De kraamhulp van Esther Verhoef: gruwelijk spannend

Esther Verhoef is een productieve auteur te noemen. In ruim tien jaar tijd schreef ze negen thrillers en drie romans. Haar tiende thriller, De kraamhulp, verscheen onlangs.
Hierin speelt ze op huiveringwekkende wijze met de kwetsbaarheid van pas bevallen vrouwen en hun afhankelijkheid van de kraamhulp. Die is immers aanwezig bij de intiemste momenten in het leven van een jonge moeder. Volgens kraamhulp Hennequin Smith zijn dat ook de momenten, waarop de moeder het minst op haar hoede is.
Didi Vos heeft een zware bevalling achter de rug. Ze is blij dat Hennequin Smith zich over haar ontfermt. Ondanks haar vreemde opmerkingen, maakt ze de indruk goed voor Didi te zorgen. Iets waar Didi behoefte aan heeft, want door bekkeninstabiliteit kan zij niet zelf haar baby verzorgen. Haar man laat het na een paar gebroken nachten afweten. Hennequin Smith weet waarom, net als dat ze weet waarom Didi moeite heeft met kolven en haar kleintje blijft huilen. Politievrouw Miriam is er van overtuigd dat de dood van haar broer geen ongeluk was, maar dat zijn weduwe Hennequin Smith er de hand in had.
De kraamhulp laat zich lezen met een knoop in de buik; je hoopt dat Hennequin de baby laat leven. Gruwelijk spannend zijn de hoofdstukken vanuit het perspectief van de onwetende Didi en de gewetenloze Hennequin. Het verhaal van Miriam voegt een zenuwslopend kat-en-muisspel toe. Esther Verhoefs vlotte pen en de goed opgebouwde plot zorgen ervoor dat je De kraamhulp achter elkaar wilt uitlezen, desnoods tot diep in de nacht.
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK, nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014

Debet van Saskia Noort: goede, actuele thriller

Tien jaar na de bestseller De eetclub schreef Saskia Noort het vervolg, Debet.
Toen kon het niet op voor de vriendengroep uit Bergen. Het leven leek hen toe te lachen. In materieel opzicht ontbrak het hen aan niets. Toch liep het een en ander uit de hand, met twee moorden als gevolg.
Nu heeft de crisis, zowel de economische als de midlife, genadeloos toegeslagen. De vrouwen zijn ingeruild voor een ‘roofkip’. De zaken gaan niet zo goed als gedacht. Na het fatale auto-ongeluk van Michel komt Karen er achter dat ook zijn mediabedrijf ten dode was opgeschreven. Ook als Michel was blijven leven, was er een einde gekomen aan haar rijke, zorgeloze leven. Tien jaar geleden was Karen van Bergen naar Blaricum gevlucht met haar man en gezin. Ze wilde Simon, met wie ze overspel had gepleegd, nooit meer zien. Hetzelfde gold voor de Eetclub. Ze wist niet meer wie ze wel en wie ze niet kon vertrouwen.
Bij de afronding van de nalatenschap van Michel komt Karen er achter dat Michel ondanks alles, weer in zee was gegaan met Simon en Ivo. Volgens hen rest er niets dan schulden en staat Karen letterlijk met lege handen. Ze wordt gedwongen om terug te keren naar Bergen met haar twee tienerdochters Annabel en Sophie. Deze keer is ze vastbesloten het geheim van de Eetclub te ontrafelen en de waarheid over Michels auto-ongeluk boven water te krijgen. Vraag is of ze bereid is de prijs ervoor te betalen.

Debet is zowel een spannende, goedgeschreven thriller als een vileine, messcherpe zedenschets. Het grote talent van Saskia Noort is haar vermogen om de tijdgeest goed te vangen in haar boeken. Debet is een goede, actuele thriller over de gevolgen van de crisis, de profiteurs die er beter van willen worden, de hebzucht die het veroorzaakt en het streven naar materieel gewin ten koste van alles.
Daarnaast is Saskia Noort een goede observator van mensen in hun sociale omgeving, waardoor ze haar personages levensecht in een realistische setting weet neer te zetten.  Ze doet dit zo goed dat je verwacht in Bergen de personages in levende lijve tegen te komen. Karen is een herkenbare vrouw die even veel schuld heeft aan het mislukken van haar huwelijk als haar man. Geleidelijk aan krijgt ze zelf dit inzicht en wordt ze eindelijk volwassen. Dat wil zeggen dat ze de verantwoordelijkheid neemt voor haar leven en dat van haar dochters.
Debet is geen thriller voor liefhebbers van actiethrillers met bloedstollende achtervolgingen of van spionagethrillers met een gecompliceerde, onbegrijpelijke plot. Lezers die de spanning liever dicht bij huis zoeken zullen echter genieten van deze langverwachte opvolger van De Eetclub.

