Wolf van Mo Hayder: geniale thriller

Mo Hayder staat bekend om haar thrillers waarin ze de meest bizarre misdaden beschrijft. Wolf, het zevende deel in de serie over rechercheur Jack Caffery vormt geen uitzondering.
Op ingenieuze wijze vlecht Mo Hayder verschillende verhaallijnen in elkaar. De vijfjarige Amy begrijpt niet waarom haar ouders boos werden toen ze vertelde over de aardige man die beloofde goed te zorgen voor Bear, het hondje dat ze vond in het bos.

Zonder gezicht van Stefan Ahnhem: duizelingwekkende achtbaanrit

Zonder gezicht is het debuut van de Zweedse schrijver Stefan Ahnhem die tevens scenarioschrijver is voor onder meer de Wallander-reeks.
Rechercheur Fabian Risk krijgt zes weken vakantie om met zijn gezin te wennen aan hun nieuwe woonplaats Helsingborg, de plaats waar hij opgroeide. Helaas komt daar niets van terecht. In Risk’s voormalige middelbare school wordt het onthande lichaam gevonden van zijn oud-klasgenoot Jörgen Pålsson.

Vreemden in de nacht van Judith Visser: goed gevoel voor timing

Zo´n tien jaar geleden was Judith Visser bezig met het opzetten van een praktijk voor voedingsadvies. De praktijk is er niet gekomen omdat zij intussen was begonnen met het schrijven van haar debuutroman Tegengif. Die was zo succesvol dat Judith Visser bleef schrijven. Onlangs verscheen haar tiende boek: Vreemden in de nacht.
Voedingscoach Cassandra Wolf is net begonnen met haar praktijk in Rockanje. Na het verbreken van haar relatie heeft ze hier een mooi, afgelegen huis gekocht. Het is minder rustig dan ze had gehoopt, want iedere nacht hoort ze gegil.

Noodtoestand van Ellen den Hollander: spannend en actueel

Het platleggen van websites door hackers door DDos-aanvallen uit te voeren is inmiddels dagelijkse nieuws. Tot nu zijn grote rampen uitgebleven en bleef de schade beperkt tot bijvoorbeeld even niet kunnen internetbankieren. Ellen den Hollander onderzoekt in haar thriller Noodtoestand wat er zou kunnen gebeuren als hackers georganiseerd en op grote schaal websites en netwerken uitschakelen.

De au pair van Maartje Fleur: zowel chicklit als thriller

In het vrouwenblad Viva schrijft Maartje Fleur sinds geruime tijd wekelijks over Floor Faber, haar werk en haar roerige liefdesleven. De au pair is haar overstap naar het thrillergenre.
Een au pair verdwijnt van de een op de andere dag spoorloos uit het gezin van weduwnaar Arthur en zijn tienerdochter Lois. Bijna een jaar later gaat kunstenares Caroline met Arthur samenwonen in het afgelegen huis.

De interne jury van Michael Connelly: gedegen, onderhoudende thriller

Naast politiethrillers over rechercheur Harry Bosch, schrijft de Amerikaanse Michael Connelly ook legal thrillers over Mickey Haller, strafrechtadvocaat en Harry’s halfbroer. In Connelly’s nieuwste boek De interne jury wordt met een grap verwezen naar The Lincoln Laywer, de film over Mickey Haller. Na het uitkomen van de film lieten meer strafrechtadvocaten zich net als Haller vervoeren in een Lincoln. Bij het gerechtsgebouw stond een rijtje Lincolns te wachten en stapte Haller in de verkeerde.

