Persoonlijk van Lee Child: geniaal meesterwerk

Een enkele keer volstaan drie citaten om te vertellen dat een boek een meesterwerk is. Daarom geen uitgebreide recensie over Persoonlijk van Lee Child. Lees de quotes en daarna het boek. Dan zie je hoe actie, spanning, logisch nadenken en humor samen zorgen voor een geniaal boek.

p. 160-1
Hij kwam naar buiten met gebogen hoofd en een gebogen rug, dubbelgevouwen bij zijn middel, dubbelgevouwen bij de knieën. In fasen strekte hij zich, als een transformer, die eerst een compacte vrachtwagen is, die openklikt, zodat het ene na het andere onderdeel zich ontvouwt tot een actiepoppetje. Hij was enorm. Zijn armen waren langer dan de benen van de meeste mensen, zijn handen waren groter dan een schop, zijn borstkas had het formaat van een olievat, stijf verpakt in een colbert met drie knopen dat de meeste mensen hadden kunnen dragen als regenjas tot op de enkels.

Inferno van Dan Brown: een rit in een achtbaan

Tijdens zijn lezing in de Amsterdamse Stadsschouwburg vertelde Dan Brown dat zijn fascinatie voor religie en wetenschap al in zijn jeugd was ontstaan. Zijn vader was wiskundeleraar en man van de wetenschap, die overal wel een rekensom in zag. Daarentegen was zijn moeder een religieuze vrouw. Zij was kerkorganiste en hielp actief mee in de kerk. Iedere zondag zat Dan Brown in de kerk. De donuts die hij dan onbeperkt mocht eten, maakten het voor hem de moeite waard, zei hij met een knipoog. Eerst dacht Dan Brown dat hij een keuze moest maken tussen religie of wetenschap. Nu weet hij dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Beiden willen in zijn visie een verklaring geven voor de vele filosofische vragen die de mens heeft.  Het Vaticaan deelt die mening niet. Na De Da Vinci Code zijn de verhoudingen wat gespannen. In Inferno maakt Dan Brown hier een paar grapjes over.
Het Inferno, waar het boek naar verwijst, slaat zowel op Dante´s hel uit de Divina Comedia als de hel die op aarde zal ontstaan als de bevolkingsgroei in het huidige tempo blijft doorgaan. In een werkelijk gruwelijke grafiek laat Brown zien hoe de wereldbevolking is gegroeid van 1 miljard mensen begin 19^e eeuw tot bijna 8 miljard nu, iets meer dan 200 jaar later. Robert Langdon raakt ongewild getrokken bij de zoektocht naar de schurk die het Inferno van Dante wil gebruiken om deze enorme bevolkingsgroei te stoppen.

Inferno begint als Langdon bijkomt in een ziekenhuis en geen idee heeft waar hij is of weet wat er is gebeurd. Hij herinnert zich flarden over een ontmoeting met een vrouw met lang zilvergrijs haar die een slangamulet om haar hals draagt. Ze zegt hem:  ‘zoekt en gij zult vinden’.

Al snel wordt duidelijk dat hij niet veilig is in het ziekenhuis. Net op tijd kan hij vluchten met de jonge dokter Sienna Brook, die hem meeneemt naar haar appartement. Hier ontdekt hij dat er iets in zijn colbert is genaaid en dat dit de reden voor de achtervolging was. Het is een soort projector waarmee hij aangepaste afbeelding kan zien van Dante’s Inferno. De afwijkingen vormen een woord dat een volgende aanwijzing is in de speurtocht naar de geheimzinnige man.
Zoals gebruikelijk bij Dan Brown, volgt hierna de achtbaan vol spannende gebeurtenissen, wordt alles op z’n kop gezet en aan het einde van de rit stap je flink door elkaar geschud uit. Deze keer stap je ook een stuk wijzer uit, in het werkelijk beangstigende besef dat de grafiek over de bevolkingsgroei beslist geen fictie is, maar echt.

Het minpunt dat bij alle boeken van Dan Brown wordt genoemd is er nu ook. De personages zijn en blijven bordkarton en missen enige diepgang. Ook in Inferno zal je Robert  Langdon niet echt leren kennen. Hij blijft een oppervlakkig personage zonder psychologische diepgang. Het hindert overigens niet het leesplezier.