Dinsdag is voorbij van Nicci French: realistisch beeld van Britse samenleving

Dinsdag is voorbij is het tweede deel in de zevendelige serie rond de psychotherapeute Frieda Klein. En om direct een voor de hand liggende vraag te beantwoorden: de delen laten zich lastig afzonderlijk lezen. Integendeel in feite vormen Blauwe maandag en Dinsdag is voorbij twee delen uit een zevendelig verhaal. De problemen die aan het einde van Blauwe maandag opgelost leken te zijn, blijken dat helemaal niet te zijn. Frieda Klein heeft in dit tweede deel het angstige vermoeden dat iemand waarvan ze hoopte dat hij was overleden (in het vorige deel) nog in leven is en dat iemand die ze nog levend, en vermist waande (in het vorige deel) dood is. Ook verneemt ze in dit deel het tragische lot van een jonge vrouw die in het eerste boek spoorloos verdween.
In Dinsdag is voorbij wordt Frieda Klein door rechercheur Karlsson bij een raadselachtige zaak betrokken. Michelle Doyce, net ontslagen uit een psychiatrisch ziekenhuis wordt gevonden in een verwaarloosd huis in een achterbuurt. Ze verzamelt afval en geeft het netjes en goed geordend een plek in haar huis. De politie vindt in haar huis het dode lichaam van een man, netjes zittend op de bank. Michelle Doyce lijkt niet door te hebben dat hij dood is, ondanks de stank die hij verspreidt en is niet in staat een samenhangend verhaal te vertellen over de man en hoe hij op haar bank terecht kwam. Karlsson hoopt dat Frieda in een goed gesprek met Michelle, direct na haar nieuwe opname in een psychiatrisch ziekenhuis, kan achterhalen wat er is gebeurd. Karllson, zijn team en Frieda gaan ieder op eigen manier op zoek naar de identiteit van de dode man, de doodsoorzaak en de toedracht van zijn dood.
Als ze uiteindelijk, dankzij compositietekeningen van zijn gezicht, er achter komen wie hij was, ontdekken ze dat hij een soort oplichter was. Hij was voor al zijn slachtoffers, die hij geld afhandig maakte, een luisterend oor en gaf ze aandacht die ze van anderen niet kregen. Onder zijn slachtoffers bevinden zich als logisch gevolg hiervan vele potentiële daders.
Frieda ontdekt dat het deze keer voor haar erg gevaarlijk is om de politie te helpen bij het onderzoek. Haar geesten uit het verleden, jagen nog steeds op haar. En nieuwe hebben zich hierbij aangesloten. Ook de media heeft het deze keer op haar gemunt. De zaak raakt haar zonder dat ze het wil.
Dinsdag is voorbij is met recht een psychologische thriller te noemen, niet alleen vanwege het feit dat Frida Klein psychotherapeute is. Nicci French gaat uitgebreid in op de motieven en beweegredenen van het handelen van de verschillende personages. Daarnaast schetst ze een akelig, realistisch beeld van de onderkant van de Britse samenleveing. Mensen zonder werk in achterbuurten zonder uitzicht op verbetering van hun lot. Mijlenver daar vanaf staan de mooi ingerichte huizen van de rijken. De bewoners daarvan ontberen echter vaak mededogen met anderen, zoals de rijke broers die geen tijd hebben om bij hun oude, eenzame moeder langs te gaan. Zij doen dit pas als de erfenis in gevaar dreigt te komen.
Frida Klein blijft een raadselachtige vrouw, ook in dit tweede deel laat ze slechts mondjesmaat iets van zichzelf zien. Ze houdt informatie achter voor de lezer over haar vermoedens en op welke manier volgens haar de vork in de steel zit. De ontknoping wordt hierdoor voor de lezer een grote verrassing. Nog net geen konijn uit de hoge hoed, maar het scheelt niet veel. Pas veel verderop valt ook bij de lezer het kwartje en is het zo duidelijk als het maar kan zijn. Toch is het verhaal niet afgelopen na de ontknoping. Nicci French zorgt op de laatste paar bladzijden voor een dubbel knallend einde. Een verhaallijntje blijft hangen voor het derde deel: Wachten op woensdag.
Het was goed dat Nicci French na haar lange reeks stand-alones voor iets nieuws heeeft gekozen. De reeks rond Frida Klein is tot nu toe zeer geslaagd.

