Verbroken van Linda Jansma vraagt om een vervolg

Linda Jansma heeft in relatief korte tijd een omvangrijk thrilleroeuvre opgebouwd. In 2010  verscheen haar debuut Caleidoscoop, dat in 2014 opnieuw uitgegeven met als titel Kwetsbaar. Hiermee werd ze in 2011 genomineerd voor de Gouden Strop en won ze de Schaduwprijs, prijs voor het beste Nederlandstalige debuut.

Onlangs verscheen haar zevende thriller Verbroken. Voor de promotie van Verbroken heeft de uitgeverij een blogtour georganiseerd. Tot nu toe zijn de deelnemers enthousiast over het boek: Connie Flipse schreef: “Linda Jansma heeft een verhaal neergezet dat psychologisch, technisch en qua opbouw sterk in elkaar zit”. Biebmiepje is van mening dat “Verbroken dan ook niet makkelijk weg te leggen is als je er eenmaal in begonnen bent.”

Ethisch hacker Mara de Wolff is in eerste instantie blij met de grote opdracht die ze krijgt van de Dutch Broadcasting Group: het doorlichten van het gehele netwerk op veiligheidsrisico’s. Al snel ontdekt ze een afwijkend ip-adres in een lijst. Op het moment dat ze dit verder gaat uitzoeken, zet dit een hele reeks van vreemde en steeds bedreigendere gebeurtenissen in gang. Via het ip-adres ontdekt ze, verstopt achter vele Arabische wachtwoorden, een aantal geheimzinnige bestanden. Daarnaast stuit ze op een veiligheidslek, waarmee toegang tot computersystemen van de Rotterdamse haven mogelijk is. Vervolgens gaat haar beeldscherm tijdelijk op start en lukt het haar niet meer om in contact te komen met haar opdrachtgever. Na een inbraak zijn niet alleen usb-sticks verdwenen maar ook de foto van haar kinderen. De kinderen die ze al vijf jaar niet meer heeft gezien. Die ze samen met haar Iraakse man kreeg en die nu in Irak wonen op een haar onbekende plek. Die ze iedere dag nog steeds mist en waarvan ze iedere dag hoopt dat ze snel weer bij haar zijn. Die gedood zullen worden als ze niet meewerkt aan het doen slagen van een terroristische aanslag.

Kortom Mara krijgt het stevig voor haar kiezen in Verbroken. Linda Jansma zet haar zo neer dat ze echt voor je gaat leven en dat je ook mee haar meeleeft. Het zit Mara niet mee. Ze is al jong weduwe geworden en de man die haar troostte veranderde na hun huwelijk onherkenbaar. Na een uitstapje met de kinderen bracht hij ze niet terug naar huis maar ging hij met ze terug naar zijn geboorteland Irak.

Mara heeft in het verhaal een protagonist die je tussen de bedrijven door leert kennen. Deze vrouw heeft ook al veel meegemaakt in haar leven. Haar familie is bruut mishandeld en daarna vermoord. Gaandeweg wordt duidelijk hoe deze gebeurtenissen van invloed zijn op de missie die ze nu heeft. Ze staat lijnrecht tegenover Mara, desondanks begrijp je na het lezen van haar verhaal heel goed waarom ze doet zoals ze doet.

Het tot leven brengen van personages is een van de dingen waar Linda Jansma goed in is. Mara en haar tegenspeelster zijn echte vrouwen van vlees en bloed.
Hetzelfde geldt voor spanning brengen in een verhaal. In Verbroken heeft Linda Jansma er voor gekozen om de spanning grotendeels te laten komen uit de vele perspectiefwisselingen en het heen en weer springen door te tijd. De cliffhangers die hierdoor ontstaan, zorgen ervoor dat je het boek niet wilt wegleggen, maar enkel doorlezen om te weten hoe het verder gaat of wat er precies is gebeurd in het verleden.

In Verbroken komen vele onderwerpen aan bod: kinderontvoering, hacken, terroristische aanslag, oorlogsmisdaden, verdriet om verlies van echtgenoot en familie. Al deze heftige onderwerpen komen stuk voor stuk realistisch en geloofwaardig in beeld. Alles bij elkaar genomen is het veel drama voor een thriller. Zo veel dat deze lezer na afloop moest bijkomen en een licht katterig gevoel had. Misschien ook omdat humor ontbrak. Niet de humor die iets bagatelliseert of belachelijk maakt, maar de humor die voor een bevrijdende lach zorgt, die relativeert en voor een luchtige noot te midden van de zware materie.