Inferno is een onvervalste Dan Brown thriller met vertrouwde ingrediënten zoals wetenschappelijke feiten, intrigerende kunst, oude boeken, zaken waar meer achter zit dan op het eerste gezicht lijkt, een originele plot en niet te vergeten professor Langdon. Dit alles combineert Brown tot een boeiende, bloedstollende pageturner die zich achter elkaar laat uitlezen.

Glashard van Corine Hartman: keiharde, ijzersterke actiethriller

Glashard is het tweede deel in de thrillerserie rond rechercheur Jessy Haider. Corine Hartman trekt je direct in het boek door de openingsscène waarin Jessy op de proef wordt gesteld. Ze moet gedurende een weekend in leven blijven met schaarse uitrusting, terwijl er jacht op haar wordt gemaakt. Als ze blijft leven, mag ze lid worden van een geheimzinnig elitekorps, dat als doel heeft de wereld te verlossen van tuig dat door de mazen van de wet blijft glippen. Jessy’s prooi wordt de Antwerpse juwelier en miljonair Baruch Salomons, die in bloeddiamanten handelt. Jessy gaat undercover om zijn handel te onderzoeken. Een gevaarlijke missie, want raakt ze geregeld in gevecht met mannen die niet willen dat zij de waarheid ontdekt. Gelukkig beschikt Jessy over een uitstekende beheersing van Oosterse vechttechnieken in combinatie met een goed uithoudingsvermogen en grote dosis lef, dan wel overmoed. Af en toe een snuifje coke doet de rest.
Glashard is een keiharde, ijzersterke actiethriller met een stoer wijf in de hoofdrol, iets wat niet vaak voorkomt. Jessy is echter niet gevoelloos, want ze bekommert zich actief om de collateral damage. Daarnaast lijkt ze over bovenmenselijke krachten te beschikken. Dit zet soms de geloofwaardigheid op het spel. Het bederft het leesplezier niet, integendeel. Bovendien is het inherent aan het actiethrillergenre.
Glashard kan goed los gelezen worden dankzij de verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen. Op het einde blijven wat losse eindjes hangen die sterk doen verlangen naar het volgende deel.
Glashard kan zich meten met de betere Amerikaanse actiethrillers.