Koorts van Saskia Noort: Het leven is een groot pretpark

In zeven jaar tijd is Saskia Noort de bekendste Nederlandse thrillerschrijfster geworden. Haar boeken hebben allemaal de bestsellerstatus bereikt en zijn of worden verfilmd. Kortom Saskia Noort heeft niet echt meer een inleiding nodig.

Haar vijfde thriller Koorts bestaat uit twee delen. In het eerste deel dat ongeveer 24 uur duurt, komen Dorien en Ellen aan op Ibiza voor een onvergetelijke vakantie. Op initiatief van Ellen dompelen de twee vrouwen zich onmiddellijk onder in feestgedruis. De dag gaat als in een roes over in de avond en nacht. Ze feesten in afgelegen villa’s. De uitnodigingen kregen ze via hippe drugsdealers. Veel drugs, drank en beats. Leeghoofdig vermaak. Drugs in welkomstcocktail blijkt de normaalste zaak van de wereld. Weet iedereen toch?! Net als de wilde orgieën in de villa’s, alles lekker loslaten. Iedereen feest tot ze er letterlijk bij neervallen. Ergens onderweg raakt Dorien out. Ze komt bij in het gehuurde huisje. Van Ellen geen spoor te bekennen.

Rode draad in het tweede deel is de speurtocht van Dorien naar Ellen. Terug naar de villa’s waar iedereen nog onder invloed van zon, drank en drugs is. Er komt geen zinnig woord uit deze mensen, laat staan dat ze weten waar Ellen is of dat ze weten wie Ellen is.
Het verhaal van Dorien wordt afgewisseld met dat van een griezel over zijn houding ten opzichte van vrouwen en hoe hij met opkomende spanning/zin in moorden omgaat. Daarnaast vertelt Ellen in korte stukjes over haar lot.
Het is zeer gemakkelijk om Koorts weg te zetten als oppervlakkige flut thriller over twee 30+ meisjes die nog zo graag willen feesten. Daarmee wordt het boek echter ernstig te kort gedaan. Koorts laat pijnlijk duidelijk zien hoe leeg de party scène is. Het draait alleen om egoïstisch, egocentrisch genot waar iedereen toch recht op heeft. In het eerste deel van Koorts schetst Noort een prachtig en tegelijkertijd afgrijselijk beeld van mensen die doen alsof het leven een groot pretpark is. Alles draait om feesten zonder verantwoordelijkheidsgevoel alsof er geen morgen komt. Lekker doen waar je zin in hebt, zonder verplichtingen. Slechts het genieten telt, als is het de vraag of er wel zo veel echt wordt genoten…
Als het mis gaat zijn ze niet in staat om eigen problemen op te lossen. Ellen verdwijnt en Dorien weet zich geen raad. Gelukkig heeft zij een redder in de vorm van Nick. Net zo goed als dat ze in Nederland Joost had. Zou Dorien het zonder Nick, Joost of Ellen wel redden in het leven?
Ellen en Dorien doen in het eerste deel van het verhaal geregeld domme dingen waarvan ieder weldenkend mens die niet verhit is door zon, pillen of seks weet dat het niet handig is om te doen. Noort heeft van Dorien een realistisch personage gemaakt. Ze hobbelt als een dom gansje door het leven, zonder eigen initiatief of verantwoordelijkheid. Dat de gebeurtenissen haar niet veranderen is eveneens zeer realistisch en overtuigend. Regelmatig zijn vrouwen zoals Dorien in het nieuws omdat hen iets naars is overkomen. Net zo goed als dat het hele leven hen overkomt.
De, voor Saskia Noort typerende, korte staccato zinnen geven het boek meer vaart. Op naar het onvermijdelijke einde. Jammer genoeg wel met cliché's én een overbodige epiloog. Het had alles bij elkaar wel iets verrassender gemogen met wellicht een donkere/zwarte twist.
In Koorts laat Saskia Noort zien waar ze goed in is: een bepaalde groep mensen in een bepaalde tijd op een bepaalde plaats schilderen. Geen zachte pasteltinten, maar harde, felle kleuren met scherpe lijnen.

