skip to main |
skip to sidebar
Sinds een aantal jaren is de Engelse auteur Jill Mansell een van de grote namen in het chicklitgenre. Haar boeken zijn stuk voor stuk bestsellers, niet alleen in Engeland maar ook in Nederland. Je zou zelfs kunnen zeggen dat haar boeken hier mede voor de enorme populariteit van het genre hebben gezorgd. De toppers uit haar omvangrijke oeuvre zijn hier inmiddels ook als handige dwarsligger verschenen. Ideaal voor de vakantie of onderweg. Een van deze dwarsliggers is Open huis dat in 1995 voor het eerst werd uitgebracht.
In Open huis weet Nell O’Driscoll het op 16-jarige leeftijd zeker: de iets oudere, adellijke Marcus Kilburgton is een vervelende verwaande kwast en dat zijn vader graaf en kasteelheer is van Kilburn Castle verandert daar niets aan. Jaren later als beiden allang volwassen zijn en Marcus na het overlijden van zijn vader kasteelheer is geworden, wil hij Miriam, de moeder van Nell uit haar huis zetten. Volgens Nell, Miriam en hun vrienden is dat ongetwijfeld omdat de vader van Marcus een veelbesproken affaire had met de moeder van Nell. En dat terwijl de vader van Marcus beloofd had dat Miriam voor altijd in het huisje mocht blijven wonen. Marcus voert als officiële reden aan dat het huis bedoeld is voor medewerkers van het kasteel. Nell ziet haar kans schoon en solliciteert direct naar een openstaande vacature: assistent van de kasteelheer. Tot grote verbazing van Marcus heeft ze geweldige plannen om het kasteel uit de rode cijfers te helpen en weet ze die succesvol uit te voeren. Niet iedereen is blij met de goede samenwerking tussen Nell en Marcus, zoals bijvoorbeeld de oude huishoudster die de relatie tussen de oude graaf en de ‘zigeunerin’, de moeder van Nell afkeurde. En de zus van Marcus leek het een goed plan als hij zou trouwen met een rijke erfgename om op die manier het kasteel in de familie te kunnen houden.
Open huis is een typische chicklit met de nodige, benodigde verwikkelingen. De verliefdheid in het verhaal is niet perse of juist niet wederzijds, dat zorgt immers voor de leukste misverstanden en de akeligste vormen van jaloezie.
Het frisse en sprankelende, waardoor de boeken van Jill Mansell gekenmerkt worden, is goed bewaard gebleven. Het enige waar aan je kan merken dat het boek 15 jaar geleden is verschenen, is de afwezigheid van social media en mobiele telefoons. De humor is tijdloos en bestaat uit misverstanden, zoete wraak en gevatte, grappige oneliners, waarmee de personages iemand anders op hun nummer zetten. Zelden over zo’n effectieve, letterlijk zoete wraak gelezen. Een eenvoudige goedmoedige vrouw wordt door haar man verlaten voor een schrijfster van historische romantische fictie. In haar nieuwste boek zet ze de vrouw neer als frigide feeks en beschrijft ze uitgebreid het spetterende seksleven van haar en haar minnaar. De minnaar moet afvallen van de schrijfster door gezond te eten. Hij is echter dol op de heerlijke cakes en taarten van zijn vrouw. Hij kan het niet laten om geregeld bij haar langs te gaan voor iets lekkers. Zij zet hem dit maar al te graag voor, zodat hij alles behalve afvalt. Kortom zoete wraak.
Open huis is een goede what you see is what you get roman, waarmee je even kan ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Het is geen ingewikkeld verhaal met dubbele lagen of verborgen betekenissen. Geen mooischrijverij of poëtische hoogtepunten, maar soepele, lekker lopende zinnen.
Open huis is Lectuur met de hoofdletter L.
Het omslag en de flaptekst van Verdronken hart van de Amerikaanse auteur Lisa Unger wekken hoge verwachtingen bij de lezer, door de lovende aanbeveling van Karin Slaughter en quotes als ‘Koningin van de psychologische thriller’, ‘Literaire thriller’ en ‘Pageturner’. Het boek belooft hiermee al op voorhand nagelbijtend spannend te zijn, diepgang te hebben en goed geschreven te zijn. De personages zijn geloofwaardig en realistisch. De lezer zal het boek in een adem willen uitlezen. De lezer van deze recensie zal benieuwd zijn of deze verwachtingen worden waargemaakt.