Ga nooit terug van Lee Child: een van de beste delen uit de Reacherserie

In de achttiende thriller van Lee Child, Ga nooit terug, keert Jack Reacher na een lange tocht eindelijk terug naar wat ooit zijn thuisbasis was: het hoofdkwartier van de 110e MP Special Unit in Rock Creek, Virginia. Hij heeft geen andere reden voor zijn terugkeer dan dat hij Susan Turner, de huidige commandant wilt opzoeken. In eerdere delen uit de serie had Jack Reacher haar geregeld aan de telefoon. Hij werd nieuwsgierig naar de vrouw achter de stem en wil haar uitnodigen voor een etentje. Een vreemd toeval zorgt ervoor dat Susan Turner vlak voor de komst van Reacher onverwacht is gearresteerd op verdenking van fraude en verduistering. Reacher vind op zijn oude plek interim commandant Morgan, die slecht nieuws heeft voor Reacher. Hij wordt onder de wapenen geroepen. Daarnaast wordt hij verdacht van doodslag in L.A. jaren geleden en ontduiking van alimentatie voor een 14-jarig dochter, die hij zou hebben verwekt in Korea.
Dit alles gebeurde omdat Susan Turner de dossiers over Reacher had opgevraagd en ongewild een alarm had. laten afgaan bij allerlei overheidsorganen. Reacher krijgt voor beide zaken een advocaat toegewezen. Ook moet hij zich dagelijks voor 8.00 uur melden op het MP kantoor.
Susan Turner zit vast in een nabijgelegen militaire gevangenis, waaruit ze bevrijd wordt door Reacher. Samen gaan ze hun rehabilitatie regelen. Reacher vermoedt dat er meer achter zit en gaat op zijn manier op onderzoek uit met als gevolg wat ‘colleteral damage’ bij de plaatselijke bevolking. Susan Turner is niet voor niets commandant van het 110e geworden, want eindelijk vindt Reacher zijn vrouwelijke evenknie.
Ga nooit terug is een sterke Jack Reacher thriller, een van de beste uit de serie. In een eerdere recensie over Achtervolging, schreef ik waarom de serie volgens mij zo’n succes is. Na het lezen van Ga nooit terug kon ik een extra reden toevoegen. Jack Reacher is een buitenstaander. Hij hoort niet bij de gewone burgermaatschappij, ondertussen observeert hij gewone mensen die gewone dingen doen. Deels om in leven te blijven en deels uit nieuwsgierigheid naar het leven dat hij niet heeft, niet wenst en nooit zal krijgen. Het geeft mooie, treffende observaties van het leven zoals de meeste mensen dat leiden/lijden. Een goed voorbeeld is als Reacher en Turner in LA in een file terechtkomen. Het valt Reacher op wat mensen allemaal doen in hun auto behalve autorijden: ´mensen zaten te eten en te drinken, zaten zich te scheren,…, vijlden nagels bij, vulden formulieren in, zaten te lezen...´
Ondanks zijn kracht, intelligentie en bijna goddelijk lijf waar hij niets aan hoeft te doen (aan iets wat goed is moet je niet prutsen vindt Reacher), heeft hij toch zijn beperkingen en kent hij die ook. Zo weet hij van zich zelf dat hij een slechte chauffeur is. Hij kent de menselijke maat en mogelijkheden. De auto en de snelweg zijn te groot voor zijn inschattingsvermogen. Het maakt hem ondanks zijn heldenstatus bijna een gewone man.
Lee Child laat Reacher een mooie vergelijking maken, waarmee hij laat zien anders te zijn. Meer dan 90% van de mensen is bang voor de eenzame wolf die naar het maanlicht huilt. Een klein deel van de mensheid is jaloers op de wolf. Reacher is er een van.
Humor speelt ook in Ga nooit terug een belangrijke rol. Reacher heeft een zeer originele pinautomaat ontdekt. Tijdens een lift ziet hij een eind van de weg af, iets branden. Het kan volgens Reacher geen bosbrand zijn, want daar is het het seizoen niet voor. Zoals Reacher al vermoedde blijkt het een meth-lab te zijn dat in brand is gevlogen. De eigenaar is omgekomen in de vlammenzee. Na even zoeken vinden ze een bundel contant geld en autosleutels van de auto’s die gespaard zijn gebleven bij de brand. Het gesprek dat hij later die avond met de boerenpummels op de verlaten weg op het platteland heeft is ongelooflijk humoristisch. Ze stellen zich agressief op. Reacher vraagt of ze een zwart pak hebben, aangezien ze dat nodig zullen hebben voor de begrafenis van hun neef die omgekomen is bij de brand. De mannen worden boos, Reacher zegt vervolgens niet in te willen gaan op erfrechtkwesties en rijdt met enige moeite weg in de opvallend rode auto van de neef.
Nieuw is de behulpzaamheid van Reacher. In een vliegtuig heeft hij bij twee loopjongens die achter hem aanzaten de vingers en armen gebroken. Bij het uitstappen sjort Reacher ze aan hun t-shirts omhoog, zodat ze weer kunnen staan en ook uitstappen ‘wat hem wel het minste leek, wat hij voor ze kon doen’.
Het blijft knap dat Lee Child er in slaagt de lezer keer op keer kan laten genieten van een geweldige actiethriller rondom Reacher zonder dat het gaat vervelen of dat het concept sleets wordt. En dat terwijl de elementen steeds hetzelfde zijn: Reacher komt aan in een Amerikaanse stad of dorp, raakt in de problemen en/of ontmoet een vrouw met problemen, redt haar en zichzelf, vaak is er sprake van een complot dat hoog in een militaire, justitiële of overheidsorganisatie is geworteld. Dit alles gecombineerd met Reachers bijna bovenmenselijke kracht en slimheid.
Er zijn maar weinig thrillerschrijvers die net als Lee Child er in slagen om jaarlijks mij te verrassen met een spannende, goede thriller. Ik kijk al uit naar het nieuwe deel!

Het Amazoneverbond van Ad van de Lisdonk: een echte Amerikaanse actiethriller

In feite is Het Amazoneverbond een echte Amerikaanse actiethriller. Enkel de setting is Nederlands. In veel Amerikaanse actiethrillers, zowel boeken als films, leidt de held(in) een onopvallend gewoon leven tot er opeens iets als een moord, spectaculaire overval of iets dergelijks wordt gepleegd. Het komt toevallig op het pad van de held(in) die op onderzoek uitgaat en al snel betrokken raakt bij iets wat veel groter blijkt te zijn. Vaak betreft het een wereldwijd complot, die beraamd is door een groep criminelen of terroristen met hun gewetenloze leider. De held(in) weet net op tijd de ramp te voorkomen met behulp van collega’s en of vrienden en kan zo de wereld redden van de ondergang.