Vuurtorenwachter van Camilla Läckberg: haar beste boek tot nu toe

Camilla Läckberg is een goed voorbeeld van een schrijfster waarvan ieder boek beter wordt dan het voorgaande. Haar debuut IJsprinses was weliswaar een goede thriller, maar na weging wel zeer licht bevonden. De kwaliteitsverbetering zit 'm vooral in het realisme van de personages en uitbreiding van het aantal verhaallijnen. Läckberg kiest in haar boeken voor een grotendeels vaste cast aan personages. Schrijfster Erica, haar man en politieman Patrik, de andere agenten en de hoofdcommisaris op het politiebureau, zus Anna en zwager Dan van Erica etc. In ieder deel krijgt de lezer een blik op hun veranderende leven. Deze personages lijken uit het leven gegrepen te zijn met mooie en minder mooie eigenschappen. Die ergens onderweg inzicht krijgen in zichzelf, de kans te veranderen, te herstellen of het beter te doen. Camilla Läckberg zorgt er op bewonderenswaardige manier voor dat de lezer een band opbouwt met de hoofdpersonen.
Daarnaast slaagt ze erin om keer op keer een spannend verhaal te schrijven, vaak met iets uit de actualiteit als rode draad. In Zusje was dat de reality soap. Deze keer in Vuurtorenwachter een heftiger thema: vrouwenmishandeling.
In Vuurtorenwachter lopen 2 verhalen door elkaar heen. Een speelt zich af in 1871 op het eiland Gråskär, ook wel Schimmenscheer genaamd. Een jonge vrouw heeft hier een moeilijk bestaan met haar wrede man en zijn collega vuurtorenwachter. Het enige geluk in haar leven is haar kind.
In het andere verhaal is het eiland Gråskär een toevluchtsoord voor een vrouw en haar zoontje die hier wilt bijkomen en ontsnappen aan haar man. Patrik en zijn collega's zijn druk bezig met het oplossen van een raadselachtige moord op een man, die in zijn huis werd doodgeschoten. Wethouder Erling W. Larson heeft na de catastrophe met reality soap Fucking Tanum een nieuw project gevonden in de vorm van Badis, een prestieuze spa gevestigd in een voormalig badhotel. In Denemarken probeert Madeleine met haar kinderen een nieuw leven op te bouwen. Ze hoopt dat ze eindelijk een veilige plek heeft gevonden.
Vakkundig weeft Lackberg alle draden van het verhaal tot een mooi web. Sommige draden blijken halverwege meer met elkaar verweven te zijn dan eerder gedacht. Op het einde zijn alle draden, op een na, mooi afgewerkt. En die ene losse draad blijft nog lang hangen bij de lezer, vanwege het wrange gevoel dat niet altijd alles goed komt in het leven.
Vuurtorenwachter is hiermee de beste thriller die Camilla Läckberg tot nu toe heeft geschreven.

Roomservice van Elvin Post: een vijfsterren meesterstuk

De settings waarin de boeken van Elvin Post zich afspelen zijn vaak uitermate boeiend en zeker niet alledaags te noemen. Vals beeld speelde zich af in de wereld van de (vervalste) kunst. In Geboren verliezers werd het decor gevormd door de ongure achterbuurten van New York. In Roomservice heeft Elvin Post zichzelf overtroffen door het boek te situeren in de porno-wereld. Wie daar een stel gladde,snelle jongens en opgepompte blondjes verwacht, heeft het helemaal mis. Integendeel, Elvin Post is, net als in zijn vorige boeken, er in geslaagd om fascinerende, bizarre, verrassende en toch geloofwaardige personages te verzinnen. Een pornoproducent op leeftijd die nog steeds in leren broeken loopt met een Snoopy sleutelhanger. Zijn zoon, een onaantrekkelijke loser die stuntelend en denkend aan de pornofilm die hij ooit zal maken door het leven gaat. De afgewezen porno-actrice, die eerst uitgeprobeerd wordt door de baas. De privé detective die de onzichtbare babysitter wordt van een wel heel groot kind. De mismaakte pornoster die steeds minder morele gevoelens blijkt te hebben op het gebied van leven en dood.
Pornoproducent Archie Venice heeft in Roomservice een paar problemen. Een daarvan is zijn zoon Larry, die nog te dom is om voor de duvel te dansen en daarom bij zijn vader werkt als locatiescout. Archie besluit privé detective Jack Farrell in te huren, zodat hij op de achtergrond Larry tegen zichzelf kan beschermen. Jack Farrell zwicht voor het grote geld en de aantrekkelijke receptioniste. Al snel blijkt dat Larry toch ergens goed in is, namelijk zichzelf in de nesten werken.
Roomservice is in alle opzichten een geweldig goede thriller en een van de beste boeken die dit jaar verschenen is. Het verhaal zit goed in elkaar en loopt als een trein. Nergens verslapt de spanningsboog. Zonder al te veel over het einde te willen onthullen: het is verrassend. De epiloog is de perfecte kers op de taart, die de lezer met een grijns zal achterlaten.
De personages zijn boeiend, hier en daar over-the-top maar nog wel realistisch. Een ervan bestaat ook in real life. Elvin Post vertelde hierover in een interview.
Net als zijn andere boeken, is Roomservice een genot om te lezen, vanwege de soepele schrijfstijl, het mooie woordgebruik van de personages en de ruim aanwezige humor. De humor is te vinden in grappige situaties, geweldige woordspelingen zoals de titels van de films (Four Weddings and a Gigolo, A Few Hard Men etc.) en de fascinerende personages.
De grootste prestatie van Elvin Post is dat hij Roomservice situeert in de ranzige, schimmige, duistere wereld van de porno zonder dat het boek zelf ranzig, schimmig of duister wordt.
Om een lang verhaal kort te maken: Roomservice is een vijfsterren meesterstuk!

