Stervensuur van Mark Billingham: spanning en humor zijn perfect in balans

In Stervensuur wordt veel naar muziek geluisterd in de auto of thuis. Hoofdpersoon Tom Thorne luistert bij voorkeur naar countrymuziek. Mark Billingham zet hiermee de toon in deze politiethriller, want countrymuziek heeft vaak iets melancholisch. De liedjes gaan vaak over dingen die voorbij zijn. Dat geldt in Stervensuur ook voor Tom Thorne want hij is net gedegradeerd naar de uniformdienst. In het vorige boek over Tom Thorne, Ten dode opgeschreven vertelde Billingham hoe Thorne weliswaar het morele gelijk aan zijn kant had, maar bij zijn reddingsactie zoveel regels en reglementen overtrad dat er voor zijn meerderen niets anders op zat dan hem te degraderen. Sommigen wachtten al tijden op deze kans om van hem af te komen.

Vuurproef van Carina van Leeuwen: geslaagd debuut van forensisch expert

Carina van Leeuwen is inspecteur/forensisch expert bij de Amsterdamse politie. Tijdens een lezing op de Avond van het Spannende Boek in 2014 vertelde ze enthousiast over haar werk en hoe ze haar ervaringen had opgeschreven in Vuurproef, het eerste deel uit de politieserie Unit Plaats Delict.
Plaats van handeling is niet zoals je zou verwachten hoofdstad Amsterdam maar hofstad Den Haag. Forensisch rechercheur Renee Spaan is een echte Hagenees, geboren en getogen in de Schilderswijk, en rap van tongriem gesneden.

Schaduwvriendin van Christine Drews: Een realistische setting en dito personages

De Duitse schrijfster Christine Drews werd voor haar thrillerdebuut Schaduwvriendin geïnspireerd door een klein voorval dat grote gevolgen had kunnen hebben. Bij de crèche van haar zoontje ontmoette zij een andere moeder, die zich al snel aan haar vastklampte en haar dagelijks overspoelde met sms’jes. Op een dag was ze haar zoontje uit het oog verloren in de speeltuin. Daarna zag ze de auto van die moeder voorbijrijden. Christine Drews dacht heel even dat ze haar zoontje kwijt was, tot ze hem weer zag.

Een tien met een griffel van De Waal & Baantjer: avond ontspanning met typisch Amsterdamse politieroman

Een tien met een griffel is het tiende deel uit de serie van De Waal & Baantjer over de rechercheurs Van Opperdoes en Jacob. De titel is een hommage aan Baantjer die ooit een verhalenbundel met dezelfde titel schreef.
Tijdens de boekpresentatie bij de Amsterdamse boekhandel Van der Plas vertelde Simon de Waal dat hij bij het schrijven van dit deel uitging van een intrigerend uitgangspunt. In een huis wordt een lijk gevonden dat er niet thuishoort. Hoe komt het daar en waarom ligt het daar, waren vragen die vervolgens automatisch bij de rechercheur in Simon de Waal naar boven kwamen. Hij kwam met het volgende verhaal.

In koelen bloede van Harry Bingham: het tweede deel rond Fiona is net zo goed als de eerste

Vorig jaar verscheen Fiona, een politiethriller van de Engelse auteur Harry Bingham. In dit boek maakte de lezer met Fiona Griffiths, een jonge Welshe rechercheur in opleiding die op z’n zachtst gezegd onconventioneel is in persoonlijkheid, houding en gedrag.

In In koelen bloede, deel twee in de serie, is Fiona bezig met drie onderzoeken tegelijkertijd, slechts één hiervan betreft een officieel onderzoek voor haar werk. Het boek begint met de vondst van lichaamsdelen die her en der verspreid liggen in een woonwijk. Door haar norse inspecteur Rhiannon Watkins is Fiona belast met het onderzoek naar de identiteit van het slachtoffer en de dader. Niet lang er na worden resten gevonden van een ander persoon. Toeval of niet?

Naast dit officiële onderzoek blijft Fiona jacht maken op de mannen die in het vorige boek deel uitmaakten van het netwerk waarbinnen Oost-Europese vrouwen werden verhandeld, misbruikt en mishandeld.

Haar derde onderzoek is persoonlijk van aard. Fiona is vastbesloten te achterhalen wie zij werkelijk is. Dat ze als peuter plotseling op de achterbank van haar vaders auto zat, gelooft ze niet meer. Haar adoptievader staat bekend als de leider van de criminele wereld in Wales. Nooit is de politie er in geslaagd hem veroordeeld te krijgen. Fiona vermoedt dat haar mysterieuze verschijning te maken heeft met de werkzaamheden van haar vader, die er zelf het zwijgen toe doet.

Fiona heeft het zo druk met haar drie onderzoeken, dat er weinig tijd overblijft voor haar vriendje. Hij is belangrijk voor haar, want hij vormt het bewijs dat ze in staat is te leven op de planeet Normaal.