De kraamhulp van Esther Verhoef: gruwelijk spannend

Esther Verhoef is een productieve auteur te noemen. In ruim tien jaar tijd schreef ze negen thrillers en drie romans. Haar tiende thriller, De kraamhulp, verscheen onlangs.
Hierin speelt ze op huiveringwekkende wijze met de kwetsbaarheid van pas bevallen vrouwen en hun afhankelijkheid van de kraamhulp. Die is immers aanwezig bij de intiemste momenten in het leven van een jonge moeder. Volgens kraamhulp Hennequin Smith zijn dat ook de momenten, waarop de moeder het minst op haar hoede is.
Didi Vos heeft een zware bevalling achter de rug. Ze is blij dat Hennequin Smith zich over haar ontfermt. Ondanks haar vreemde opmerkingen, maakt ze de indruk goed voor Didi te zorgen. Iets waar Didi behoefte aan heeft, want door bekkeninstabiliteit kan zij niet zelf haar baby verzorgen. Haar man laat het na een paar gebroken nachten afweten. Hennequin Smith weet waarom, net als dat ze weet waarom Didi moeite heeft met kolven en haar kleintje blijft huilen. Politievrouw Miriam is er van overtuigd dat de dood van haar broer geen ongeluk was, maar dat zijn weduwe Hennequin Smith er de hand in had.
De kraamhulp laat zich lezen met een knoop in de buik; je hoopt dat Hennequin de baby laat leven. Gruwelijk spannend zijn de hoofdstukken vanuit het perspectief van de onwetende Didi en de gewetenloze Hennequin. Het verhaal van Miriam voegt een zenuwslopend kat-en-muisspel toe. Esther Verhoefs vlotte pen en de goed opgebouwde plot zorgen ervoor dat je De kraamhulp achter elkaar wilt uitlezen, desnoods tot diep in de nacht.
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK, nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014

Dagen zonder honger van Delphine de Vigan: niet-eten om te overleven

Vorig jaar verscheen Niets weerstaat de nacht, de autobiografische roman van de Franse schrijfster Delphine de Vigan, over het tragische leven van haar moeder. Haar, eveneens autobiografische, debuut Dagen zonder honger verscheen in Frankrijk in 2001 en werd onlangs in het Nederlands uitgegeven.
In Dagen zonder honger beschrijft de negentienjarige Laura haar verblijf op de afdeling eetstoornissen in een Parijs ziekenhuis. Ze laat zichzelf opnemen als ze nog slechts 36 kilo weegt. De heenweg was eenvoudig voor Laura: ‘gewoon’ stoppen met eten. Terug naar 50 kilo duurt drie lange, zware maanden. Het kost haar veel moeite weer te eten en daarmee weer te willen leven. Desondanks ondergaat Laura de behandeling met sondevoeding en verplichte maaltijden gelaten. Pas op het laatst komt ze in verzet. Ze smokkelt 1,5 kilo erbij als ze 48,5 kilo weegt, zodat ze eindelijk naar huis mag.
Dagen zonder honger stijgt moeiteloos uit boven de bestaande boeken van ex-patiënten. Het is namelijk geen verslag van gebeurtenissen maar een beschrijving van gevoelens en gedachten. Laura groeit naar genezing of iets dat in de buurt komt en heeft dit proces pijnlijk nauwkeurig beschreven. Het gevoel van macht dat het geeft door niet te eten, de bijbehorende roes, de kou als de grens bijna bereikt is. Het gevoel langzaam te verdwijnen. Precies wat ze wilt na een afschuwelijke jeugd met een agressieve vader en een ‘gekke’ moeder. Niet-eten bleek haar manier van overleven.
Het is bewonderenswaardig en moedig dat Delphine de Vigan haar tijdloze en bijzondere verhaal durfde te delen met de lezer.
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014.

In haar naam van Lisa Gardner: precies wat je mag verwachten van een goede Amerikaanse thriller

Veel auteurs gebruiken het telefoonboek om inspiratie op te doen voor namen van personages. Lisa Gardner heeft een originelere manier bedacht. Jaarlijks organiseert zij een 'Vermoord een vriend/vermink een maat'-loterij op haar website. De winnaars mogen iemand kiezen die in het volgende boek vermoord zal worden.
En zo koos een van de winnaars de naam Randi Menke uit voor Gardners nieuwe boek In haar naam. Randi Menki en Jackie Knowles, beiden jeugdvriendinnen van Charlene Grant, zijn beiden vermoord op een 21e januari, jaar na jaar. Geen toeval volgens Charlene, die ervan overtuigd is dat zij de komende 21 januari aan de beurt is. In een poging het noodlot af te wenden, oefent ze al een jaar lang fanatiek in boksen, schieten en zelfverdediging. Daarnaast neemt ze half januari contact op met moordrechercheur D.D. Warren met de vraag haar moord te onderzoeken als het zo ver is. Met dit vreemde verzoek maakt ze zich verdacht bij de politie. Zeker als blijkt dat ze als kind mishandeld werd door haar geesteszieke moeder en er vervolgens kindermisbruikers dood worden gevonden.
In haar naam heeft precies wat je mag verwachten van een goede Amerikaanse thriller: een professionele plot met verrassende wendingen. Net als je denkt door te hebben hoe het zit, blijkt het toch geheel anders te zijn. De onvermijdelijke boodschap ontbreekt niet: ‘Ouders, laat je kinderen niet zo maar op ‘veilige’ websites spelletjes doen’.
Bovenal is In haar naam een echte pageturner met een ruime hoeveelheid actie en spanning zonder dat dit ten koste gaat van de psychologische diepgang. 
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014.