Jetset van Marion Pauw inderdaad een moderne Agatha Christie

Marion Pauw is een bewonderenswaardige auteur. Bij ieder boek probeert ze zichzelf te verbeteren door een nog beter boek te schrijven dan de vorige keer. Dit leverde haar in 2009 een terecht verdiende Gouden Strop op voor Daglicht. Menig auteur zou vervolgens op zijn/haar lauweren gaan rusten, hetzelfde truukje jaarlijks herhalen en vervolgens het geld laten binnenstromen. Zo niet Marion Pauw. In Jetset maakt ze een uitstapje naar de klassieke whodunit in de stijl van Agatha Christie.

Alexander Zilver, een selfmade businessman, is apetrots op de 100 miljoen Euro die hij verdiend heeft. Om het te vieren nodigt hij zijn vrienden, vriendin, ex en dochter uit voor een weekje varen op een luxe jacht in de Cariben. Al snel blijkt dat de vriendschappen onder druk hebben gestaan door het succes van Alexander. Op de tweede dag van de cruise wordt Alexander doodgevonden op bed. Hartaanval of moord? Kapitein Schmidt en stewardess Lou gaan op onderzoek uit. De gasten hebben allemaal iets te verbergen en zijn niet van plan om mee te werken aan het onderzoek.

Een echte 'Agatha Christie' bevat een aantal terugkerende elementen.
Een groep mensen is verzameld in een afgesloten ruimte. Bij Agatha Christie bijvoorbeeld een trein of een eiland. In Jetset een luxe jacht. De boeken van Agatha Christie spelen zich veelal af in elitaire kringen met duidelijke standsverschillen. Marion Pauw laat zien dat nouveau riche en oud geld niet goed mengen. De bemanning van het jacht is outsider en ondergeschikt aan de gasten of toch niet helemaal? In het vooroorlogse Engeland van Agatha Christie wordt de moord opgelost door een kordaat oud vrouwtje, een speurneus met indrukwekkende snor of iemand anders van buiten. Gelukkig is er in Jetset Lou een doortastende Nederlandse stewardess. De dader bij Agatha Christie is de buitenstaander, de verre oom of de butler. En in Jetset? Ga dat vooral zelf lezen en laat je verrassen.

Marion Pauw geeft in Jetset de vertrouwde elementen een eigen moderne twist. Bovendien voegt ze er iets aan toe: sex, soms stomend, vaak liefdeloos, veel verlangens, weinig bevrediging. Ze laat zien dat ze het detectivegenre goed in haar vingers heeft, speelt ermee en geeft er haar eigen draai aan. Hiermee stijgt ze boven het genre uit. Zoals de flaptekst belooft is Jetset inderdaad een moderne 'Agatha Christie'.
Haar taalgebruik is fris, vlot en passend bij het personage. De nouveau riche praat plat. De oud geld dame hoorde ik in mijn hoofd zeer keurig praten mét hete aardappel. Met de spanning zit het wel snor. Jetset is een boek om in een avond uit te lezen op het puntje van de stoel. Nergens zakt de spanning in.
Jetset verdient 5 sterren maar krijgt er helaas maar 4 vanwege de compleet overbodige epiloog die niets toevoegt aan het verhaal.
Ik ben benieuwd welk nieuw genre Marion Pauw voor haar volgende boek gaat ontdekken en uitproberen. Het experiment Jetset smaakt naar meer.