Ondanks dit minpuntje is Verbroken een van Linda Jansma’s betere thrillers. Eentje die vraagt om een vervolg, want Mara de Wolff is interessant genoeg om nog een verhaal om heen te vertellen en het verhaal is niet afgelopen op de laatste bladzijde.

Vrij spel: Een van de beste boeken van Linda Jansma

Linda Jansma houdt haar lezers graag via Facebook op de hoogte van de vorderingen in het schrijfproces. Tijdens het schrijven van haar nieuwste thriller, Vrij spel, postte ze regelmatig foto´s van en berichten uit Utrecht-Overvecht. Voor haar Facebook-vrienden zal het daarom geen verrassing zijn geweest dat deze Utrechtse wijk de setting vormt van Vrij spel.

Het leven van een lid van de Utrechtse straatbende Saints blijkt net zo kort te zijn als zijn naam doet vermoeden, Short-AS.

Koelcel van Linda Samplonius: vakwerk!

Zo af en toe waagt een recensent de overstap en schrijft deze zelf een boek. In het (YA) thrillergenre waren dit de afgelopen jaren onder andere Kim Moelands en Natasza Tardio. En nu heeft Linda Samplonius zich bij hen geschaard. Ze is een goede aanwinst voor het genre, want ze heeft al een ervaren pen dankzij haar werk als journalist voor diverse tijdschriften. Daarnaast weet ze dankzij de recensies die ze voor Crimezone schreef, precies hoe een goede thriller in elkaar zit.
Dat ze deze kennis en ervaring ook in de praktijk kan brengen laat ze zien in Koelcel, haar debuutthriller, die in juni 2014 verscheen bij uitgeverij De Crime Compagnie.

Evenbeeld van Marianne en Theo Hoogstraaten: knap staaltje vakmanschap

Marianne en Theo Hoogstraaten blijven zichzelf vernieuwen als schrijvers. Na zo´n twintig jeugdboeken te hebben geschreven, waagden ze zich met succes aan thrillers voor volwassenen. Onlangs verscheen Evenbeeld, hun eerste historische thriller voor volwassenen.
Evenbeeld bestaat uit twee verhalen die ieder gaan over een jonge vrouw op een beslissend moment in haar leven. Pas op het einde wordt het verband tussen beide verhalen duidelijk.

Doelwit van Linda Jansma: spannend verhaal over eerwraak

Het hoofdthema van Linda Jansma´s nieuwe thriller Doelwit is eerwraak. Ze draagt haar boek op aan Khadija. Deze jonge Koerdische vrouw werd door haar familie vermoord nadat zij met haar Nederlandse vriend er vandoor was gegaan om te ontsnappen aan een gedwongen, gearrangeerd huwelijk. Linda Jansma laat in Doelwit haar fictieve nichtje Leila haar gruwelijk lot vertellen.

Val van Tupla M: vakwerk van twee ervaren auteurs

In Val, een nieuwe thriller van het schrijversduo Tupla M, valt de Nederlandse Valerie, dood in een oude mijn in België. Uitbetaling van de levensverzekering blijft uit, terwijl haar moeder Hannie alle rekeningen moet voorschieten van het schamele loon dat ze verdiend als medewerkster in een verzorgingstehuis. Gelukkig is de dochter van een van de bewoners advocaat. Met een smoes vraagt Hannie haar adres op en vraagt ze haar of zij met de verzekeringsmaatschappij wilt bellen en uitzoeken waarom het geld niet komt. Voor Caro van Soerendonk, de advocate in kwestie, is het ogenschijnlijk simpele klusje een welkome afleiding. Zij zit thuis, doorgedraaid door de hoge werkdruk. Thuis is voor Caro sinds kort een klein appartement want haar huwelijk was, door haar toedoen, op de klippen gelopen. Ze brengt haar dagen voornamelijk drinkend en denkend door. Het klusje voor Hannie wordt een soort anker waar ze zich aan kan vasthouden.Al snel blijkt dat het nog maar de vraag is of de val van Valerie een ongeluk was. De enorme bureaucratie aan beide zijden van de grens zorgt voor een stroperig onderzoek, die niet geheel zonder gevaar voor Caro is.
Val is geen whodunnit of een whydunnit maar een whathappened. Alles draait om de vraag wat er is gebeurd met Valerie en of haar dood veroorzaakt is door een ongeluk of toch moord is.
Het verval van advocate Caro en haar worsteling om er weer bovenop te komen is goed en geloofwaardig onder woorden gebracht. Dit gaat ook op voor de eenvoudige Hannie die wil weten wat er met haar dochter is gebeurd en ondertussen een geheim probleem heeft dat ze met enige wilskracht zelf zou kunnen oplossen. Het is duidelijk dat Tupla M is begaan met de personages. Ze beschrijft liefdevol en met veel mededogen over Caro, Solo en Hannie die veel tegenslag hebben gehad in hun leven.
Tupla M heeft  maatschappelijke misstanden en actuele thema’s zoals analfabetisme, vluchtelingenproblematiek en verzekeringsmaatschappijen die niet thuisgeven als het op uitbetalen aankomt, door het verhaal gewoven op een manier die aankomt bij de lezer maar nergens zeurderig of opdringerig wordt.
Val is de zesde thriller van Tupla M en dat merk je. De thriller is vakwerk van twee ervaren auteurs en heeft een goed verhaal, een uitstekende plot, overtuigende personages en prettige schrijfstijl. De ontknoping gaf een wrang gevoel niet over de kwaliteit van het boek maar over het verhaal na het verhaal.

