De erecode van de Samoerai van David Kirk: Prachtig verhaal over samoerai

De jonge, Engelse auteur David Kirk woont in Japan, alwaar hij Engelse les geeft aan schoolkinderen. Daarnaast doet hij onderzoek naar de samoerai Musashi Miyamoto en schrijft hij boeken over deze legendarische samoerai. Bij uitgeverij Karakter verscheen De erecode van de samoerai, het eerste deel uit de serie over Musashi Miyamoto.

Acht jaar geleden vertrok samoerai Munisai Shinmen plotseling, na de dood van zijn vrouw. Zijn toen 5-jarige zoontje Bennosuke bleef achter bij zijn broer, de monnik Dorinbo, die zich over de jongen ontfermde.

Evenbeeld van Marianne en Theo Hoogstraaten: knap staaltje vakmanschap

Marianne en Theo Hoogstraaten blijven zichzelf vernieuwen als schrijvers. Na zo´n twintig jeugdboeken te hebben geschreven, waagden ze zich met succes aan thrillers voor volwassenen. Onlangs verscheen Evenbeeld, hun eerste historische thriller voor volwassenen.
Evenbeeld bestaat uit twee verhalen die ieder gaan over een jonge vrouw op een beslissend moment in haar leven. Pas op het einde wordt het verband tussen beide verhalen duidelijk.

Inferno van Dan Brown: een rit in een achtbaan

Tijdens zijn lezing in de Amsterdamse Stadsschouwburg vertelde Dan Brown dat zijn fascinatie voor religie en wetenschap al in zijn jeugd was ontstaan. Zijn vader was wiskundeleraar en man van de wetenschap, die overal wel een rekensom in zag. Daarentegen was zijn moeder een religieuze vrouw. Zij was kerkorganiste en hielp actief mee in de kerk. Iedere zondag zat Dan Brown in de kerk. De donuts die hij dan onbeperkt mocht eten, maakten het voor hem de moeite waard, zei hij met een knipoog. Eerst dacht Dan Brown dat hij een keuze moest maken tussen religie of wetenschap. Nu weet hij dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Beiden willen in zijn visie een verklaring geven voor de vele filosofische vragen die de mens heeft.  Het Vaticaan deelt die mening niet. Na De Da Vinci Code zijn de verhoudingen wat gespannen. In Inferno maakt Dan Brown hier een paar grapjes over.
Het Inferno, waar het boek naar verwijst, slaat zowel op Dante´s hel uit de Divina Comedia als de hel die op aarde zal ontstaan als de bevolkingsgroei in het huidige tempo blijft doorgaan. In een werkelijk gruwelijke grafiek laat Brown zien hoe de wereldbevolking is gegroeid van 1 miljard mensen begin 19^e eeuw tot bijna 8 miljard nu, iets meer dan 200 jaar later. Robert Langdon raakt ongewild getrokken bij de zoektocht naar de schurk die het Inferno van Dante wil gebruiken om deze enorme bevolkingsgroei te stoppen.

Inferno begint als Langdon bijkomt in een ziekenhuis en geen idee heeft waar hij is of weet wat er is gebeurd. Hij herinnert zich flarden over een ontmoeting met een vrouw met lang zilvergrijs haar die een slangamulet om haar hals draagt. Ze zegt hem:  ‘zoekt en gij zult vinden’.

Al snel wordt duidelijk dat hij niet veilig is in het ziekenhuis. Net op tijd kan hij vluchten met de jonge dokter Sienna Brook, die hem meeneemt naar haar appartement. Hier ontdekt hij dat er iets in zijn colbert is genaaid en dat dit de reden voor de achtervolging was. Het is een soort projector waarmee hij aangepaste afbeelding kan zien van Dante’s Inferno. De afwijkingen vormen een woord dat een volgende aanwijzing is in de speurtocht naar de geheimzinnige man.
Zoals gebruikelijk bij Dan Brown, volgt hierna de achtbaan vol spannende gebeurtenissen, wordt alles op z’n kop gezet en aan het einde van de rit stap je flink door elkaar geschud uit. Deze keer stap je ook een stuk wijzer uit, in het werkelijk beangstigende besef dat de grafiek over de bevolkingsgroei beslist geen fictie is, maar echt.

Het minpunt dat bij alle boeken van Dan Brown wordt genoemd is er nu ook. De personages zijn en blijven bordkarton en missen enige diepgang. Ook in Inferno zal je Robert  Langdon niet echt leren kennen. Hij blijft een oppervlakkig personage zonder psychologische diepgang. Het hindert overigens niet het leesplezier.

Inferno is een onvervalste Dan Brown thriller met vertrouwde ingrediënten zoals wetenschappelijke feiten, intrigerende kunst, oude boeken, zaken waar meer achter zit dan op het eerste gezicht lijkt, een originele plot en niet te vergeten professor Langdon. Dit alles combineert Brown tot een boeiende, bloedstollende pageturner die zich achter elkaar laat uitlezen.