De belofte van Odessa van Natacha de Rosnay: strijd tussen gevoel en verstand

De ontstaansgeschiedenis van De belofte van Odessa is opmerkelijk. Aan het einde van haar leven, vraagt de Russische Zinaïda aan haar achterkleinkind Natacha Koltchine haar levensverhaal op te schrijven. Natacha’s kleindochter, de Franse schrijfster Tatiana de Rosnay zorgde er voor dat het boek werd uitgegeven.
De belofte van Odessa is zowel de biografie van Zinaïda als een geschiedenis van Rusland tussen 1864-1922. Het verhaal begint als de veertienjarige Zinaïda samen met haar oudere zus naar een internaat in Smolny vertrekt om te worden klaargestoomd voor een leven in adellijke kringen. Tijdens een feest ontmoet ze haar grote liefde, Alexej. Ondanks dat hij haar liefde beantwoordt, trouwt hij met een ander. Teleurgesteld komt Zina terecht bij revolutionairen, die streven naar een nieuwe wereldorde zonder tsaar en adel. Het is niet haar wereld. Ze voelt zich ook niet thuis bij de adel waar alles draait om pracht en praal. Uiteindelijk trouwt ze met een intellectueel voor wie ze enkel genegenheid voelt. Passie voelt ze voor Alexej en voor kunst en literatuur.
De belofte van Odessa vertelt op meesterlijke wijze een bijzonder verhaal. Zina kan haar voortdurende strijd tussen gevoel en verstand prachtig verwoorden. Tegelijkertijd wordt een goed tijdsbeeld geschetst van adellijke kringen in Rusland aan de vooravond van de revolutie. Onwetend van het gruwelijk lot dat hen te wachten staat, dansen zij op de vulkaan, net zoals de Franse adel honderd jaar eerder.
De belofte van Odessa belooft liefhebbers van Russische geschiedenis en van Russische literatuur een groots, klein verhaal.
Deze recensie werd gepubliceerd in BOEK, nr. 1, jaargang 12, maart/april 2014.

Op de klippen van Sarah May: zet lezer geregeld op het verkeerde been

In de kranten stond een paar jaar geleden het verhaal van een Engelse man die zijn dood in scène zette om een nieuw leven op te bouwen in Zuid-Amerika.
In Op de klippen vertelt Sarah May een vergelijkbaar verhaal. Bryan Deane verdwijnt tijdens het kajakken voor de kust van Noordoost-Engeland. Zijn vrouw Laura is niet zo verdrietig of wanhopig als je zou verwachten. Rechercheur Laviolette die op de zaak wordt gezet, heeft een persoonlijke belang bij deze casus. Twintig jaar geleden werd Laviolette’s vader vermoord. Bryan’s broer Jamie werd veroordeeld, al was er geen overtuigend bewijs. Laviolette krijgt hulp van Anna, voormalig politievrouw in Londen en in haar jeugd de beste vriendin van Laura. Er zijn nauwelijks sporen in de vermissingzaak, tot Anna een tekening in haar brievenbus vindt die onmiskenbaar van Bryan is. Het bevestigt haar vermoeden dat hij nog in leven is.
Op de klippen is een spannende literaire roman. De hoofdpersonen worstelen met spoken uit het verleden of dragen een geheim met zich mee en moeten hiermee leren leven. De verdwijning van Bryan is de katalysator van het verhaal en zorgt dat de verhoudingen tussen alle betrokkenen bij de moordzaak op scherp worden gezet. Iedereen wacht tot de bom ontploft.
May heeft een vilein gevoel voor humor dat zich uit in haar beschrijvingen van mensen. Op de klippen heeft helaas wel een rommelige plot. May springt van de hak op de tak en laat je geregeld in verwarring achter. Hierdoor zet ze je tevens voortreffelijk op het verkeerde been.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 6 jaargang 11 november/december 2013.