***1/2

Het Reservaat van Lisette Stavorinus: heerlijk tussendoortje

Het Reservaat is de naam die de personages in het gelijknamige boek van Lisette Stavorinus geven aan het dure dorp in het Gooi waar ze wonen. Na een paar heerlijke, zonovergoten jaren op Curaçao gaat Jessica met haar man Victor en hun drie kinderen in het Reservaat wonen. De makelaar had daar een prachtig huis voor hen gevonden. Jessica die, ooit voor dat de kinderen er waren, de kunstacademie had gedaan, neemt de tijd om het huis te stylen. In de eerste weken na de verhuizing helpt het haar om over haar heimwee heen te komen. Ze mist de gezellige expatsfeer op Curacao met alle strandfeestjes en bbq’s. Het Reservaat komt op in eerste instantie over als kil en gesloten. Het lukt Jessica niet om aansluiting te vinden bij de andere vrouwen in het dorp. Dit alles verandert als Amanda bij haar op de stoep staat met een doosje cupcakes. Amanda woont een paar huizen verder en is getrouwd met de bekende tv-producer Marcus Voorbach. Zij introduceert Jessica in haar vriendinnengroep. Binnen de kortste keren heeft Jessica het goede kapsel, de juiste kleren en doet ze volop mee in het Reservaatleven. Kerst vieren ze bij Amanda en Marcus samen met hun vele vrienden en bekenden. Daarnaast nemen Amanda en Marcus Jessica en haar gezin mee voor een wintersportvakantie naar hun chalet in Zwitserland. En zo gaat het maar door, het geld lijkt niet op te kunnen. Tijdens een yogales komt Jessica Maaike tegen die haar waarschuwt voor Amanda. Ze geeft Jessica de tip Amanda naar haar verleden te vragen. Eerst probeert Jessica het advies van de vrouw te negeren, maar de twijfel is gezaaid. Is Amanda wel wie ze zegt dat ze is.

Lisette Stavorinus woont zelf in het Gooi. Al zal ze wat overdreven hebben in het neerzetten van de personages, toch zal Het Reservaat een redelijk goed beeld geven van het rijke Gooische leven.
De oppervlakkigheid van de vriendinnenclub van Amanda is huiveringwekkend, evenals het gedachteloos smijten met geld. Alles draait om uiterlijk vertoon: Jessica hoort er pas echt bij als ze de goede kleding en het juiste kapsel heeft.
De eerste driekwart van het verhaal is een uitgebreide beschrijving van het Reservaat, diens bewoners en Jessica’s aanpassing aan het nieuwe leven hier. Weinig thrillerelementen te bekennen in dit deel, afgezien van een wat vreemde gebeurtenissen zoals de waarschuwing van Maaike, een verwarde vrouw die in de tuin loopt en het ongeluk van Victor. Deze gebeurtenissen zorgen hooguit voor wat onrust, niet voor echte spanning zoals je dat verwacht in een thriller.
Pas op het allerlaatst als iedereen zijn of haar masker heeft afgegooid, wordt Het Reservaat echt spannend en blijft dat dan tot de laatste bladzijde.
Is dit erg? Het hangt er van af om welke reden je dit verhaal leest. In het geval je een jurylid bent voor bijvoorbeeld de Gouden Strop of Diamanten Kogel of een hardcore liefhebber van echte thrillers dan zal je Het Reservaat al snel terzijde schuiven, na er het label geen echte thriller of vrouwenthriller er op geplakt te hebben. Ben je echter een fervent lezer van de thrillers van Suzanne Vermeer, Linda van Rijn, Saskia Noort,  Loes den Hollander of van de Crime Compagnie dan zal je dit boek met plezier lezen. Goed dat er in Nederland zo veel te kiezen valt, dat er voor elk wat wils is.