Zeemeermin: meer dan alleen een spannend boek

De boeken van Camilla Läckberg zijn steeds beter geworden. In ieder boek heeft zij zichzelf verbeterd en ontwikkeld onder andere op het gebied van plot en inlevingsvermogen in de personages. De plots hebben meerdere verhaallijnen die door elkaar lopen. Soms verhelderend, soms opzettelijk verwarrend en daardoor des te spannender. Zo langzamerhand zijn haar boeken meer geworden dan alleen spannende boeken, het zijn psychologische thrillers en zedenschetsen van de Zweedse samenleving te noemen. In eerdere boeken kwamen reality-tvprogramma's en de realiteit van het Zweedse ouderschapsverlof al langs.

In Zeemeermin krijgen de vaste personages meer diepte en laten sommige zich van een geheel nieuwe kant zien. Mertil Mellberg die in z'n werk als chef van het politiebureau op z'n zachtst gezegd niet echt uitblinkt, blijkt tot ieders verbazing een geweldige opa te zijn voor de kleinzoon van zijn vriendin. Ongeloofwaardig? Nee, Läckberg slaagt er in aannemelijk te maken dat zijn nieuwe vriendin Paula kanten van Mellberg naar boven weet te brengen die anderen tot nu toe nog niet gezien hadden. Daarnaast weet Läckberg het falen van een huwelijk pijnlijk scherp in beeld te brengen. Ooit waren ze verliefd geweest. Nu vlucht hij in de armen van andere vrouwen en zij in de drank.
Zeemeermin is een gecompliceerd vlechtwerk van verhaallijnen geworden. De belevenissen van de hoogzwangere Erica, haar zus Anna die nieuw geluk heeft gevonden bij Dan, haar man Patrik die weer aan het werk is na zijn ouderschapsverlof, zijn chef Mellberg met zijn stiefkleinzoon worden vervlochten met die van de betrokkenen bij de moordzaak, waar alles om draait. Beangstigend en beklemmend zijn de cursief gedrukte hoofdstukken. Hierin wordt vanuit het perspectief van een klein jongetje een droevigmakend verhaal verteld. Vakkundig switcht Läckberg heen en weer zonder de centrale lijn van het verhaal kwijt te raken. Die bestaat uit de raadselachtige verdwijning van een man. Vier maanden later wordt hij in het ijs gevonden. Een vroegere vriend van hem heeft net zijn eerste boek geschreven en ontvangt dreigbrieven. Is er een verband en zo ja welk? Patrik en zijn collega's van de politie in Fjällbacka proberen het raadsel op te lossen.

Zonder iets te willen verklappen: het boek eindigt met een fantastische cliff-hanger,die doet verlangen naar het snel verschijnen van het volgende boek van Camilla Läckberg! (Op haar blog zag ik dat die in Zweden al verschenen is...)

Agatha Christie op z'n Zweeds: Sneeuwstorm en amandelgeur

Het is wat voorbarig zo aan het begin van de zomer, maar het boekje Sneeuwstorm en amandelgeur van Camilla Läckberg zou een prachtig kerstkadootje voor onder de kerstboom zijn. Het speelt zich namelijk de week voor kerst af. Politie-agent Martin Molin, collega van Patrik Hedström in de andere boeken van Camilla Läckberg, gaat met zijn vriendin en haar familie een weekend doorbrengen op een eiland. Op de eerste avond sterft de grootvader Ruben, een steenrijke zakenman en raakt het eiland door een sneeuwstorm geïsoleerd van de buitenwereld. Moord? De mogelijke dader moet nog op het eiland zijn, temidden van alle gasten.
Sneeuwstorm en amandelgeur is een klassiek verhaal dat Camilla Läckberg op een originele en vermakelijke manier uitwerkt. Het verhaal krijgt spanning doordat het perspectief steeds wisselt. Interessant om te lezen hoe de verschillende familieleden over elkaar denken en zich onderling gedragen. Het verschil tussen wat er gezegd en wat er over elkaar gedacht wordt is groot.
Camilla Läckberg weet, net als in haar serie over Erica en Patrik, de personages zeer levensecht te beschrijven. Zoals bijvoorbeeld Martin Molin, die niet mee wilde en het eigenlijk wilde uitmaken met zijn vriendin, maar nog aarzelde en in plaats daarvan met haar, haar familie en een moordzaak op een eiland zit.
Sneeuwstorm en amandelgeur is Agatha Christie op z'n Zweeds! Geheel tegen mijn principes in zal ik een tipje van de sluier oplichten: het is niet de butler...