In Het Amazoneverbond gaat het net zo. Een controversiële Nederlandse politica, die op het punt stond de verkiezingen te winnen, komt om het leven bij een verdacht ongeluk. Inspecteur John Engles en rechercheur Laura Sieberg onderzoeken haar dood. Al snel komen ze erachter dat de politica is vermoord. Hun vrouwelijke politiechef blijft vasthouden aan de ongelukstheorie en verbiedt verder onderzoek. John en Laura laten zich hierdoor niet weerhouden en gaan in hun eigen tijd verder met de zaak. Ze ontdekken dat het verhaal van de Amazones uit de Griekse oudheid geen sprookje is en dat het Amazoneverbond een springlevende organisatie is. Het Amazoneverbond bestaat uit vrouwen die uit zijn op de wereldheerschappij, goedschiks of kwaadschiks, koste wat het kost. Met gevaar voor eigen leven zetten Laura en John alles op alles om de Amazones te stoppen voor het te laat is.
Het is ongelooflijk dat Het Amazoneverbond een debuutthriller is, gezien de kwaliteit van de plot, de uitstekende spanningsopbouw en de onvoorspelbare plotwendingen. Daarnaast is het een echte pageturner.
Natuurlijk is het mogelijk om Het Amazoneverbond een ongeloofwaardig verhaal te noemen en te zeggen dat het niet realistisch is. Vrouwen die de wereldheerschappij willen en kernbommen tot hun beschikking hebben. James Bond en zijn collega’s zijn evenmin realistisch. In het genre van de actie/complotthriller gaat het niet om realisme of geloofwaardigheid maar om overtuigingskracht, actie, achtervolgingen en personages waarmee de lezer zich kan identificeren of een band/relatie mee zou willen.
Hierin is Ad van de Lisdonk goed geslaagd. Laura en John zijn mensen van vlees en bloed, net als Dee. Andere personages zijn minder precies ingekleurd en blijven op de achtergrond overeenkomstig hun rol in het verhaal. Het Amazoneverbond bevat ruim voldoende actie en achtervolgingen voor een eventuele verfilming.
Op een punt is Ad van de Lisdonk te ver doorgeschoten. De vele gesprekken over man- en vrouw-zijn tussen John en Laura en tussen John en Dee voegen weinig toe aan het verhaal. In het begin is het amusant en interessant, tegen het einde gaat het irriteren.
Afgezien hiervan is Het Amazoneverbond een echte, goede actiethriller die er om vraagt om verfilmd te worden!

Overkill van Escober: knap staaltje werk

Onder eigen naam verschenen van Esther Verhoef psychologische thrillers zoals Déjà vu, Rendez-vous en Alles te verliezen, die stuk voor stuk grote bestsellers werden. Samen met haar man Berry, schreef ze onder het pseudoniem Escober, stevige actiethrillers die vreemd genoeg niet de verdiende bestsellerstatus bereikten. Al werd Onder druk, deel 2 in de Sil Maier-trilogie wel bekroond met de Diamanten Kogel in 2005.