Het Reservaat was voor mij een heerlijk tussendoortje.

Ik volg je van Marelle Boersma: geen feel good maar feel strong thriller

Marelle Boersma heeft in een paar jaar tijd een goede naam opgebouwd met haar psychologische thrillers die allen gebaseerd zijn op actuele thema´s uit de samenleving. Tijdens de onderzoeksfase van haar boeken, spreekt zij uitgebreid met experts en ervaringsdeskundigen om op die manier een zo realistisch mogelijk verhaal te schrijven. Vaak loopt daardoor non-fictie vloeiend over in fictie. In eerdere thrillers kwam jeugdzorg, mantelzorg, draagmoeders en make-over tv-programma’s aan bod. Het onderwerp van haar nieuwste thriller Ik volg je is stalking. Voor het schrijven had Marelle Boersma uitvoerige gesprekken met twee slachtoffers van stalking. Het leverde een beklemmend, realistisch en bloedstollend verhaal op, dat zo maar waargebeurd zou kunnen zijn.
In een klein dorpje, midden in de biblebelt, woont de alleenstaande moeder Pien met haar vijfjarig dochtertje Eva. Ze is niet kerkelijk en heeft weinig aansluiting in het dorp. Op een kwade dag nodigt Theo Pien uit voor een etentje bij hem thuis. Door de manier waarop hij het vraagt, kan Pien niet anders dan de uitnodiging accepteren. Tijdens het etentje ontdekt Pien dat Theo de deuren van zijn huis op slot heeft gedraaid om haar te beletten naar huis te gaan. Theo is er van overtuigd dat Pien en hij voor elkaar zijn voorbestemd. Het lukt Pien niet om hem duidelijk te maken dat zij geen relatie met hem wilt en niet van zijn avances gediend is. Uiteindelijk weet Pien te ontsnappen. Al komt hiermee geen einde aan de nachtmerrie. Integendeel. De volgende dag blijkt dat Theo iedereen die het maar horen wilt, vertelt dat Pien en hij het zo goed samen hebben. Wat Pien ook doet, niets helpt om Theo en de anderen ervan te overtuigen dat ze geen relatie met Theo heeft of wilt. En dit is nog maar het begin. Theo weet zich op slinkse wijze in haar leven te werken en dringt zich op aan haar moeder en haar dochtertje die geen idee hebben hoe hij echt is. Daarnaast belt en sms’t Theo vrijwel continu met Pien of staat hij bij haar voor de deur. De politie kan en wil niets doen. Pien kan geen kant meer op en is radeloos.
Ik volg je is een beklemmende, bloedstollend spannende thriller met een akelig, naar verhaal. Net als Pien krijgt je het als lezer ook steeds benauwder. Overal is Theo, en er lijkt geen ontsnappen mogelijk. Je hoopt voor Pien dat hij in ieder geval van Eva afblijft. Je kan niet anders dan meeleven met Pien. Het verhaal van Pien is fictie. Voor te veel vrouwen in Nederland is stalking echter de pijnlijke realiteit. Het is te hopen dat zij wel geloofd en geholpen worden door hun omgeving voordat het te laat is en de stalker zijn dreigementen ten uitvoer brengt.
Het is knap van Marelle Boersma dat zij zich keer op keer zo goed in de materie weet te verdiepen dat er een levensecht en realistisch verhaal ontstaat. Bovendien kan zij nog iets anders: dankzij haar vlotte pen veranderen de op zichzelf al spannende verhalen in razendsnelle pageturners.
Marelle Boersma waarschuwt de lezer om goed uit te kijken voor mannen als Theo, die in feite geestesziek zijn en niet voor rede vatbaar. Haar boodschap is om hun slachtoffers serieus te nemen, naar hun verhaal te luisteren en te helpen actie te ondernemen.
Ik volg je is geen feel good maar feel strong thriller.

Het Luxor Resort van Candy Brouwer: een lekkere erotische vakantiethriller

Het is goed te begrijpen dat Candy Brouwer, met het oog op haar andere werk, onder pseudoniem schrijft, want ze neemt in Het Luxor Resort geen blad voor de mond. De stomende seksscènes in deze thriller zijn net zo verweven met het verhaal als de scènes in andere thrillers waarin uitgebreid wordt gekookt en gegeten.
De aantrekkelijke dierenrechten-advocate Monica Barends besluit alleen naar het Luxor Resort in Egypte te reizen als blijkt dat haar beste vriendin Vivien niet mee kan en haar vriendje Eelco niet mee wil. De relatie tussen Monica en Eelco, een dierenrechtenactivist schuurt, vooral omdat Eelco al een tijdje op haar zak teert nu hij geen baan op niveau kan vinden.