In koelen bloede is een complex verhaal door de drie onderzoeken die tegelijkertijd lopen en de privéperikelen van Fiona die er door heen gevlochten zijn. Het was een goede keuze van Bingham om Fiona in de eerste persoon te schrijven. Lezen vanuit het perspectief van Fiona is tegelijkertijd verhelderend en vervreemdend. Ze blijft een wonderlijke vrouw. In dit deel komt ze iets sympathieker over en kan ze meer begrip tonen voor haar medemens dan in het vorige deel. Het lukt haar steeds beter om op de planeet Normaal te wonen, zonder dat ze zichzelf kwijtraakt. De tijdelijke psychoses weet ze te gebruiken voor haar onderzoeken. Interessant om vanuit de eerste persoon over psychoses te lezen. Het komt op deze manier af en toe beangstigend dichtbij en doet heel realistisch aan.

In koelen bloede is een spannend verhaal met gedegen plot en een goede ontknoping. Alle draadjes , op een na, worden netjes afgewerkt. Het wekt de verwachting dat in deel drie dat ene draadje een belangrijke rol gaat krijgen. Het is te hopen dat het volgende deel niet te lang op zich laat wachten. De serie rond Fiona is namelijk nu al verslavend te noemen.
****

Harry Bingham speelt in Fiona met spanning, humor en clichés

Voordat Harry Bingham begon aan zijn verrassende thriller Fiona had hij al een stuk of wat romans en non-fictieboeken op zijn naam staan. Naast het schrijven, houdt hij zich bezig met zijn ‘Writer’s workshop’ waar aankomende schrijvers worden begeleid bij het schrijfproces.
Fiona is een bijzondere vrouw met de nodige geheimen, om het subtiel uit te drukken. Als tiener was ze dood en opgenomen in een psychiatrische inrichting — dit lijkt onlogisch en tegenstrijdig, maar Bingham houdt de lezer hierover in spanning tot het laatst. Na het ontslag uit de inrichting, studeerde ze succesvol filosofie aan de universiteit. Tot haar grote verbazing wordt ze, amper vijf jaar na haar opname, aangenomen bij de politie in Wales, ondanks haar psychiatrisch verleden en de dubieuze achtergrond van haar vader. De hoofdinspecteur heeft goede redenen om haar aan te nemen: ze is intelligent, kan goed nadenken en heeft geen strafblad. Dit alles kan haar in zijn ogen tot een goede politieagent maken. Vier jaar later is Fiona opgeklommen tot rechercheur en in die hoedanigheid druk met een tweetal zaken. De ene zaak, een ernstig geval van fraude waarbij een voormalig politieman vele duizenden ponden heeft verduisterd, verveelt haar omdat haar taak bestaat uit het natrekken van alle geldstromen. Goede reden om vol in de andere zaak te duiken. Een prostituee en haar dochtertje zijn op gruwelijke wijze vermoord in een smerig uitgewoond kraakpand. Fiona raakt geobsedeerd door de vrouw en haar dochter. Het gaat zelfs zo ver dat ze een nacht met ze doorbrengt in het mortuarium en met ze praat. (De Engelse titel is niet voor niets Talking to the Dead) De werkwijze van Fiona tijdens het onderzoek is op z’n zachtst gezegd onconventioneel. Ze krijgt de getuigen, veelal bange, wantrouwige Oost-Europese prostituees, op haar eigen manier aan het praten. Haar baas weet niet wat hij met haar aanmoet, want Fiona blijft, ondanks waarschuwingen, impulsief en op eigen houtje opereren. Desondanks boekt ze wel verbluffende resultaten. Fiona wil deze zaak koste wat het kost oplossen, en rust niet voordat het zover is, zelfs al brengt ze haar eigen leven in gevaar.
Harry Bingham is erin geslaagd om een conventionele politieroman met een onconventioneel hoofdpersoon te combineren tot een bijzondere, goede thriller. De bijbehorende clichés, onder andere in de verhaallijn, geeft hij op de juiste momenten een goede en verrassende twist. Ondanks dat Fiona een ‘gek mens’ is, weet ze de lezer toch voor zich in te nemen. Ze doet dit door haar ontwapenende eerlijkheid over haar gevoelens en haar aanpak. Ze durft er voor uit te komen dat sommige acties niet handig waren. Andere dingen houdt ze echter voor zichzelf en hier moet de lezer naar raden. Ze is een vreemde eend in de bijt, niet alleen bij de politie, en daar is Fiona zich maar al te goed van bewust. Haar diepste wens is om een bewoner van de planeet Normaal te worden, zoals ze dat zelf noemt. Ze ‘spoort’ niet, vreemd genoeg maakt dit van haar juist een overtuigende, echte persoon. Goed gezien van de Nederlandse uitgeverij om van Fiona een virtueel persoon te maken, compleet met eigen twitteraccount en facebookpagina.
Naast het spannende verhaal geeft Harry Bingham ook een grimmig, rauw beeld van de prostitutie en de bijbehorende vrouwenhandel in Groot-Brittannië. Vrouwen, veelal van Oost-Europese afkomst, worden onder valse voorwendselen naar Groot-Brittannië gebracht en aldaar verkocht en misbruikt alsof ze dingen zijn in plaats van mensen. En als ze niet meer functioneren omdat ze gewond, ziek of gewoon op zijn, worden ze, althans in dit verhaal, afgedankt en in koelen bloede vermoord. De lezer kan alleen maar huiveren en hopen dat het fictie is. Het is geen vrolijk verhaal dat Harry Bingham de lezer vertelt.
Het boek is ondanks dat, en ondanks de gekte van Fiona, geen zwaar op de maag liggende thriller geworden. Harry Bingham zorgde voor genoeg grappig bedoelde scènes, die bij de lezer minimaal een glimlach op het gezicht toveren. Vooral de scènes waarin Fiona haar aarzelende stappen op het liefdespad zet, zijn ronduit grappig.
Alles beschouwd is Fiona een gedegen goede thriller waarin Bingham afwisselend speelt met clichés, spanning en humor, en waarin de spanningsboog goed in elkaar zit. Daarnaast is het boek goed geschreven en heeft het een bijzondere hoofdpersoon die zeer realistisch overkomt. Fiona zou zo het begin kunnen zijn van een succesvolle serie! Deze lezer kijkt al uit naar deel twee.
****
Deze recensie staat ook op Crimezone.