Stervensuur: 8 literaire spannende verhalen

Bij spannende korte verhalen moet ik altijd aan de geweldige korte verhalen van Roald Dahl denken. De onovertroffen spanningsopbouw, vlot en doeltreffend geschreven, op een wrange manier humoristisch en vooral de altijd weer verrassende twist op het laatst.
Met dit in mijn achterhoofd heb ik de spannende verhalenbundel Stervensuur gelezen. Het is een halfom bundel geworden. Sommige verhalen zijn goed en geslaagd voor de Dahl-test. Andere verhalen zaaien enkel verwarring, zonder spanning op te roepen. Het blijven vage verhalen zonder plot. Zoals bijvoorbeeld De pure waarheid van Marcel Möring en Koude steen van Rob van Essen. Jammer in potentie is laatstgenoemde een goed verhaal over de onbekende man in het ziekenhuis.
Het verhaal Skimmen van Christiaan Weijts heeft een goede plot. In de manier waarop hoofdpersoon Werkers besproken wordt zit zeker humor. De twist op het eind wordt helaas teniet gedaan door het fictieve krantenbericht dat erna volgt.
Hoogtepunten in Stervensuur zijn de verhalen van Herman Koch en Wanda Reisel en Stine Jensen.
Herman Koch heeft zoals vaker in zijn romans, een hoofdpersoon gekozen die wat onsympathieke trekjes heeft. Koch slaagt met Wind uit het Noorden voor de Dahl-test voor de spanningsopbouw en de humor. De twist ontbrak.
Het verhaal Met vreemde mannen mee van Wanda Reisel is vlot geschreven en vooral goed vanwege de originele manier van wraakneming van de hoofdpersoon. Verrassend.
Verreweg het best verhaal is Tosca van Stine Jensen vanwege de sterk oplopende spanning en de geweldige twist als besluit.
Mijn conclusie: het is niet eenvoudig om een goed spannend verhaal te schrijven, slechts weinigen slagen erin. Desondanks heb ik de bundel met veel plezier gelezen.

De beste thriller van Simone van der Vlugt tot nu toe

De hoofdrollen in Op klaarlichte dag zijn voor twee vrouwen. Nathalie is op de vlucht voor haar criminele vriend en Julie is een rechercheur die bezig is met het onderzoek naar de moord op de beste vriendin van Nathalie. Bij toeval ontmoeten de twee vrouwen elkaar. Beide dames hebben de nodige geheimen die zij liever niet willen onthullen.
Op klaarlichte dag is de beste thriller die Simone van der Vlugt tot nu toe heeft geschreven. Steeds weet ze de lezer succesvol op het verkeerde been te zetten. De keurige terughoudendheid op het gebied van geweld heeft ze eindelijk van zich afgeschudt. Niet dat Op klaarlichte dag uitsluitend uit bloedspetters en geweld bestaat. Er is meer. Simone laat de grens tussen dader en slachtoffer vervagen. De rollen van dader en slachtoffer verwisselen in de loop van het verhaal. Hierbij heeft Simone van der Vlugt zich goed ingeleefd in de personages. Simone van der Vlugt heeft niet alleen Nathalie en Julie, maar ook de andere personages overtuigend en geloofwaardig beschreven. Ook de 'decors' van het Lago Maggiore en de Nederlandse plaatsen komen zeer realistisch over. En niet te vergeten: het is een spannend verhaal, een echte pageturner en nog goed geschreven ook.
Na het lezen van het vorige boek van Simone van der Vlugt, de historische roman over Jacoba van Beieren, hoopte ik dat haar volgende boek weer een historische roman zou zijn. Nu weet ik dat niet meer zo zeker...