De twaalf stammen van Hattie van Ayana Mathis: een aangrijpend, meeslepend en heftig verhaal

De twaalf stammen van Hattie, het debuut van Ayana Mathis, is een bijzonder verhaal over de zwarte Hattie Shepherd, haar elf kinderen en kleinkind.In 1925 overlijden in de armen van de 17-jarige Hattie haar twee baby’s als gevolg van een longontsteking. Het maakt iets stuk in haar, waardoor ze niet liefdevol, maar streng en onaardig is voor de negen kinderen die volgen. Ze voert een dagelijkse strijd om alle hongerige magen te kunnen vullen want van August, haar man en vader van tien kinderen hoeft ze niets te verwachten. Hij geeft het schaarse geld uit in jazzclubs aan drank en vrouwen.Hattie’s leven wordt chronologisch beschreven vanuit het perspectief van haar (klein)kinderen. Ieder hoofdstuk gaat over een levensbepalend moment uit het leven van een kind, geeft een blik op Hattie’s leven en daarnaast de mening van het betreffende (klein)kind over Hattie. Daartussendoor schetst Mathis een uniek tijdsbeeld van zwart Amerika. Het historisch kader waarin Mathis op deze manier het verhaal plaatst, geeft De twaalf stammen van Hattie extra betekenis en diepgang.Mathis had van Hattie een zwarte engel kunnen maken, een perfecte moeder en echtgenoot. Haar kinderen hadden, als dit een Disney-verhaal was, gesterkt door tegenslag en gebrek aan liefde, gevochten om zo hoger op de maatschappelijke ladder terecht te komen. Juist omdat Mathis dit niet heeft gedaan, wint het verhaal aan realisme en overtuigingskracht. De valkuil van sentimentaliteit heeft Mathis gelukkig weten te vermijden. Het harde realisme maakt De twaalf stammen van Hattie tot een aangrijpend, meeslepend en heftig verhaal.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 6 jaargang 11 november/december 2013.

Glashard van Corine Hartman: keiharde, ijzersterke actiethriller

Glashard is het tweede deel in de thrillerserie rond rechercheur Jessy Haider. Corine Hartman trekt je direct in het boek door de openingsscène waarin Jessy op de proef wordt gesteld. Ze moet gedurende een weekend in leven blijven met schaarse uitrusting, terwijl er jacht op haar wordt gemaakt. Als ze blijft leven, mag ze lid worden van een geheimzinnig elitekorps, dat als doel heeft de wereld te verlossen van tuig dat door de mazen van de wet blijft glippen. Jessy’s prooi wordt de Antwerpse juwelier en miljonair Baruch Salomons, die in bloeddiamanten handelt. Jessy gaat undercover om zijn handel te onderzoeken. Een gevaarlijke missie, want raakt ze geregeld in gevecht met mannen die niet willen dat zij de waarheid ontdekt. Gelukkig beschikt Jessy over een uitstekende beheersing van Oosterse vechttechnieken in combinatie met een goed uithoudingsvermogen en grote dosis lef, dan wel overmoed. Af en toe een snuifje coke doet de rest.
Glashard is een keiharde, ijzersterke actiethriller met een stoer wijf in de hoofdrol, iets wat niet vaak voorkomt. Jessy is echter niet gevoelloos, want ze bekommert zich actief om de collateral damage. Daarnaast lijkt ze over bovenmenselijke krachten te beschikken. Dit zet soms de geloofwaardigheid op het spel. Het bederft het leesplezier niet, integendeel. Bovendien is het inherent aan het actiethrillergenre.
Glashard kan goed los gelezen worden dankzij de verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen. Op het einde blijven wat losse eindjes hangen die sterk doen verlangen naar het volgende deel.
Glashard kan zich meten met de betere Amerikaanse actiethrillers.