De verdwenen zoon van Dror Mishani: hooggespannen verwachtingen

In zijn thrillerdebuut De verdwenen zoon laat de Israëlische Dror Mishani zijn hoofdpersoon Avri Avraham zeggen dat er niet veel thrillers zijn verschenen in Israël omdat zulke misdaden daar niet voorkomen. Er is volgens Avri Avraham geen sprake van seriemoordenaars, ontvoeringen of vergelijkbare misdaden. Als er een misdaad wordt gepleegd, is meestal een buurman, oom of grootvader verantwoordelijk. Allemaal zaken waarvoor geen ingewikkeld onderzoek nodig is. Een mooie verklaring voor het feit dat er weinig thrillers hun oorsprong vinden in Israël.
Op een doordeweekse namiddag zit rechercheur Avri Avraham achter zijn bureau op het politiebureau in Cholon, een klein stadje vlakbij Tel Aviv, als Channa Sjar’abi het bureau binnenloopt omdat haar zoon die dag niet is thuisgekomen. ’s Ochtends was de 16-jarige Ofer gewoon naar school gegaan. Avraham neemt ruim de tijd om haar af te poeieren en vertelt haar dat als Ofer de volgende dag nog niet thuis is, dat ze dan weer mag komen en hij dan op onderzoek uit zal gaan. De volgende dag is Ofer nog niet teruggekeerd, en dus gaat Channa weer naar het bureau. Er zit voor Avraham niets anders op dan een onderzoek op te starten. Dat verloopt traag en moeizaam, niet alleen door de landerige, bijna onverschillige houding van Avraham, maar ook door het gebrek aan aanwijzingen. Het enige feit dat er lijkt te zijn, is dat Ofer op een dag naar school ging en niet meer thuiskwam.
Zeëv Avni, de benedenbuurman bemoeit zich intensief met het onderzoek, dringt zichzelf op aan Avraham. Een paar dagen later belt Zeëv, zonder zijn naam te noemen, naar de politie om door te geven dat op een bepaalde plek een lichaam ligt. Hiermee brengt hij bewust de politie op een dwaalspoor, want hij heeft het verzonnen. Zeëv is geobsedeerd door de zoektocht naar Ofer en maakt zichzelf verdacht in de ogen van Avraham en diens collega’s. Vraag is of hij dat ook is of heeft hij inspiratie nodig om te kunnen schrijven?
De flaptekst op De verdwenen zoon spreekt over een "spannende pageturner waarin een treffend beeld wordt geschetst van het kleinstedelijk leven in Tel Aviv en de spanningen in Israël". Het lijkt alsof deze tekst over een ander boek gaat. De verdwenen zoon is best een spannend verhaal, maar beslist geen pageturner te noemen. Daar ligt het tempo veel te laag voor en is de sfeer in het boek veel te sloom voor; denk hierbij aan een broeierige, lome zomerdag.
Het beeld van het kleinsteedse leven dat wordt geschetst is niet typisch voor kleine stadjes bij Tel Aviv. Overal in de westerse wereld zijn voorstadjes te vinden waar nooit iets lijkt te gebeuren, tot die ene moord of verdwijning. En wat betreft de spanningen in Israël: die zijn er beslist, maar niet in dit boek. De enige aanwijzingen dat het boek zich in Israël afspeelt zijn naast de plaatsnamen en straten, de verwijzingen naar de sabbatsviering en de dienstplicht. Geen bomaanslagen, kolonisten, Hamas of Gazastrook te bekennen in De verdwenen zoon. Dit verhaal had zich ook elders in de Westerse wereld kunnen afspelen.
Avri Avraham is in de eerste helft van het verhaal niet vooruit te branden, alles lijkt hem te veel. Het zorgt ervoor dat hij allerlei belangrijke aanwijzingen over het hoofd ziet in het onderzoek. Pas veel later is hij druk bezig al zijn fouten te herstellen en lijkt hij zijn eerdere gedrag te betreuren. Er wordt geen verklaring gegeven voor zijn gedrag. Avri Avraham laat zich op deze manier moeilijk in het hart sluiten. Hetzelfde geldt voor Zeëv, die overkomt als een rare vogel, met eveneens onverklaarbaar gedrag. Het onderzoek blijft in kringetjes ronddraaien tot er maar een mogelijkheid overblijft. Tegen de tijd dat de ontknoping eindelijk nadert is die allang geen verrassing meer.
Mijn verwachtingen over De verdwenen zoon waren hooggespannen, mede door de flaptekst en de jubelende recensies in de kranten. De teleurstelling over deze spannende roman is des te groter. Het is mij nu wel duidelijk waarom er geen thrillers in het Hebreeuws verschijnen.