Een lekkere Appel: Van twee kanten

Van twee kanten is de twintigste psychologische thriller van René Appel. In tegenstelling tot veel collega-auteurs is René Appel geen serie- of formule schrijver geworden. Voor ieder nieuw boek kiest hij een nieuw, vaak actueel uitgangspunt/thema en komt hij met een nieuwe setting met bijbehorende personages. En dat is knap.
In Weerzin wordt hotelmanager Niels belaagd door Marit, eigenaresse van het hotel, die haar zinnen op hem heeft gezet. René Appel heeft in Van twee kanten de rollen omgedraaid. Dokterassistente Fransien laat zich verstrikken in de netten van zelfverklaard organisatieadviseur Rob. Al snel heeft ze door dat er iets niet klopt aan zijn mooie verhalen. Fransien krijgt geen antwoorden op haar vragen maar slechts meer verhalen. Hoe meer Fransien haar best doet om los te komen van Rob, hoe meer zij vast komt te zitten, niet alleen bij Rob maar ook nog eens bij buurvrouw Tosca.
Het talent van René Appel is bovenal zijn inlevingsvermogen. Door het wisselende perspectief brengt hij Fransien, Rob en Tosca tot leven. Interessant om te lezen hoe een pathologische leugenaar denkt en handelt. Ook de innerlijke strijd van Fransien weet René Appel geloofwaardig over te brengen.
De spanning in Van twee kanten gaat door tot voorbij de laatste bladzijde. Het is duidelijk wat er gaat gebeuren maar de invulling ervan laat René Appel over aan de fantasie van de lezer. En dat is fijn. Zijn prettige schrijfstijl zorgt er bovendien voor dat Van twee kanten een lekkere 'Appel' is om te lezen.

Winterdood: Het lange wachten wordt beloond

Jaren geleden verschenen Het zwarte water en De bloeddoorlopen dageraad, deel 1 en 2 in de John Madden trilogie, van de Zuid-Afrikaanse journalist Rennie Airth. Met veel plezier las ik deze goedgeschreven spannende boeken. Beide delen spelen zich af tijdens het Interbellum in Engeland met in de hoofdrol John Madden, een Engelse politie-inspecteur. Vervolgens begon het lange wachten op het laatste deel. Eindelijk is het nu zover! Winterdood, het slot van de trilogie, is verschenen.
In Winterdood raakt John Madden, al jaren niet meer werkzaam bij de politie, bij toeval betrokken bij een moordzaak in Londen. Een Pools meisje, dat op zijn boerderij werkte, wordt vermoord in Londen gevonden. John Madden kan het niet laten vanaf de zijlijn mee te helpen met het onderzoek.
Winterdood is een boek om rustig van te genieten. Het is geen pageturner. Gelukkig maar want dan zou dat, wat dit boek zo goed maakt, niet opvallen. Rennie Airth is erin geslaagd het Londen van 1944 tot leven te wekken. Realistisch tot in de details. Zoals bij voorbeed de verduistering tegen de Duitse luchtaanvallen die er voor zorgde dat het 's avonds zo donker was dat niemand meer een hand voor ogen kon zien op straat. Communicatie middelen als telefoon, post of telegraaf die geregeld uitvielen en slechts beperkt beschikbaar waren.
Rennie Airth laat goed zien hoe een oorlog het slechtste maar ook het beste in mensen bovenbrengt. Met veel liefde en aandacht beschrijft hij zijn personages en laat hij ze tot leven komen.
Was Winterdood wachten waard? Ja, het lange wachten werd ruimschoots beloond. Eigenlijk is het zelfs wel jammer dat de trilogie nu compleet is. Ik zou best nog wel een boek over John Madden willen lezen...

Spannend relatie gedoe van Saskia Noort

In Afgunst/Een goed huwelijk laat Saskia Noort zien waar ze goed in is: de relaties tussen mensen haarfijn beschrijven. Zij overgiet het geheel met een flinke portie spanning en geweld.
Afgunst gaat over een vrouw wiens ex een angstaanjagende stalker wordt. Het kat-en-muis spel wordt vanuit de kat en de muis beschreven. Dit zorgt voor toenemende spanning en vreemd genoeg ook voor een soort begrijpen van de dader. Niet om het goed te praten, maar wel om te zien hoe het zover heeft kunnen komen.
In Een goed huwelijk speelt Saskia Noort met de rollen van slachtoffer en dader. Het is moeilijk uit te maken wie slachtoffer is en wie dader. Vaak wekt de bedrogen echtgenote sympathie op, maar wat als zij het er zelf naar gemaakt heeft? Een goed huwelijk is meer alleen dan een spannend verhaal. Het is een goed geschreven observatie van een huwelijk in verval en de oorzaken en de pijnlijke gevolgen.