Nauwelijks aangekomen in Egypte ontsnapt Monica op het nippertje aan de dood. Ze wordt op het laatste moment voor een voertuig weggesleurd door de sexy uitziende Jamal. Vanaf het eerste ogenblik broeit het tussen de twee. Samen beleven ze daarna een paar hete dagen gevuld met seks, uitstapjes en meer seks. Er blijven wel vreemde dingen gebeuren waar Monica meer over zou willen weten, maar Jamal heeft overal een verklaring voor. Toch gaat Monica steeds meer twijfelen. Ze vraagt zich af wie Jamal echt is en of hij wel te vertrouwen is, ondanks dat de seks met hem zo verslavend lekker is.
Het Luxor Resort is een echte erotische thriller, waarin de seks ruw en grof is en expliciet wordt verwoord. Een ‘adult crime novel’ zouden Amerikanen zeggen.
Candy Brouwer heeft een vlotte pen. Het Luxor Resort laat zich hierdoor gemakkelijk uitlezen tijdens de vlucht in het vliegtuig naar de vakantiebestemming of eenmaal aangekomen, met een cocktail op het terras. De plot is dun, voor een vakantiethriller als deze is dat prima. De spanning komt uit de vraag of Jamal te vertrouwen is en wat het lot is van de vermiste Engelse vrouw. Het achterliggende complot is wellicht wat vergezocht. Het geheel loopt langs het randje van de geloofwaardigheid.
Monica is daarentegen een echte vrouw van vlees en bloed. Niet alles wat ze doet is even logisch, maar welk mens doet dat wel altijd. Het maakt haar juist overtuigend en echt.
Het Luxor Resort is een lekkere vakantiethriller voor eenieder die het niet erg vindt rode oortjes te krijgen, niet van de zon maar van de hete seksscènes.
Candy Brouwer laat met Het Luxor Resort zien over voldoende fantasie te beschikken. Ik ben benieuwd of ze ook een erotische literaire thriller zou kunnen schrijven. Een mooie uitdaging!

Verborgen verleden van Els Ruiters: Prima Nederlandse politiethriller

Vorig jaar waagde kinderboekenauteur Els Ruiters de overstap naar het thrillergenre met de thriller Geraakt. Het was het eerste deel in een serie over de rechercheur Ava van Amstel en haar partner Rob Welsman. Verborgen verleden is het tweede deel en pakt de draad van het verhaal op waar Geraakt eindigde.

Het is geen eenvoudige zaak die Rob en Ava in Verborgen verleden voor hun kiezen krijgen. Tijdens de verbouwing van een huis is onder het terras een lichaam gevonden dat er al enige tijd moet hebben gelegen. Ava en Rob komen er al snel achter dat het een jonge vrouw betreft. Vraag is wie is het, hoe lang ligt zij er en wie heeft haar vermoord en begraven.
Rob is herstellende van de wond in zijn borst die hij aan het einde van Geraakt opliep toen hij beschoten werd met pijl en boog. Het kost hem veel moeite om de tijd te nemen voor het herstel want het liefst zou hij volledig mee doen aan het onderzoek. Rob’s vader maakt het er niet eenvoudiger op door Ava op agressieve wijze lastig te vallen. Hij is het er niet mee eens dat zijn zoon bij de politie werkt. Tot overmaat van ramp moet Rob ook nog onder een vrouw werken.
In Geraakt was Ava druk bezig met het loslaten van Danny, haar vroegere vriend en het verwerken van hun heftige relatie. Eindelijk heeft ze alles een plek kunnen geven. Plotseling duikt er ander spook uit haar verleden op. Iemand herinnert haar op vele manieren aan 14 juli 1999. Het was die ene warme zomerse dag waar Ava het liefst nooit meer aan wilt denken.
Verborgen verleden biedt een spannend verhaal met een verrassende dubbele ontknoping. Els Ruiters geeft een realistisch ogend beeld van de gang van zaken bij de recherche. Stap voor stap werken Ava en Rob toe naar de ontrafeling van het raadsel van de jonge vrouw.
Ava van Amstel is geen sympathiek mens, regelmatig snauwt en grauwt ze naar iedereen om haar heen. Al bijna even zo vaak heeft ze er later spijt van. Het maakt haar een geloofwaardig personage. In dit verhaal krijgt ze langzaam het inzicht dat het verstandig is om haar geheim uit het verleden te delen met anderen en het lijk uit de kast te halen.
Els Ruiters heeft een soepele, eenvoudige schrijfstijl waardoor haar zinnen licht en lekker lopen. Het zou echter fijn zijn als ze de volgende keer net zo veel aandacht zou besteden aan haar taalgebruik als aan het goed in elkaar zittende verhaal. Nu struikelt de lezer geregeld over vreemde zinsconstructies en uitdrukkingen waarvan het wel duidelijk is wat er bedoeld wordt, maar die toch voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen.
Afgezien van bovenstaand kritiekpuntje is Verborgen verleden een prima Nederlandse politiethriller, bij uitstek geschikt voor een avondje ontspanning.