Ten dode opgeschreven van Mark Billingham: Goede Engelse politiethriller met grove humor

Op zijn website vertelt Mark Billingham dat de lezer net zo veel over Tom Thorne weet als hij, omdat hij geen dossier over hem bijhoudt. Iedere keer als Mark Billingham een boek over hem schrijft, komen er kanten over zijn rechercheur naar voren, die zowel hem als de lezer verbazen. Daarnaast wordt Tom Thorne ieder boek weer wat ouder. In ten dode opgeschreven laat Billingham op een bepaald moment Thorne in de spiegel kijken.  Door wat hij ziet begint hij te mijmeren over mannen die er steeds gedistingeerder uit gaan zien. Hij is er van overtuigd dat dat alleen geldt voor architecten en filmregisseurs, niet voor politiemensen. De meeste politiemensen die hij kende en tegen de vijftig liepen, zagen er belazerd uit. Gelukkig voor Mark Billingham maakt het voor het schrijven van zijn thrillers niet uit of hij er gedistingeerd uit ziet of niet. Zijn thrillers blijven goed en worden zelfs steeds beter.

In ten dode opgeschreven draait Javed Akthar, de Pakistaanse eigenaar van een kleine buurtsupermarkt op een kwade dag door. Hij besluit twee klanten, die op dat moment toevallig in zijn winkel zijn, te gijzelen. Je zou verwachten dat hij losgeld wilt, maar dat is niet het geval. Hij wil zijn gijzelaars pas vrijlaten als de waarheid over de dood van zijn zoon boven water is. Zijn zoon is in de gevangenis overleden, volgens officieel onderzoek als gevolg van zelfmoord. Zijn vader gelooft niets van deze lezing en eist dat Tom Thorne het onderzoek leidt, aangezien hij betrokken was bij de zaak waardoor de zoon in de gevangenis terecht kwam.
Tom Thorne gaat graven in een race tegen de klok om het leven van de gijzelaars te redden. Al snel ontdekt hij bepaalde dingen over de zoon waarvan hij zich afvraagt of de vader het wel wilt weten. Het gedrag van de politiefunctionaris die de leiding heeft in deze gijzelingszaak, een voormalig militair, zet extra druk op de ketel en zorgt ervoor dat de kans op een oplossing zonder bloedvergieten snel kleiner wordt.
In een ver verleden werkte Mark Billingham als stand-up comediant en dat is nog steeds te merken in zijn thrillers. Hij maakt grove grappen, vaak met een geweldige timing. De kroegentocht van de twee voormalige celmaten is tegelijkertijd hilarisch en dieptriest. De grappen zorgen voor een luchtige noot in het verder spannende en realistische verhaal. Haarscherp zet hij zijn personages neer. Akhtar is zowel als dader als slachtoffer te beschouwen. Enerzijds heeft hij niet het recht om twee mensen te gijzelen, anderzijds maakt zijn verdriet en machteloosheid over het onrecht dat zijn zoon is aangedaan hem tot een meelijwekkend slachtoffer van het systeem. Tom  Thorne blijft een oude brombeer, die wel blaft maar niet bijt. De oneliners die hij tussen neus en lippen door maakt, zijn ongeëvenaard.
Ten dode opgeschreven is een geweldig goede, lekker weglezende Engelse politiethriller waarin een realistisch beeld van de Engelse samenleving wordt gegeven. Hopelijk verschijnt zijn volgende Tom Thorne boek The Dying Hours, dat in Engeland in mei uitkwam, snel in Nederland!

De zwarte doos van Michael Connelly: alles klopt in dit verhaal

Tijdens de rellen in 1992 brandde Los Angeles letterlijk. Er vielen ruim 50 dodelijke slachtoffers. Sommige door auto-ongelukken, veroorzaakt door de chaotische situaties op de wegen. Vele anderen kwamen om het leven door kogels. Bendes zagen de rellen als een goede mogelijkheid om ongemerkt af te rekenen met rivalen.