Fergus McNeill speelt met conventies in Oogcontact

In zijn thrillerdebuut Oogcontact speelt Fergus McNeill met de conventies. Op het eerste gezicht lijkt Oogcontact een standaardthriller te zijn over een seriemoordenaar en de politie-inspecteur die hem op de hielen zit. De seriemoordenaar, Robert Naysmith kiest zijn slachtoffers door middel van een wreed spel. Degene die op een bepaald moment oogcontact maakt, is zijn volgende slachtoffer. Graham Harland, de politie-inspecteur die belast is het met onderzoek, gaat gebukt onder het verlies van zijn vrouw.  Na verloop van tijd is er volgens de ambitieuze en altijd op de kosten lettende, politiechef niet genoeg resultaat geboekt.  Het onderzoek moet worden overgedragen aan collega’s in een ander district, omdat Naysmith daar zijn meest recente moord heeft gepleegd. Harland gaat desondanks door met zijn onderzoek, vastbesloten de moordenaar te vinden.
Tot zover niets nieuws onder de zon. Tot na de tweede moord, dan valt het op dat McNeill de daadwerkelijke daad niet heeft beschreven,  maar deze enkel heeft genoemd in het latere politieonderzoek. Hij heeft wel uitgebreid Naysmith’s  voorbereidingen door en diens gevoelens in beeld gebracht. De uitvoering van de moord doet er dan niet meer toe.  En dat is tamelijk ongebruikelijk voor een thriller.
Oogcontact lezen vanuit het perspectief van Naysmith is een gruwelijke ervaring. Hij lijkt bedrieglijk normaal tot hij met veel plezier vertelt over zijn zelfverzonnen spel. 
De ontknoping is zo bijzonder en tegelijkertijd zo goed en gruwelijk spannend is dat het boek je tot na het dichtslaan in zijn greep houdt.
Oogcontact is een veelbelovend droomdebuut, origineel en onconventioneel.

Giftige vlinders van Luc Deflo: de hel van de midlifecrisis

Een midlifecrisis kan in vele gedaanten voorkomen bij mannen. Sommigen kopen een Harley Davidson of een cabrio. Anderen ruilen hun vrouw in voor een jonger model of nemen er een minnares bij.
Rik LeBoeuf uit Luc Deflo´s Giftige vlinders overkomt, naar eigen zeggen,  de laatste optie. Deze onderhoudsmonteur van verwarmingen, oftewel ‘chauffagist’ in goed Vlaams, was gelukkig met zijn vrouw, tot hij op een kwade dag een kapotte verwarming repareert bij een aantrekkelijke dame. Tijdens het politieverhoor achteraf denkt hij er aan terug hoe hij werd overvallen door zijn gevoelens voor Carina Misurata, een Thaise camgirl. In eerste instantie was het louter lust. Later ging de lust over in liefde en beschermingsdrang die al snel overgingen in bezitterigheid en verslaving.  Rik raakte geobsedeerd door Carina en moet steeds denken aan de fantastische seks met haar. De e-mail- en sms-correspondentie wordt steeds intensiever en heftiger.  Zijn vrouw, gezin en klanten verwaarloost hij, maar het loopt pas echt uit de hand als Carina het contact probeert te verbreken.
Deflo heeft Rik pijnlijk realistisch en overtuigend neergezet als een enorme sukkelaar. Rik vertelt het verhaal vanuit zijn perspectief, terwijl hij zijn hachje probeert te redden.  Je weet niet meer dan wat hij wilt vertellen, waardoor wordt je geregeld op het verkeerde been gezet.
Politieverhoor en afgedwaalde gedachten van Rik over de noodlottige gebeurtenissen wisselen elkaar vloeiend af, zonder verwarring te veroorzaken. Dit alles creëert een sterke plot met onverwachte wendingen en een verrassende ontknoping.
Giftige vlinders is zonder meer een van de betere thrillers in het genre.

Een theelepel aarde en zee van Dina Nayeri: prachtige roman over het leven in Iran

In Iran, het voormalige Perzië, bestaat een rijke verhaaltraditie. Mensen komen graag bij elkaar om verhalen te vertellen, die niet noodzakelijkerwijs waar hoeven te zijn. Men hoort liever een mooi verhaal dan de harde werkelijkheid. De 11-jarige Saba vertelt graag over haar moeder en haar tweelingzusje Mahtab, die naar Amerika zijn gegaan.