Intuïtie van Isabel Bodar: een snelle maar bizarre thriller

Een van de dingen waar ouders het meest bang voor zijn, is de ontvoering van hun kind. Niet weten waar je kind is, of het pijn heeft en of het nog leeft.
Het overkomt Anne Blom. Ze komt aan het einde van de dag haar achtjarige dochter Femke ophalen van de naschoolse opvang. Tevergeefs want Femke is verdwenen. Na lang zoeken, blijft er maar een optie over: Femke is ontvoerd. Het is het begin van een zenuwslopende race tegen de klok, want de statistieken wijzen uit dat de meeste kinderen binnen een dag na ontvoering worden vermoord door hun ontvoerder. De politie zet alle mogelijke middelen en mensen in om Femke tijdig op te sporen. Voor Anne is er een belangrijke taak, zij moet bedenken waarom Femke is ontvoerd. Is zij een willekeurig slachtoffer of is er iemand uit het verleden van Anne die wraak wilt nemen op Anne via Femke?
Intuïtie laat zich lezen als een echte pageturner. Het boek heeft een moordend hoog verhaaltempo. De lezer wil alleen maar weten of Femke op tijd gevonden wordt. Het kat- en muisspel tussen politie en ontvoerder brengt Bodar goed en overtuigend in beeld. Bij de lezer zorgt het voor nagelbijtende spanning.
De snelle actie gaat helaas wel ten koste van de psychologische diepgang bij de personages. Dit is iets wat de beste kan overkomen, neem bijvoorbeeld de personages in de thrillers van Dan Brown. In Intuïtie blijven de personages oppervlakkig, hun emoties komen niet goed uit de verf. Er is geen gelegenheid om Anne goed te leren kennen en te lezen over de gevoelens van verdriet en angst die je zou verwachten bij een moeder wiens kind is ontvoerd. Het motief van de ontvoerder blijft vaag en is niet overtuigend genoeg.
Daarnaast is het bizar om te lezen over de preoccupatie van een rechercheur met seks en mooie vrouwen. Op zijn minst nogal onprofessioneel, ook al is het een man van vlees en bloed. De beschreven seksscènes zijn grof en zeer expliciet beschreven. Het maakt het boek rauw en hard. In combinatie met de ontvoering van een kind en de angst van de moeder schuurt het.
Ondanks het voorgaande, leveren de vlotte pen van Bodar, de goede spanningsopbouw en de snelheid van de plot een goede, maar bizarre thriller op. Het laat zien dat debutante Isabel Bodar genoeg talent heeft om een spannende thriller te schrijven. Hopelijk gebruikt ze haar talent om in haar volgende boek meer aandacht te schenken aan geloofwaardigheid van de personages en de psychologische diepgang. Dan gaat het helemaal goed komen met haar thrillers.

Mist van Martine Kamphuis: een herkenbare, spannende YA-thriller

In Mist, de YA-thriller van Martine Kamphuis, kan Carlo, een eerstejaars student geneeskunde in Utrecht, zijn geluk niet op als Walter, een ouderejaars, hem een kamer aanbiedt in Bothar, het studentenhuis waar hij woont. Al snel komt Carlo er achter dat er vreemde zaken spelen in Bothar en vraagt hij zich af of hij er wel goed aan heeft gedaan te verhuizen. De huisgenoten lijken niet echt geïnteresseerd in Carlo. Van Malika, de hoofdbewoonster, kan Carlo geen hoogte krijgen. Het ene moment zoekt ze toenadering tot hem, om het volgende moment weer heel afstandelijk te doen. Met één voormalige huisgenoot is iets geheimzinnigs gebeurd, een andere is weggestuurd. Niemand wil erover praten, het lijkt of iedereen iets te verbergen heeft. Tijdens een weekje Ameland met alle huisgenoten komen alle spanningen en emoties tot uitbarsting, met fatale gevolgen.