In De zwarte doos van Michael Connelly rent Harry Bosch tijdens de rellen van de ene plaats delict naar de andere. Tijd voor uitgebreid onderzoek op de pd is er niet, want het volgende slachtoffer op een andere pd ‘wacht’ al op Harry en zijn collega’s. Tijdens het hoogte-, dan wel dieptepunt van de rellen, wordt Harry opgeroepen om naar een opvallend slachtoffer te gaan. In een donkere steeg ligt het lichaam van Anneke Jespersen, een jonge Deense fotografe. Het lijkt een typisch geval van iemand die op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats was. Ook ditmaal heeft Harry geen tijd voor een uitgebreid onderzoek en dat blijft in dit geval nog jaren knagen bij hem.
In 2012, wanneer de 20e verjaardag van de rellen nadert, besluit Harry deze cold case te openen. Het is wat hij doet is op zoek gaan naar de zwarte doos. Het bewijsstuk dat het omslagpunt wordt van de zaak, waardoor alles in beweging komt en de zaak opgelost kan worden. Het is het wapen waarmee de journaliste is vermoord. Na enig speurwerk in databases en een stevige ondervraging in een gevangenis, komt Bosch te weten dat het wapen de afgelopen 20 jaar door een bende is gebruikt bij afrekeningen. Aan hem nu de taak om te achterhalen of Anneke Jespersen door deze bende is vermoord of dat hij de dader toch in een andere richting moet zoeken.
De zwarte doos is de 25e thriller van Michael Connelly en dat is in positieve zin te merken. Het is een buitengewoon goede en spannende thriller die er om schreeuwt om in een keer uitgelezen te worden. Alles klopt aan het verhaal: plot, spanningsopbouw, personages, realisme etc. Michael Connelly is terecht een van werelds beste thrillerschrijvers. Vakkundig neemt hij de lezer mee naar de rellen in 1992 en geeft deze het gevoel er zelf bij te zijn. Prachtig zoals Harry Bosch zich ook in dit boek door niets en niemand van het onderzoek laat halen. Zelfs niet door het nieuwe ‘Bureau Professionele Kwaliteitsbewaking’, voorheen Interne Zaken genaamd. Harry Bosch is vastbesloten te achterhalen wie in 1992 Anneke Jespersen heeft vermoord en welk motief diegene had.
De methodes die Harry en zijn collega’s gebruiken om getuigen aan het praten te krijgen en om een huis binnen te komen zonder huiszoekingsbevel zijn op z’n minst opmerkelijk en in zekere zin ook humoristisch. Een leuk detail is dat het gezochte wapen zich bevindt in een kletsnatte plastic tas. Harry Bosch denkt onmiddellijk dat ook deze crimineel de film The Godfather heeft gezien en het wapen in de stortbak van de wc had verstopt. Niets is echter minder waar. De vrouw des huizes haalde het wapen uit de lekbak van de wasmachine.
Op privégebied gaat het geleidelijk aan beter met Harry. De zorg voor zijn puberdochter Maddy gaat hem stukken beter af dan eerder, al laat hij nog wel eens een steekje vallen. Zijn relatie met Hannah Stone blijft moeizaam, maar beiden doen ze hun best om de relatie te behouden. De humor die Michael Connelly hier en daar rondstrooit, zorgt op de goede momenten voor een luchtige toon.
Het is te hopen dat het nog lang duurt voordat Harry Bosch definitief met pensioen gaat en dat er nog vele thrillers zoals De zwarte doos mogen volgen.

Verborgen verleden van Els Ruiters: Prima Nederlandse politiethriller

Vorig jaar waagde kinderboekenauteur Els Ruiters de overstap naar het thrillergenre met de thriller Geraakt. Het was het eerste deel in een serie over de rechercheur Ava van Amstel en haar partner Rob Welsman. Verborgen verleden is het tweede deel en pakt de draad van het verhaal op waar Geraakt eindigde.

Het is geen eenvoudige zaak die Rob en Ava in Verborgen verleden voor hun kiezen krijgen. Tijdens de verbouwing van een huis is onder het terras een lichaam gevonden dat er al enige tijd moet hebben gelegen. Ava en Rob komen er al snel achter dat het een jonge vrouw betreft. Vraag is wie is het, hoe lang ligt zij er en wie heeft haar vermoord en begraven.
Rob is herstellende van de wond in zijn borst die hij aan het einde van Geraakt opliep toen hij beschoten werd met pijl en boog. Het kost hem veel moeite om de tijd te nemen voor het herstel want het liefst zou hij volledig mee doen aan het onderzoek. Rob’s vader maakt het er niet eenvoudiger op door Ava op agressieve wijze lastig te vallen. Hij is het er niet mee eens dat zijn zoon bij de politie werkt. Tot overmaat van ramp moet Rob ook nog onder een vrouw werken.
In Geraakt was Ava druk bezig met het loslaten van Danny, haar vroegere vriend en het verwerken van hun heftige relatie. Eindelijk heeft ze alles een plek kunnen geven. Plotseling duikt er ander spook uit haar verleden op. Iemand herinnert haar op vele manieren aan 14 juli 1999. Het was die ene warme zomerse dag waar Ava het liefst nooit meer aan wilt denken.
Verborgen verleden biedt een spannend verhaal met een verrassende dubbele ontknoping. Els Ruiters geeft een realistisch ogend beeld van de gang van zaken bij de recherche. Stap voor stap werken Ava en Rob toe naar de ontrafeling van het raadsel van de jonge vrouw.
Ava van Amstel is geen sympathiek mens, regelmatig snauwt en grauwt ze naar iedereen om haar heen. Al bijna even zo vaak heeft ze er later spijt van. Het maakt haar een geloofwaardig personage. In dit verhaal krijgt ze langzaam het inzicht dat het verstandig is om haar geheim uit het verleden te delen met anderen en het lijk uit de kast te halen.
Els Ruiters heeft een soepele, eenvoudige schrijfstijl waardoor haar zinnen licht en lekker lopen. Het zou echter fijn zijn als ze de volgende keer net zo veel aandacht zou besteden aan haar taalgebruik als aan het goed in elkaar zittende verhaal. Nu struikelt de lezer geregeld over vreemde zinsconstructies en uitdrukkingen waarvan het wel duidelijk is wat er bedoeld wordt, maar die toch voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen.
Afgezien van bovenstaand kritiekpuntje is Verborgen verleden een prima Nederlandse politiethriller, bij uitstek geschikt voor een avondje ontspanning.