Saba groeit op in het Iran van de mulla’s en pasdars. Er is nauwelijks bewegingsvrijheid voor vrouwen en meisjes. Naarmate ze ouder wordt, gaan de verhalen van Saba gaan meer over de vrijheid die Mahtab in Amerika heeft en die Saba voor zichzelf zou wensen.
In het begin zijn de verhalen van Saba zeer geloofwaardig. Na een tijdje blijkt dat ze een gruwelijke werkelijkheid verbergen, die Saba niet kan en wil zien.
Nayeri laat op een mooie manier het onbekende Iran zien, het leven van gewone mensen in een eenvoudig dorpje. Soms komt de werkelijkheid hard binnen, zowel bij Saba en haar vrienden als bij de lezer. Ze zijn getuige van de openbare ophanging van een jonge vrouw die zich schuldig zou hebben gemaakt aan godslastering en het beschimpen van de Koran, terwijl zij enkel de avances van een dorpsgenoot afwees.
Een theelepel aarde en zee heeft een laag verhaaltempo. Rustig glijden de verhalen van Saba voorbij. De schoonheid van de taal en van het verhaal worden hierdoor goed zichtbaar.
Een theelepel aarde en zee is een prachtige roman die zowel een goed verhaal biedt als een sluier oplicht van het leven in Iran in de jaren tachtig en negentig.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK mei/juni 2013 nr. 3 jaargang 10.

Duister eiland van Sandi Tan: reis naar het mysterieuze Verre Oosten

 In Tokio kijkt Cassandra, een 88-jarige dame van Chinese afkomst, terug op haar leven. Ze begint haar verhaal in 1929 in Sjanghai, waar ze zich als zevenjarige realiseert dat zij en haar tweelingbroer twee individuen zijn. Niet lang daarna worden zij door hun vader meegenomen naar het duistere eiland, Singapore, voor een nieuw bestaan. Na een mislukt avontuur op een rubberplantage, komt Cassandra, terecht bij een welgestelde familie als gezelschapsdame. Haar eerste grote liefde is Daniel, zoon des huizes, met wie ze zich ondanks veel weerstand verloofd . Tijdens Japanse bezetting in de Tweede Wereldoorlog wordt Cassandra gevangen gehouden door een Japanse officier, die haar eten en onderdak geeft in ruil voor wilde seks. Na afloop van de oorlog raakt ze betrokken bij het verzet tegen de Britse overheersers.
Cassandra ziet de geesten van doden. Deze gave bepaalt grotendeels de loop van haar leven. De aanwezigheid van de geesten heeft Sandi Tan aannemelijk weten te maken. Die versterkt het gevoel van mysterie dat het verhaal oproept.
Tan laat Cassandra daarbij haar verhaal eerlijk en openhartig vertellen in mooie, vloeiende zinnen zonder opsmuk of effectbejag.
Duister eiland is daardoor een betoverend en meeslepend verhaal, waarin in feite sprake is van twee hoofdpersonages, Cassandra én het duistere eiland. Het boek vertelt de geschiedenis van Singapore tijdens de Britse overheersing en de dekolonisatie, waarbij Tan heeft gekozen voor het perspectief van de lokale bevolking.
Duister eiland van Sandi Tan voert de lezer mee naar het mysterieuze Verre Oosten en houdt deze in een stevige greep gevangen tot de laatste bladzijde.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK mei/juni 2013 nr. 3 jaargang 10.

Spookman van Roger Hobbs doet denken aan films van Tarantino

Met Spookman heb je meer dan een intrigerende thriller in handen: het boek is ook een handleiding voor het plegen van een bankoverval. Een spookman bestaat eigenlijk niet, hij wisselt steeds van identiteit. Dankzij hem verdwijnen de medeovervallers. Ongewild raakt deze spookman betrokken bij een conflict tussen twee jugmakers, criminele organisatoren. De ene geeft hem de taak om een tas met miljoenen dollars veilig te stellen. Hiervoor heeft spookman 48 uur de tijd. Spookman moet de klus aannemen omdat hij iets goed te maken heeft. Vijf jaar eerder mislukte, mede door zijn schuld, een spectaculaire overval in Maleisië. De tas opsporen is niet eenvoudig, want de andere jugmaker heeft de jacht op hem geopend.

Spookman is anders dan andere thrillers, het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een bankrover. Spookman is gewetenloos en belezen. Hij gaat voor de volle 100 procent voor de kick. Ook heeft hij zelfinzicht en weet hij precies waar het misging. Op bijna wetenschappelijke wijze beschrijft spookman hoe men een geslaagde overval pleegt. Hij benadrukt het belang van een goed team met specialisten.
Hobbs spaart fijnbesnaarde lezers niet, wat betreft de bloederige details. Gelukkig compenseert hij dit met humor. Zo laat hij iemand verzuchten van opluchting dat een ander zwaargewond uit een Mazda MX5 kon kruipen, want in zo’n Japanse auto wil je toch niet dood gevonden worden.
Spookman doet denken aan Quentin Tarantinofilms wat betreft actie, bloederigheid en humor. Ik heb in geen tijden zo’n fascinerende thriller gelezen én zoveel nieuwe woorden geleerd. Ook prettig: Hobbs zadelt de lezer niet op met morele oordelen, dat mag je zelf doen.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 2 jaargang 10 maart/april 2013.