In Verdronken hart staan drie vrouwen en een afgelegen eiland centraal. De oudste vrouw in het gezelschap is Birdie Burke. Geen vrouw om vriendin mee te willen worden. Ze is kil, star en zit boordevol (voor)oordelen over iedereen om haar heen. Iets uit haar verleden heeft haar zo gemaakt. Voor haar dochter Kate is ze een verschrikkelijke moeder. Voor zover ze moedergevoelens heeft, toont Birdie die niet. Vanaf dat Kate de leeftijd had om haar eigen leven te leiden en eigen keuzes te maken, stond Birdie klaar met haar harde oordelen en vele eisen.
Kate heeft helaas niet alleen haar handen vol aan de oudere generatie, ze heeft het ook te stellen met de jongere generatie in de vorm van haar puberdochter. Die vindt dat ze toe is aan een eigen leven en maakt daarbij de voor de hand liggende verkeerde beslissingen.
De derde hoofdpersoon is Emily, serveerster in een klein restaurant. Sinds enige tijd heeft ze een vriend, Dean. Tijdens de eerste maanden hadden ze het leuk samen. Nadat Dean zijn baan kwijt is geraakt, hangt hij te veel rond in het huisje van Emily en geeft hij in hoog tempo haar moeizaam verdiende geld uit aan drugs.
Het eiland is eigendom van Birdie’s familie. Het is de enige plek waar Birdie zich thuis voelt.
Het verhaal begint met de voorbereidingen van Birdie voor de jaarlijkse familievakantie op het eiland. Het ene familielid na het andere haakt met een slap excuus af. De ware reden is dat ze het niet verdragen met Birdie samen te zijn. Kate, de brave dochter, bijt door de zure appel heen, ondanks tegenzin en slechte voorgevoelens. Met dochter en diens vriendin gaat ze op weg naar het eiland.
Dean is zijn oude maat Brad veel geld verschuldigd en wordt door hem onder druk gezet om samen een roofoverval te plegen. De roofoverval, die gigantisch uit de hand loopt, zet een hele serie afschuwelijke gebeurtenissen in gang. Emily die gedwongen werd mee te werken, raakt er meer bij betrokken dan haar lief is.
Verdronken hart is een spannend verhaal te noemen, door de vragen die het oproept. Wat zou er in het verleden zijn gebeurd op het eiland? Waarom is Birdie zo kil? En loopt het goed af met de drie vrouwen?
Toch is het lastig om dit boek het label 'thriller' te geven. In de eerste helft van het boek staat de spanning op een te laag pitje. De nadruk ligt op de moeder-dochterverhouding. Zowel Kate als Emily hebben een moeizame relatie met hun moeder, waarvan de basis al in hun jeugd is gelegd. Pas na de roofoverval verandert de sfeer en verdient Verdronken hart het 'thriller' genoemd te worden. In hoog tempo volgen de gebeurtenissen elkaar op en neemt de spanning op iedere bladzijde toe. De term 'pageturner' is dan terecht.
Birdie, Kate en Emily komen alle drie tot leven. Geleidelijk aan wordt de logica achter hun gedrag duidelijk en worden hun geheimen en trauma’s uit het verleden zichtbaar. Zorgvuldig beschrijft Lisa Unger hun gevoelens. Voor het geweld kiest ze krachtigere taal. Goed gebalanceerd en mooi geformuleerd.
Het is lastig een oordeel te geven over Verdronken hart. Niet omdat het een slecht boek zou zijn. Integendeel, het is zeker de moeite van het lezen waard. De hooggespannen verwachtingen worden echter niet waargemaakt. Het boek mist spanning in de eerste helft en dat is toch wat van een thriller een thriller maakt. Het zou beter zijn om het boek te labelen als een spannend geschreven psychologische roman over moeder-dochterverhoudingen, vergelijkbaar met de boeken die collega-uitgeverij Orlando uitgeeft.
Tijdens de boekpresentatie van Thriller benadrukte Suzanne Hazenberg dat haar boek niet autobiografisch is, ondanks dat de hoofdpersoon net als zij scenarioschrijfster voor een soap is. En dat is maar goed ook, want wat hoofdpersoon Ymke overkomt in Thriller is zo erg, daarvan hoop je dat het bij niemand in werkelijkheid zal gebeuren.