Een mes in de rug van De Waal & Baantjer: vertrouwde kwaliteit

Een mes in de rug is het zesde deel in de serie van Simon de Waal en Appie Baantjer. Net als de vorige vijf delen is Een mes in de rug een echte Amsterdamse politieroman met de rechercheurs Van Opperdoes en Jacob in de hoofdrol.
In Een mes in de rug onderzoeken Van Opperdoes en Jacob een raadselachtige zaak. In een hotelkamer in het centrum wordt een dode man gevonden, die echter niet degene is de genoteerd staat als laatste gast van die kamer. De bedrijfsleidster van het hotel komt nogal zenuwachtig over, en het lijkt alsof ze het een en ander heeft te verbergen. Een andere gast staat ingeschreven onder een valse naam, maar heeft betaald met een echte creditcard van iemand anders. Het is een raadsel wie de dode man is, en wat er is gebeurd. Gaandeweg het onderzoek komen er alleen maar meer raadsels bij, in plaats van dat ze opgelost worden. Zeker als die beruchte advocaat er iets mee te maken lijkt te hebben.
Een mes in de rug is van inmiddels vertrouwde kwaliteit: een vlot geschreven verhaal, herkenbare personages, hier en daar een gebbetje en een onvervalste authentieke Amsterdamse sfeer. Het verhaal biedt voldoende afleiding om de lezer even het hier en nu te doen vergeten en te duiken in het verhaal. Leuk is ook, dat het boek dicht op de actualiteit is geschreven. Neem bijvoorbeeld alle ophef over politie taps. Ook het onderzoek is geheel eigentijds. Al is Van Opperdoes van de oude stempel, Jacob vertegenwoordigt de nieuwe generatie, die de digitale opsporingsmethoden omarmt. Desondanks heeft Van Opperdoes het verrassend vaak bij het rechte eind, dankzij zijn speurdersinstinct, inzicht in mensen en vele jaren ervaring.
Het is te hopen dat er nog vele delen zullen verschijnen in deze reeks!

De eerste dode van Joop van Riessen: actuele Amsterdamse politieroman

De eerste dode is het vierde boek in de serie over Anne Kramer, chef Bureau Zware Criminaliteit bij de Amsterdamse politie. Het zit haar niet mee in haar privéleven. Na de echtscheiding van haar zeer gelovige echtgenoot had ze eindelijk de echte liefde gevonden. Die was echter van korte duur want aan het einde van deel drie, De bonusmaffia, maakte haar geliefde een noodlottige val van het dak. Op het moment dat De eerste dode begint is dit zes weken geleden. Anne Kramer gaat, tegen het advies van iedereen in, toch weer aan de slag en probeert krampachtig de draad op te pakken.
De Italiaanse Paola bezorgt haar en haar rechercheurs het nodige werk. Paola was, zeer tegen de zin van haar vader, met een groepje vrienden naar Amsterdam gegaan. Al op de eerste dag raakte ze tijdens krakersrellen haar vrienden kwijt en belandde ze in Amsterdam-Oost. Daar ontmoette ze Harry, oud-politieman, die zich over haar ontfermde. Niet lang daarna kwam ze Naïma tegen, een leuke, moderne Marokkaanse vrouw. Het was liefde op het eerste gezicht tussen de vrouwen, al realiseerden zij zich dat het een heleboel gedoe zou geven binnen hun families. Naïma heeft een kapperszaak in de Javastraat en samen maken ze hier een ontmoetingsplek van voor allochtone vrouwen.
Ondertussen doet Paola's vader zijn best om zijn dochter terug te vinden. Op Italiaanse wijze benadert hij mensen in Nederland en Italië en zet ze onder druk om zo snel mogelijk zijn dochter op te sporen. Dan wordt een kraker vermoord die Paola op haar eerste dag in Amsterdam in een kraakpand/alternatieve broedplaats tegenkwam. Het was een rare snuiter die haar wel zag zitten. Gevolgd door een tweede moord, ditmaal op een Marokkaanse jongen die Paola lastig viel. Toeval of niet?
Het is bewonderenswaardig hoe autodidact Joop van Riessen met ieder boek een betere schrijver wordt. De lezer wordt vakkundig op het verkeerde been gezet, wat betreft de ontknoping. Was de schrijfstijl van Joop van Riessen in Vergelding nog houterig en staccato, in De eerste dode lopen de zinnen lekker en vloeiend. Dezelfde opgaande lijn is te zien in het verhaal en de personages. Ieder boek is beter opgebouwd en uitgewerkt dan het voorgaande. Knap hoe hij de liefde tussen twee vrouwen geloofwaardig en realistisch weet te beschrijven. Ook de andere personages komen goed uit de verf.
Complimenten voor deze oud-hoofdcommissaris die na zijn pensionering aan een tweede succesvolle carrière als schrijver van politieromans is begonnen!

Deze recensie is ook te lezen op Crimezone.

Een schot in de roos van De Waal & Baantjer: vertrouwde, blijvende kwaliteit

Een schot in de roos is het vierde deel in serie van Simon de Waal en Appie Baantjer over Van Opperdoes en Jacob. Het is het eerste deel dat geschreven werd na het overlijden van Baantjer. Een spannend moment voor lezer en schrijver: slaagt Simon de Waal er in zijn eentje in om de serie in dezelfde stijl en met dezelfde kwaliteit voor te zetten? Gelukkig is het antwoord op deze vraag twee keer ja!