Onlangs verscheen Overkill, de langverwachte vijfde thriller van Escober. Het is geen vervolg op de Sil Maier-serie geworden maar een standalone. In Overkill zijn drie personages aan het woord die om de beurt het verhaal vertellen vanuit hun point of view.
Ronny was een marinier en is nu een beveiliger die moeite heeft zijn draai te vinden in het leven. Niet alleen door zijn legertijd, maar door zijn jeugd is hij beschadigd.
Reinier Muller is rechter-commissaris en heeft alles wat Ronny moet ontberen: goede baan, mooi huis, aantrekkelijke vrouw en twee prachtige dochters.
Derde man in het verhaal is Mark. Deze rechercheur is net gescheiden en druk bezig met een omgangsregeling met zijn kind. Samen met zijn collega doet hij onderzoek naar de drie brute moorden op achtereenvolgens een verkrachter, een moordenaar en een pedofiel. Reinier Muller is vanuit zijn werk rechtstreeks betrokken bij het onderzoek. De rol van Ronny wordt al snel duidelijk.
Ondanks dat de lezer al vrij vroeg in het verhaal weet wie de moorden heeft gepleegd, blijft het verhaal toch spannend tot de laatste bladzijde. Deels vanwege de omslag in het geweten van de moordenaar en deel vanwege de vriendschapsband tussen Ronny en Reinier die steeds meer gaat knellen.
Overkill is geen boek voor tere zieltjes. Iedere pagina ademt grof geweld of de belofte ervan. Ronny is een ruwe bolster waarvan de blanke pit nauwelijks zichtbaar of aanwezig is. Het lijkt alsof grof geweld de enige taal is die hij kent en spreekt. Tegenover hem staan Mark en Reinier. Deze laatste is een braaf burgermannetje die langzaam veranderd. De verandering in hem wordt goed zichtbaar na de moorden. Hij is zich zelf volledig bewust van deze transformatie. De lezer zit hierbij eerste rang en mag het proces vanuit de gedachten van Reinier volgen.
Overkill vraagt erom om in een lange nacht te worden uitgelezen. Het is een knap staaltje werk van Escober: een thriller schrijven die zowel een keiharde actiethriller is, als een razendsnelle pageturner en bovendien tegelijkertijd de benodigde psychologische diepgang heeft.

Intuïtie van Isabel Bodar: een snelle maar bizarre thriller

Een van de dingen waar ouders het meest bang voor zijn, is de ontvoering van hun kind. Niet weten waar je kind is, of het pijn heeft en of het nog leeft.
Het overkomt Anne Blom. Ze komt aan het einde van de dag haar achtjarige dochter Femke ophalen van de naschoolse opvang. Tevergeefs want Femke is verdwenen. Na lang zoeken, blijft er maar een optie over: Femke is ontvoerd. Het is het begin van een zenuwslopende race tegen de klok, want de statistieken wijzen uit dat de meeste kinderen binnen een dag na ontvoering worden vermoord door hun ontvoerder. De politie zet alle mogelijke middelen en mensen in om Femke tijdig op te sporen. Voor Anne is er een belangrijke taak, zij moet bedenken waarom Femke is ontvoerd. Is zij een willekeurig slachtoffer of is er iemand uit het verleden van Anne die wraak wilt nemen op Anne via Femke?
Intuïtie laat zich lezen als een echte pageturner. Het boek heeft een moordend hoog verhaaltempo. De lezer wil alleen maar weten of Femke op tijd gevonden wordt. Het kat- en muisspel tussen politie en ontvoerder brengt Bodar goed en overtuigend in beeld. Bij de lezer zorgt het voor nagelbijtende spanning.
De snelle actie gaat helaas wel ten koste van de psychologische diepgang bij de personages. Dit is iets wat de beste kan overkomen, neem bijvoorbeeld de personages in de thrillers van Dan Brown. In Intuïtie blijven de personages oppervlakkig, hun emoties komen niet goed uit de verf. Er is geen gelegenheid om Anne goed te leren kennen en te lezen over de gevoelens van verdriet en angst die je zou verwachten bij een moeder wiens kind is ontvoerd. Het motief van de ontvoerder blijft vaag en is niet overtuigend genoeg.
Daarnaast is het bizar om te lezen over de preoccupatie van een rechercheur met seks en mooie vrouwen. Op zijn minst nogal onprofessioneel, ook al is het een man van vlees en bloed. De beschreven seksscènes zijn grof en zeer expliciet beschreven. Het maakt het boek rauw en hard. In combinatie met de ontvoering van een kind en de angst van de moeder schuurt het.
Ondanks het voorgaande, leveren de vlotte pen van Bodar, de goede spanningsopbouw en de snelheid van de plot een goede, maar bizarre thriller op. Het laat zien dat debutante Isabel Bodar genoeg talent heeft om een spannende thriller te schrijven. Hopelijk gebruikt ze haar talent om in haar volgende boek meer aandacht te schenken aan geloofwaardigheid van de personages en de psychologische diepgang. Dan gaat het helemaal goed komen met haar thrillers.