Mist zal zowel wat betreft setting als emoties en personages een herkenbaar boek voor veel jongeren zijn. Het boek volgt Carlo, die net beginnen is aan zijn studie geneeskunde en op kamers woont, ver bij zijn ouders vandaan. Carlo is druk bezig met zijn studie en het ontdekken van de weg die hij wil volgen in het leven. Bothar is door Malika opgericht omdat zij veranderingen wil bewerkstellingen in de wereld, en zij dat samen met anderen wil doen. Het is echter de vraag of Carlo en Bothar hetzelfde zoeken en willen in de wereld.
Mist laat op een mooie manier zien hoe Carlo verandert. Eerst is hij een onzekere jongen die aansluiting zoekt bij onbekende mensen in een nieuwe wereld, en daarvoor heel ver wil gaan, tot ruim over zijn grenzen. Uiteindelijk wordt hij meer zichzelf en neemt hij zijn eigen beslissingen, al gaan die tegen de wensen van anderen in. Door de bijzondere gebeurtenissen wordt hij in korte tijd volwassen. In dit opzicht is Mist een prachtig coming-of-age boek te noemen. Daarnaast is het gelukkig ook een onvervalste spannende thriller. Carlo en zijn huisgenoten schrikken iedere keer weer van die geheimzinnige zwarte schim die door de kamer schiet. En dan is er nog het raadsel wat er met de overleden huisgenoot is gebeurd. Ongeluk, zelfmoord, of toch moord? Carlo gaat uit nieuwsgierigheid op onderzoek uit. Tot zijn grote ontsteltenis ontdekt hij dat zijn huisgenoten hem zeker niet alles vertellen, en in ieder geval niet te vertrouwen zijn.
Martine Kamphuis heeft zich goed ingeleefd in de personages. Hun gevoelens van onzekerheid, angst, maar ook macht en boosheid weet zij goed te verwoorden. Ze zijn herkenbaar voor jongeren die zoeken naar hun weg in het leven, ondertussen uitgebreid experimenterend met liefde, seks en vriendschap. Iedereen in Bothar worstelt op een of andere manier met zijn of haar jeugd of afkomst. In deze fase van hun leven moeten zijn zich losmaken van hun ouders, en een nieuwe band met hen opbouwen.
Mist is een boek dat jongeren door de herkenbare thematiek en het spannende verhaal beslist zal aanspreken!
Deze recensie is ook te lezen op www.crimezone.nl

Moederziel van Marelle Boersma: een gegarandeerde aanrader

Er is bijna geen grotere tegenstelling in karakters mogelijk dan die tussen de dochters van Myrna Klaver in Moederziel, de nieuwe thriller van Marelle Boersma. Saar, de oudste, is rustig en bedachtzaam, heeft een stabiel leven, woont samen met haar vriend en hun zoontje en heeft het druk met haar werk.

Josje daarentegen is een impulsieve spring-in-het-veld. Ze begint aan veel, maar maakt niets af. Ze verlaat voortijdig school en verslijt in hoog tempo vriendjes en baantjes. Als ze haar kamer wordt uitgezet wegens huurachterstand, trekt ze bij haar moeder in. Myrna is door haar ziekte MS volledig afhankelijk van thuiszorg. In een van haar impulsieve buien zegt Josje, zonder overleg met haar moeder, alle thuiszorg omdat ze zelf voor haar moeder wilt zorgen. Myrna heeft hier gezien het wispelturige gedrag van Josje gemengde gevoelens over. Hierbij speelt mee dat het volgens Josje de schuld van Myrna is dat haar vader het gezin verliet toen de zusjes nog klein waren. In de loop der weken bemoeit Josje zich met steeds meer zaken in het leven van haar moeder en wacht hierbij niet op de toestemming van Myrna. Ook vergeet ze soms dat haar moeder niets meer zelf kan en laat ze haar alleen achter in het bad of buiten in de rolstoel.