In Een schot in de roos gaat een gevonden telefoon plotseling rinkelen op het politiebureau. Het is de bezorgde moeder van de eigenaar. Ze heeft al een paar dagen niets van hem gehoord en weet niet waar hij is. Later wordt in de zompige kelder van een verlaten fabriekspand een lichaam gevonden. De dode man heeft in zijn jaszak een briefje met het telefoonnummer van de vermiste man. Aan Van Opperdoes en Jacob de taak om uit te zoeken of de dode man wellicht ook de vermiste man is en wie het fatale schot in de roos schoot.

De tegenstelling én de verwantschap tussen Van Opperdoes en Jacob blijft interessant om te lezen. Van Opperdoes, een rechercheur van de oude stempel, gelooft in goed speurderswerk. Hij vindt het maar niets als zijn PD wordt overgenomen door de mannen en vrouwen in witte pakken van de Forensische Recherche, door hem hardnekkig Technische Recherche genoemd. Jacob ziet wel de voordelen van de moderne techniek, zoals DNA-onderzoek en de hoeveelheid informatie die mobiele telefoons opleveren. Toch hebben de heren iets met elkaar gemeen, het zijn beiden rechercheurs in hart en nieren die niet rusten voordat de zaak helemaal is opgelost.
Gelukkig is ook in dit deel de typische Amsterdamse humor gebleven. De humor in Een schot in de roos is vaak echter meer dan een lach. Simon de Waal schetst vaak hiermee op een geweldige manier uit het leven gegrepen types. Zoals de arrogante galeriehouder die in de maling wordt genomen door Van Opperdoes en Jacob. Of de barman die iemand die laat op de avond een chocomel bestelt laat kiezen tussen rietje of glas (en hem vervolgens expres een rietje geeft).
Mooi zoals de actualiteit terloops in een zijlijntje verwerkt wordt. Van Opperdoes en Jacob hebben geen hoge pet op van de Nationale Recherche nadat er een crimineel geliquideerd werd terwijl de Nationale Recherche toekeek en vervolgens de daders liet ontsnappen door onhandigheid.
Daarnaast laat De Waal in dit boek zien dat het leven niet altijd eerlijk is. Soms gaan de 'goeien' als eerste en blijven slechterikken te lang buiten schot.

Bovenal is Een schot in de roos een goede, echte Amsterdamse politieroman die zich lekker laat weglezen in een avondje of twee.

Een dief in de nacht en Fatale herkenning: twee Amsterdamse politieromans

Afgelopen zomer verschenen twee politieromans die zich in Amsterdam afspelen. Een dief in de nacht van Simon de Waal en Appie Baantjer en Fatale herkenning van Joop van Riessen.
De overeenkomsten gaan nog verder. Zowel Simon de Waal, Appie Baantjer als Joop van Riessen zijn als rechercheur werkzaam (geweest) bij de Amsterdamse politie en hebben daar het nodige gezien en meegemaakt. Beide boeken zijn duidelijk geschreven vanuit de realiteit. Niet een op een gebaseerd op waargebeurde zaken, maar de beschreven gebeurtenissen zouden wel echt gebeurd kunnen zijn. Tot slot een laatste overeenkomst. Zowel Een dief in de nacht als Fatale herkenning bezorgen de lezer veel leesplezier, ieder op een eigen manier.
Een dief in de nacht valt op door het duidelijke schrijfplezier dat de auteurs hadden tijdens het schrijfproces. Het boek zit vol met gebbetjes en andere typisch Amsterdamse humor.
Joop van Riessen is duidelijk gegroeid als schrijver. Zijn personages komen in Fatale herkenning veel beter uit de verf dan in zijn debuut Vergelding. Het zijn echte mensen geworden in plaats van bordkartonnen figuren. Dat leest een stuk prettiger.
Een dief in de nacht is het derde boek van Appie Baantjer en Simon de Waal over rechercheur Peter van Opperdoes en zijn jongere collega Jacob. Op een mistige avond klinken schoten bij het Stenen Hoofd op de Westelijke Eilanden. Van Opperdoes hoort de sirenes die hierop volgen en gaat op onderzoek uit. Een dode man op de koude stenen en een andere in de kofferbak van de auto. Niet veel later gevolgd door twee dode getuigen. Een dode had een usb-stick bij zich, die zich niet eenvoudig laat ontcijferen. Een morbide puzzel voor Van Opperdoes en Jacob om op te lossen.