Spookman van Roger Hobbs doet denken aan films van Tarantino

Met Spookman heb je meer dan een intrigerende thriller in handen: het boek is ook een handleiding voor het plegen van een bankoverval. Een spookman bestaat eigenlijk niet, hij wisselt steeds van identiteit. Dankzij hem verdwijnen de medeovervallers. Ongewild raakt deze spookman betrokken bij een conflict tussen twee jugmakers, criminele organisatoren. De ene geeft hem de taak om een tas met miljoenen dollars veilig te stellen. Hiervoor heeft spookman 48 uur de tijd. Spookman moet de klus aannemen omdat hij iets goed te maken heeft. Vijf jaar eerder mislukte, mede door zijn schuld, een spectaculaire overval in Maleisië. De tas opsporen is niet eenvoudig, want de andere jugmaker heeft de jacht op hem geopend.

Spookman is anders dan andere thrillers, het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een bankrover. Spookman is gewetenloos en belezen. Hij gaat voor de volle 100 procent voor de kick. Ook heeft hij zelfinzicht en weet hij precies waar het misging. Op bijna wetenschappelijke wijze beschrijft spookman hoe men een geslaagde overval pleegt. Hij benadrukt het belang van een goed team met specialisten.
Hobbs spaart fijnbesnaarde lezers niet, wat betreft de bloederige details. Gelukkig compenseert hij dit met humor. Zo laat hij iemand verzuchten van opluchting dat een ander zwaargewond uit een Mazda MX5 kon kruipen, want in zo’n Japanse auto wil je toch niet dood gevonden worden.
Spookman doet denken aan Quentin Tarantinofilms wat betreft actie, bloederigheid en humor. Ik heb in geen tijden zo’n fascinerende thriller gelezen én zoveel nieuwe woorden geleerd. Ook prettig: Hobbs zadelt de lezer niet op met morele oordelen, dat mag je zelf doen.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 2 jaargang 10 maart/april 2013.

Achtervolging van Lee Child: een onvervalste Reacher

Achtervolging is het 17e deel in de succesvolle serie rond de held Jack Reacher. Na het vorige boek De affaire bleef Reacher achter met een gebroken neus en een pijnlijke schouder.
Achtervolging begint op het moment dat Reacher probeert een lift te krijgen in de richting van Virginia. En dat is niet eenvoudig voor hem. Het is midden in de nacht en Reacher is een grote afschrikwekkende vent met overduidelijk verwondingen. Uiteindelijk stopt de 57e auto voor hem. Normaal gebruikt Reacher zijn neus om mede op die manier te beoordelen of de bestuurder en de passagiers oké zijn. Zijn reukorgaan laat het deze keer door de breuk echter afweten en dat zorgt ervoor dat hij een grote beoordelingsfout begaat. Hij stapt in bij twee mannen en een vrouw. Al snel ontdekt hij dat de vrouw niet vrijwillig in de auto zit en dat het verhaal dat de mannen hem vertellen aan alle kanten rammelt.
Reacher is niet de man om hier bang van te worden, wel om op zijn hoede te zijn en te zoeken naar een manier om te ontsnappen en de vrouw in veiligheid te brengen. Dat lukt echter niet en voor hij het in de gaten heeft wordt hij meegezogen in iets dat zo groot is dat niet alleen de FBI maar ook het State Department en de CIA erbij betrokken zijn. Niet iedereen blijkt te zijn, wie hij/zij zegt dat hij/zij is. Dit maakt het voor Reacher nog lastiger om de situatie in te schatten.
Alles bij elkaar genomen is Achtervolging een echte onvervalste 'Reacher'a. Reacher helpt genadeloze schurken om zeep, helpt vrouwen in nood, zelfs al kunnen ze zichzelf prima redden.
Lee Child slaagt er in om zichzelf met ieder boek te verbeteren. Zijn schrijfstijl wordt steeds beter, strakker geformuleerd en minder gebruik van clichés. Gelukkig is de humor gebleven. Hij weet mensen en situaties mooi en scherp te beschrijven. Het blijft boeiend om te lezen hoe Reacher op basis van een paar feiten/observaties en inzicht in menselijk gedrag, zijn eigen theorieën ontwikkelt over wat het precies aan de hand is en hiermee vaak tot de goede conclusies komt.
Ieder deel van de Reacher serie is opgebouwd volgens een vaste formule. Reacher is ergens in Amerika, raakt verzeild in een lokaal conflict, bemoeid zich ermee, redt de dame in nood, gaat op de vuist met wat slechteriken, helpt er een paar naar de andere wereld en als het probleem is opgelost, dan gaat hij op zoek naar een nieuwe lift die hem naar een andere plek in Amerika brengt. Desondanks gaan de boeken niet vervelen. Dat komt omdat ze goed geschreven zijn, veel humor hebben en Reacher ondanks al zijn bijna bovenmenselijke eigenschappen toch een echte man met gebreken blijft. Ze doen deze lezer denken aan de actiefilms zoals Die hard 1-4 en Lethal Weapon. Die hadden een vergelijkbare formule, veel actie afgewisseld met achtervolgingen en op de goede momenten de nodige humor.
Voor Reacher is het overigens te hopen dat hij in het volgend deel eindelijk aankomt in Virginia. Hij is al enkele boeken bezig om daar te komen…

