond. Eigenlijk is het zelfs wel jammer dat de trilogie nu compleet is. Ik zou best nog wel een boek over John Madden willen lezen...

Een heftig boek over Onschuld, schuld en vertrouwen

Onschuld van John Hart is niet zo'n onschuldig boek als de titel doet vermoeden. De 13-jarige Johnny heeft in zijn jonge leven al zoveel voor zijn kiezen gekregen dat hij niet meer zo onschuldig is als een jongen van zijn leeftijd zou moeten zijn. Na de ontvoering van zijn zusje kan hij niet meer vertrouwen op de volwassenen om hem heen. Zijn vader is er vandoor, zijn moeder heeft een vriend met losse handjes maar dat is in ieder geval beter dan de vrouwen met de harde gezichten van de kinderbescherming. En de politie agent die zo vaak langskomt vertrouwt hij al helemaal niet. Hij neemt het lot in eigen hand en gaat, rijdend in zijn moeders auto, zelf op zoek naar zijn zusje. Vaak vergezeld van een vriendje wiens vader uitsluitend oog heeft voor zijn andere zoon, de grote honkbalbelofte.
Onschuld is een triest verhaal over kinderverwaarlozing, lafheid en vluchtgedrag. Dit klinkt niet echt als een aanrader, toch is Onschuld wel een boek om gelezen te moeten hebben. Waarom? Omdat het goed en spannend geschreven is. Omdat je wilt dat de dappere Johnny zijn zusje vindt en dat zijn moeder haar leven weer op orde krijgt. Omdat de personages tot leven komen in al hun zwakheid maar ook in hun kracht/sterkte die ze af en toe laten zien.
Onschuld valt in het schemergebied tussen literatuur en thriller en dat is als compliment bedoeld. De zoektocht van Johnny en zijn visie op de wereld is ronduit literatuur. De zoektocht van Hunt, de agent en alle politiezaken erom heen levert een goede thriller op. Samen een echte literaire thriller.

Spannend relatie gedoe van Saskia Noort

In Afgunst/Een goed huwelijk laat Saskia Noort zien waar ze goed in is: de relaties tussen mensen haarfijn beschrijven. Zij overgiet het geheel met een flinke portie spanning en geweld.
Afgunst gaat over een vrouw wiens ex een angstaanjagende stalker wordt. Het kat-en-muis spel wordt vanuit de kat en de muis beschreven. Dit zorgt voor toenemende spanning en vreemd genoeg ook voor een soort begrijpen van de dader. Niet om het goed te praten, maar wel om te zien hoe het zover heeft kunnen komen.
In Een goed huwelijk speelt Saskia Noort met de rollen van slachtoffer en dader. Het is moeilijk uit te maken wie slachtoffer is en wie dader. Vaak wekt de bedrogen echtgenote sympathie op, maar wat als zij het er zelf naar gemaakt heeft? Een goed huwelijk is meer alleen dan een spannend verhaal. Het is een goed geschreven observatie van een huwelijk in verval en de oorzaken en de pijnlijke gevolgen.

De duivelskamer: beetje maf/vreemd maar wel goed

Afgelopen weekend De duivelskamer gelezen. Het was een beetje maf/vreemd boek maar wel goed geschreven. In eerste instantie dacht ik dat het een soort spookverhaal zou worden. Meisje kraakt met wat nieuwe vrienden/backpackers een huis naast het hostel en hoort daar rare geluiden. Helen Fitzgerald zette mij vervolgens vakkundig op het verkeerde been. Om niet de plot te verraden ga ik hier niet verder op in, gewoon zelf lezen is mijn advies! Bronny, de hoofdpersoon, een Australisch meisje dat gevlucht is naar Engeland is het maffe/vreemde element in het boek. Ze gaat compleet los in Londen wat betreft drank, drugs en mannen. Hier en daar vond ik dat een beetje over de top gaan, niet meer geloofwaardig.
Het verhaal zit gedegen in elkaar, met mooie verrassende wendingen. En als je denkt dat alles in orde en opgelost is, dan haalt Fitzgerald nog een joker uit haar mouw en zorgt ze voor wat echte onvervalste nagelbijtende spanning.