Fatale herkenning speelt zich grotendeels af in Amsterdam-Oost. Mo en Robbie overvallen op gewelddage wijze een brasserie. Tijdens de overval wordt Mo herkent door Kim, een alleenstaande moeder. Hij bezorgde in een vorig leven de krant bij haar. Mo dreigt het kind van Kim te vermoorden, als ze naar de politie gaat. Desondanks schraapt Kim al haar moed bijelkaar als ze Anne Kramer opmaakt voor haar televisieoptreden bij Pauw en Witteman en vertelt haar het hele verhaal. Anne Kramer belooft haar te helpen. Helaas heeft ze er niet aangedacht dat ze horkerige collega's heeft, die ervoor zorgen dat Kim goed in de problemen komt.
Voor Mo, Robbie en hun vrienden was de overval op de brasserie slechts het begin. Wat volgt is een roes van geweld.
In vergelijking met Een dief in de nacht is Fatale herkenning iets dichter op de realiteit geschreven. Actuele gebeurtenissen uit de krant komen terug als detail/anekdote, zoals de uitwijkende vrachtwagen die bij de tramhalte een moeder en haar kinderen aanreed. Ook de overlast door Marokkaanse jongens is realistisch beschreven.
De schrijfstijl van Joop van Riessen is aanzienlijk verbeterd. Deed Vergelding nog erg staccato aan, het las soms als een politieverslag, Fatale herkenning is een stuk prettiger lezen. De zinnen zijn meer vloeiend. De personages beter uitgewerkt. Meer diepgang in het verhaal.
De gecombineerde ruime schrijfervaring van Baantjer en De Waal zorgt voor een boek dat zich heerlijk laat weglezen. Een dief in de nacht is spannend en ontspannend tegelijk. De heren weten perfect hoe ze de lezer moet amuseren, op het verkeerde been zetten en op z'n tijd laten lachen.
De lezer hoeft gelukkig niet bang te zijn, dat er na het overlijden van Appie Baantjer in augustus 2010, geen nieuwe boeken van Van Opperdoes en Jacob komen. De serie zal, op verzoek van Baantjer, voortgezet worden door Simon de Waal onder de naam De Waal & Baantjer.

Vakantie aanrader: Een lijk in de kast

Net als hun gezamenlijk debuut, Een Rus in de Jordaan, is Een lijk in de kast een mooie Amsterdamse politieroman. De overeenkomst tussen Baantjer, De Waal en hun politieduo, Van Opperdoes en Jacob, is treffend. Beide duo's bestaan uit een oude rot in het vak die vasthoudt aan oude beproefde methoden en een wat jongere collega die graag gebruikt maakt van nieuwe technieken. Bovendien zijn ze alle vier werkzaam (geweest) bij de Amsterdamse politie.
Baantjer en De Waal beschrijven hun personages met liefde en levensecht. Complimenten hiervoor voor Baantjer en De Waal. Meestal is het helaas zo dat bij vergelijkbare politieromans de bijfiguren schetsmatig worden neergezet in het verhaal. Daar is hier gelukkig geen sprake van, integendeel. De oude Van Opperdoes die nog regelmatig praat met zijn overleden vrouw. Jacob, die probeert te schipperen tussen werk en gezin, en het geheim van Van Opperdoes kent en hem in zijn waarde laat. Ook andere personages komen tot leven zoals Sien, de oudere vrouw, die iedereen in de gaten houdt vanuit haar huisje in de Jordaan. Opa Romein, die voor iedereen, ook de snotneuzen van de politie Opa Romein is en geen 'meneer' en recht voor z'n raap zegt waar 't op staat. Lousman de makelaar zorgt door zijn bloemrijk taalgebruik eveneens hier en daar voor een komische noot.
In Een lijk in de kast hoort Van Opperdoes van zijn vrouw dat er een mooie jonge vrouw naar hem onderweg is. Charlotte, de dochter van Mooie Annetje, had een huisje in de Jordaan gehuurd. Toen ze ging kijken, vond ze twee lijken in het verder lege huis. Vreemd genoeg zijn de lichamen spoorloos verdwenen als Van Opperdoes en Charlotte samen een kijkje nemen. Van Opperdoes heeft nu een extra probleem buiten de dubbele moord: De oude rechercheur grijnsde wrang. 'Lijken...lijken lopen niet.'
De oplossing van het raadsel is zeker creatief bedacht, al is de weg er heen belangrijker. Het is een ontspannen, spannende wandeling met hier en daar wat te lachen. Een lijk in de kast is daarmeeeen echte aanrader voor de vakantie. Leest makkelijk weg, niet al te gecompliceerd en diepgravend, een goede en degelijke plot en wat noodzakelijke humor.
Ik hoop dat de heren nog vele delen samen kunnen schrijven over Van Opperdoes en Jacob.

Vergelding: een Amsterdamse politieroman van ex-hoofdcommissaris

Joop van Riessen was hoofdcommissaris van de Amsterdamse politie en dat is te merken bij het lezen van Vergelding. Wie het nieuws over liquidaties en de bijbehorende criminelen heeft bijgehouden de laatste tijd zal hier en daar wat bekende personages en gebeurtenissen tegenkomen. Zo zullen de namen Willem en Dino niet toevallig gekozen zijn voor twee criminelen.
De hoofdrollen in Vergelding zijn echter voor Fred de Lange en Anne Kramer. De eerste is een spijtoptant die als logisch gevolg van zijn wens schoon schip te willen maken opeens moet vrezen voor zijn leven. Anne Kramer is de hoofdinspecteur van politie die vechtend door het leven gaat, niet letterlijk maar figuurlijk. Vechten tegen de vooroordelen als vrouwelijke chef, tegen haar streng gereformeerde (huis)man, tegen de politieke druk om de moorden snel op te lossen. Het maakt nogal een verbeten indruk.
Vergelding is een spannende misdaadroman met een goede plot gelukkig zonder al te voorspelbaar einde. De stijl is onopgesmukt en zakelijk, precies wat te verwachten valt van een politieman. Helaas hier en daar wat te veel zodat het houterig wordt. Jammer, wellicht bij een volgend deel een wat betere redactie die dit eruit haalt zonder dat de eigen stem van Van Riessen verdwijnt.