Zondvloed van Chelsea Cain: anders dan andere actiethrillers

Op zondagochtend 30 mei 1948 verspreidde het stadsbestuur van Vanport in de Amerikaanse staat Oregon een verklaring waarin de inwoners ervan verzekerd werden dat de dijken langs de Columbia River en Williamette River veilig waren, dat iedereen op tijd gewaarschuwd zou worden en op tijd zou kunnen vertrekken. Het tegendeel was echter waar. Aan het eind van de middag brak na hevige regenval de dijk van de Columbia rivier door. Een vloedgolf overstroomde de stad en 15 mensen verdronken. Er was geen tijd meer geweest om de inwoners te waarschuwen…

Chelsea Cain nam dit stukje Amerikaanse geschiedenis als uitgangspunt voor haar nieuwste thriller Zondvloed. Gaandeweg zal het de lezer duidelijk worden dat deze overstroming geen voltooid verleden tijd is. Integendeel. Het boek begint met de vondst van een skelet in het gebied waar vroeger Vanport lag maar waar nu een groot park is. Onderzoek wijst uit dat het om een slachtoffer van de grote overstroming van 1948 gaat. Ondertussen wordt in een draaimolen in een ander park het lichaam gevonden van een vrouw die kortgeleden vermoord werd. Haar doodsoorzaak is een raadsel, al heeft ze wel een raar wondje in haar hand. Rechercheur Archie Sheridan en journaliste Susan Ward gaan op onderzoek uit en ontdekken zaken die beter niet onthuld hadden kunnen worden. De tijdsdruk waaronder ze moeten werken is enorm want de dijken van de Williamette staan wederom op doorbreken. En het blijft maar regenen... Niet alleen water, maar ook slachtoffers met rare wondjes.

Zondvloed is het vierde deel in de Portlandserie met Archie Sheridan, Susan Ward en de seriemoordenares Gretchen Lowell in de hoofdrollen. Deze laatste speelt in dit deel een kleine rol. Chelsea Cain belooft op haar website de lezer een hoofdrol voor Gretchen Lowell in deel vijf. Ook stelt ze de lezer gerust voor wie Zondvloed de eerste kennismaking met de Portlandserie is: ook zonder de drie vorige delen gelezen te hebben is Zondvloed makkelijk te volgen en te begrijpen. Op het omslag staat vermeld dat dit boek 'spannend tot de laatste druppel' is, en dat is helemaal waar. Zondvloed is een goedgeschreven pageturner, overgoten met heel veel water. Slechts een enkele keer merkt iemand op dat het droog is. Op alle andere bladzijden regent het, breekt er een dijk door, stijgt het water van de snelstromende rivier, valt er iemand in het water en verdrinkt, of net niet. Door al die nattigheid spoelt op sommige plekken in het verhaal de geloofwaardigheid weg. Op een gegeven moment hoest Archie Sheridan bloed op, weet hij niet meer wanneer hij voor het laatst geslapen heeft en voelt hij zich niet zo goed, en toch is hij nog in staat om met de auto te rijden, op ziekenbezoek te gaan en uitgebreide gesprekken te voeren. In 'real life' had hij allang op z’n minst in het ziekenhuis gelegen, maar in Zondvloed neemt hij nog een antibioticapilletje.

Zondvloed is een aanrader voor de lezer die op zoek is naar een spannende actiethriller, die net wat anders is. Het 'andere' zit in het waargebeurde verhaal van de overstroming, het vele water en de zinloze moorden.