Een klein lichtpuntje in het leven van Myrna is de ontmoeting met Dave, een vriendelijke man die ze toevallig ontmoet. In tegenstelling tot haar ex-man heeft hij geen problemen met haar ziekte of rolstoel. Hij brengt geregeld een gezellig bezoekje aan Myrna, dit tot grote woede van Josje die hem totaal niet mag. Myrna komt hierdoor in een lastige positie, want Dave heeft haar een paar keer gered toen Josje haar had laten zitten. Myrna krijgt het gevoel te moeten kiezen tussen Josje en Dave. Gelukkig is er haar betrouwbare hulp, Limentina, die niet alleen schoonmaakt maar haar ook helpt met de verzorging als de anderen het laten afweten.
Moederziel geeft de lezer een beklemmend gevoel, langzaam maar zeker krijgt de lezer het steeds benauwder van alle bemoeienis met het leven van Myrna over haar hoofd heen. Myrna is door haar ziekte volkomen afhankelijk van anderen en kan daardoor vaak niet beslissen over of ingrijpen in haar eigen leven. Marelle Boersma beschrijft dit op een prachtige manier met mooie rake opmerkingen die blijven hangen.
Ze laat de gebeurtenissen van twee kanten, zowel vanuit Myrna als vanuit Josje, zien, zodat de lezer uiteindelijk begrip krijgt voor zowel moeder als dochter. Het wordt al snel duidelijk dat de dochter eveneens ziek is, alleen zit bij haar de ziekte in haar hoofd. Marelle Boersma noemt nergens de ziekte van Josje bij de naam, al is het favoriete liedje van Josje een mooie aanwijzing: Borderline van Madonna. Het is niet nodig dat het expliciet wordt genoemd en uitgelegd, voor de lezer is het duidelijk en het zou niets aan het verhaal toevoegen. Goede keuze van Marelle Boersma op dit punt.
Bewonderenswaardig zoals Marelle Boersma een goede spannende psychologische thriller weet te schrijven vanuit het dagelijks leven van gewone mensen zonder hoofdrollen voor politie, lijken en forensisch onderzoek.
De meeste personages zijn realistisch neergezet, vooral Myrna en Josje komen tot leven. De buren lijken jammer genoeg net iets te zwaar aangezet. Hun wereldvreemdheid en gekte gaat net over het randje van geloofwaardigheid. Dit is gelukkig het enige minpuntje aan Moederziel, verder leest het boek als een trein. De spanning wordt met name opgeroepen door de beklemming die Myrna voelt en als een strop steeds strakker om haar heen wordt getrokken. Daarnaast weet ze dat iemand in haar omgeving niet het beste met haar voor heeft en vraagt ze zich steeds meer af wie ze wel en wie ze niet kan vertrouwen.
De ontknoping staat garant voor de nodige verrassingen en spanning. Moederziel is een gegarandeerde aanrader voor de liefhebber van goedgeschreven psychologische polderthrillers en verdient vier sterren.

Kinderspel van Marianne en Theo Hoogstraaten: huiveringwekkend actueel

Stel je eens voor dat er in Nederland een gewetenloze gek zoals Anders Breivik opstaat. Die uit protest tegen de Nederlandse multiculti samenleving en de oprukkende Islam zomaar mensen vermoord en op die manier aandacht opeist. Marianne en Theo Hoogstraaten namen dit gegeven als uitgangspunt voor hun 6e thriller Kinderspel. Het leverde een huiveringwekkend actuele thriller op.

Tandarts Sylvia probeert zo goed als het kan haar drukke praktijk te combineren met de zorg voor haar 5-jarig dochtertje Charlene. Het valt niet mee want enige tijd geleden is ze gescheiden. Haar ex had moeite met haar carrière, terwijl die van hem niet van de grond kwam. Op een kwade dag ligt er een man in haar tandartsstoel, die zoveel moeite met de behandeling heeft dat hij flauwvalt. Sylvia brengt hem thuis. Hier ziet hij aanleiding in om haar te versieren. Binnen de kortste keren dringt hij zich haar leven binnen, doet alsof hij thuis is in haar huis en is te familiair met haar dochtertje. Ondanks alle alarmbellen die afgaan in haar hoofd laat Sylvia Reinier zijn gang gaan. Ondertussen is er op Schiphol een aanslag gepleegd op onschuldige toeristen en dreigen meer aanslagen. Voordat ze het in de gaten heeft is Sylvia hier meer bij betrokken dan haar lief is.
Kinderspel zit heel dicht op de actualiteit en daarin zit de kracht van het verhaal. Ongetwijfeld zullen vele mensen nagedacht hebben over een “wat als” scenario. De reactie van overheid, media, hulpdiensten en hun onderlinge communicatie, of beter gezegd het gebrek daaraan, hebben Marianne en Theo Hoogstraaten pijnlijk realistisch. Het is zeer waarschijnlijk dat dingen zouden kunnen verlopen zoals zij  ze beschrijven. Sylvia is komt levenecht over, iedere moeder zal zich herkennen in haar extreme reacties om haar kind te beschermen. Ook de andere personages komen goed uit de verf. De Hoogstraatens hebben een vlotte pen waardoor de lezer het boek achter elkaar uitleest, gegrepen door het verhaal.
Het is overigens te hopen dat Kinderspel fictie blijft!

****