Het duivelse lot van Michael Ennis: geniale historische thriller

In 1492 werd Rodrigo Borgia, lid van de beruchte familie, paus Alexander VI dankzij steekpenningen. Hij verkocht ambten en aflaten om zijn leger te financieren, maar dan wordt zijn favoriete bastaardzoon Juan in 1497 onder mysterieuze omstandigheden vermoord. Hierna stelt hij zijn wrede zoon Cesare aan als aanvoerder van het pauselijke leger. |
Het duivelse lot begint in 1502 als Damiata, een courtisane, van Alexander VI de opdracht krijgt om uit te zoeken wie Juan heeft vermoord. Bij de gevaarlijke zoektocht krijgt ze hulp van Niccoló Machiavelli en Leonardo da Vinci. Machiavelli was in die tijd een tweederangs diplomaat uit Florence. Da Vinci was in dienst van Cesare, ook wel Valentino genaamd, als ingenieur. Alle betrokken voelen zich, conform de tijdgeest, speelbal in de handen van Vrouwe Fortuna, die over eenieders lot beschikt.
In deze geniale historische thriller laat Ennis, die veel gebruik maakt van historische bronnen, zien dat de werkelijkheid vaak ongelooflijker en gruwelijker is dan fantasie. Ennis is zowel een gedegen historicus als een goede schrijver. In Het duivelse lot slaagt hij erin om het verleden tot leven te wekken. De personages doen in hun gedrag en denken authentiek aan. Het achterliggende decor van stad en platteland is nauwkeurig en nauwgezet geschilderd. Ennis schrijft in lange, plechtige zinnen, die bij de sfeer van het boek passen. Helaas zorgen die er voor dat het verhaal zich soms moeizaam laat lezen. De lezer die zich hierdoor niet laat afschrikken, zal ontdekken dat Het duivelse lot een intrigerend, spannend verhaal is, gebaseerd op waargebeurde feiten in een overtuigende Renaissance-setting.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 1 jaargang 9 januari/februari 2013.

Beretta Bobcat van Gijs Scholten van Aschat: moeite van het lezen zeker waard

De laatste tijd is er een aantal acteurs dat een boek schrijft. De toneelacteur Gijs Scholten van Aschat is er een van. Hij schreef Beretta Bobcat, een novelle, waarvan de gesproken versie tijdens de Week van het Luisterboek 2012 als geschenk werd weggegeven.

In Beretta Bobcat beschrijft Gijs Scholten van Aschat de dag waarop het leven van Fons van Dillen en zijn 11-jarige buurjongen voorgoed verandert. Meneer van Dillen wil graag van zijn zeurende vrouw af, zonder veel gedoe. Het zou hem goed uitkomen als ze ‘verdween’. Op de fatale dag voert hij zijn plan uit, hierbij gadegeslagen door de buurjongen die op zijn beurt ook iets onvergetelijks ergs doet op die dag. Jaren later besluit de buurjongen zijn geheim en dat van zijn buurman op te schrijven.
Beretta Bobcat is een spannend geschreven novelle, geen thriller, die de lezer meteen bij de kladden grijpt. Gijs Scholten van Aschat schrijft mooie, goed geformuleerde zinnen, daarnaast weet hij goed de gevoelens en gedachten van de hoofdpersonen te verwoorden. Fons van Dillen is een sneue, ranzige man, die valt op jonge jongens. De buurjongen is een kinderlijke jongen, die door zijn actie, die hij zijn hele leven geheim weet te houden, in een dag volwassen wordt.
Helaas eindigt het boek onbevredigend met een filosofische verklaring van de buurjongen die terugblikt op die ene dag. Desondanks is Beretta Bobcat de moeite van het lezen zeker waard. Vanwege het verhaal, de mooie zinnen en de humor die er in de absurde situaties tussendoor sijpelt.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr.6 jaargang 9, november/december 2012