Blauw goud van Almar Otten: spannend verhaal met gedegen plot

In de middeleeuwen werd mooie getijdenboeken gemaakt met daarin prachtig versierde miniaturen. Deze boeken waren en zijn uiterst kostbaar, onder meer vanwege sommige verven die gebruikt werden. Het was bijvoorbeeld zeer moeilijk om een mooie kleur blauw te maken.
In Blauw goud is Matt Paddinge sinds kort eigenaar van een getijdenboek waarvan de miniaturen gemaakt zijn met een opvallend mooie kleur blauw. Hij kreeg het getijdenboek na het overlijden van zijn moeder. Vermoedelijk was het hiervoor van zijn vader, die overleden of verdwenen is. Matt heeft geen idee wat hij met het boek moet doen en brengt het naar de Atheneumbibliotheek in Deventer voor een onderzoek. Lineke Tesinger, mdewerkster bij de biobliotheek, kent hij van een lezing. Wellicht heeft zij voor hem antwoorden op vragen, zoals wat er zo bijzonder is aan het boek. Met deze ogenschijnlijk simpele vragen zetten Matt en Lineke een hele reeks gebeurtenissen in gang. Een geheimzinnige zakenman wil het getijdenboek in handen krijgen, ongeacht de prijs die hij of anderen er voor moeten betalen. Daarnaast hij ook enige wraakzuchtige plannen. Onwetend hiervan beginnen Matt, Lieneke en vriendin Laura hun zoektocht naar de herkomst en de geschiedenis van het getijdenboek. Het is niet eenvoudig, omdat Matt ook de nodige geheimen blijkt te hebben.
Blauw goud is een historische thriller, die zich desondanks in het heden en in het nabije verleden afspeelt. Het historische element wordt met name gevormd door het getijdenboek. Achterin het boek, laat Almar Otten weten dat het getijdenboek fictief is, en dat hij zich heeft laten inspireren door het wereldberoemde en schitterende getijdenboek Les Très Riches  Heures du Duc de Berry.
Blauw goud biedt de lezer een spannend verhaal met een goede gedegen plot. Almar Otten is gezegend met een prettige schrijfstijl die er voor zorgt dat Blauw goud zich een pageturner zou kunnen noemen. De goed getimede perspectiefwisselingen houden de spanning in het verhaal.De epiloog had echter niet gehoeven. Het verhaal was al mooi afgerond. Zonder was het sterker geweest en was er nog wat overgebleven dat de lezer zelf had kunnen invullen.De personages zijn oké. Over het algemeen doen ze levensecht aan. Alleen de slechterik is zo verknipt dat het onwaarschijnlijk is, dat hij zich al die jaren staande heeft weten te houden in de maatschappij. Succesvol en zonder dat iemand zijn ware aard heeft gezien. Afgezien van bovenstaand minpunt is Blauw goud een prima thriller, die zich zoals VN zegt ‘positief onderscheidt van het gros in dit genre’.

In vredesnaam van Daniëlle Hermans: intrigerende geheime vrouwenclub

In april 2013 is het precies 300 jaar geleden dat de Vrede van Utrecht werd gesloten, na vele maanden van onderhandelen tussen gezanten van onder andere de Republiek, Pruisen, Frankrijk en Engeland. Daniëlle Hermans schreef voor deze gelegenheid de thriller In vredesnaam, waarin ze vertelt hoe volgens haar de onderhandelingen verliepen. In haar theorie verzamelde de goed opgeleide Utrechtse vrouw Aleide Cuperus een groep gelijkgestemde vrouwen om zich heen die op de achtergrond, zonder dat de mannen het in de gaten hadden, de onderhandelingen gunstig beïnvloedden. Anno 2013 zou er nog steeds een geheimzinnige vrouwenclub actief zijn. Vlak voor de grootse viering van 300 jaar Vrede van Utrecht worden vermoorde vrouwen gevonden in de Utrechtse kerken. Rechercheurs Nicole Hessels en Rob van Helden krijgen de opdracht deze moorden op te lossen voordat de festiviteiten van start gaan. Al snel ontdekken ze een verband tussen de moorden, maar of ze daarmee de moordenaar kunnen is vinden is nog maar de vraag.

Daniëlle Hermans is uitgebreid het archief en de bibliotheek ingedoken voor deze thriller, en heeft een interessant stuk geschiedenis boven tafel gehaald. De door haar verzonnen vrouwenclub heeft ze er vakkundig tussendoor gevlochten. Haar beschrijving van het verborgen gangenstelsel onder Domplein en de andere kerken in het Utrechtse kerkenkruis komt realistisch over. Eenieder, die wel eens in de kelder van het café in de hoek van het Domplein is geweest, zal beamen dat het op zijn minst een plausibel gegeven is.

Daniëlle Hermans heeft ware feiten en verzonnen details en een fictief heden verweven tot een gedegen historische thriller. De theorie van de vrouwenclub is intrigerend, vrouwen die al 300 jaar achter de schermen aan de touwtjes trekken en zo hun onzichtbare invloed uitoefenen op de loop van de wereldgeschiedenis.

Tot slot een klein storend detail. Het taalgebruik en zinsopbouw in de dialogen zijn in het verleden en het heden precies hetzelfde. Het doet anachronistisch aan. Jammer, want andere zinsneden en woorden voor dialogen in het verleden hadden het boek naar een hoger plan getild.

Desondanks is In vredesnaam een vlot geschreven, lekker weglezende, spannende, historische thriller.