Oppervlakkig beschouwd lijkt het goed te gaan met Ymke en haar gezin. Ze is al 20 jaar gelukkig getrouwd met Andy, met wie ze 4 kinderen in de puberleeftijd heeft. Haar baan als scenarioschrijfster voor een van de best bekeken soaps in het land bevalt goed.
Gaandeweg het verhaal komen er barsten en scheuren in dit perfecte plaatje. Dochter Lynn van 15, eet al tijden nauwelijks en is schrikbarend dun geworden. Daarnaast sluit ze zich in haar kamer letterlijk af voor iedereen. De 17-jarige Dylan is ronduit onhandelbaar. Op het hoofd van zijn tweelingbroer Lloyd komen dagelijks meer raadselachtige dunne plekken in zijn haar. Britt, zijn vriendinnetje, verdwijnt spoorloos nadat ze een avondje bij hem is geweest. En alsof dat niet genoeg is, vindt Ymke onder de kapstok een plastic tas met daarin plukken lang blond haar met bloed eraan, die best van Britt zouden kunnen zijn. Alles bij elkaar optellend trekt Ymke de gruwelijke conclusie dat een van haar kinderen meer zou moeten weten van de verdwijning van Britt of zelfs de hand er in gehad moet hebben.
Thriller is een spannende whodunnit geworden. Ymke en de lezer proberen samen er achter te komen wie van de kinderen Britt iets heeft aangedaan en waarom. Een afschuwelijke opgave voor een moeder, die haar kinderen niet meer kan vertrouwen. Suzanne Hazenberg weet dit dilemma van de moeder goed in beeld te brengen.
Ymke is niet de perfecte – thee met koekjes na school – moeder. Integendeel. Bij tijd en wijle vlucht ze in haar werk: het schrijven van scènes voor de soap. Een schijnwerkelijkheid die ze zelf kan creëren. Soms lijkt het zelfs alsof ze haar werk leuker en belangrijker vindt dan haar gezin. Pas als het bijna te laat is en haar gezin uit elkaar dreigt te vallen, realiseert ze zich dat zij degene is die er wat aan kan en moet doen. Hiermee wordt Ymke ook een geloofwaardig en levensecht personage, juist vanwege haar imperfectie.
Het is te merken dat Suzanne Hazenberg een ervaren scenarioschrijfster is. De structuur van het verhaal en de opbouw van de scènes zijn gedegen. De zinnen rollen vloeiend over de bladzijden. De dialogen zijn scherp en realistisch. Alles bij elkaar zorgt dit ervoor dat het verhaal leest als een trein.
Zoals het een goede whodunnit betaamt is de ontknoping verrassend. De verrassende plotwendingen zetten de lezer op professionele wijze op het verkeerde been.
Deze keer blijven de lezer gruwelen, zoals een marteling op de foie-gras manier, bespaard. Thriller heeft dit niet nodig. De onderhuidse spanning veroorzaakt door de onderlinge verdachtmakingen volstaat ruimschoots om van Thriller een bloedstollende thriller te maken.
Tijdens de rellen in 1992 brandde Los Angeles letterlijk. Er vielen ruim 50 dodelijke slachtoffers. Sommige door auto-ongelukken, veroorzaakt door de chaotische situaties op de wegen. Vele anderen kwamen om het leven door kogels. Bendes zagen de rellen als een goede mogelijkheid om ongemerkt af te rekenen met rivalen.
In De zwarte doos van Michael Connelly rent Harry Bosch tijdens de rellen van de ene plaats delict naar de andere. Tijd voor uitgebreid onderzoek op de pd is er niet, want het volgende slachtoffer op een andere pd ‘wacht’ al op Harry en zijn collega’s. Tijdens het hoogte-, dan wel dieptepunt van de rellen, wordt Harry opgeroepen om naar een opvallend slachtoffer te gaan. In een donkere steeg ligt het lichaam van Anneke Jespersen, een jonge Deense fotografe. Het lijkt een typisch geval van iemand die op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats was. Ook ditmaal heeft Harry geen tijd voor een uitgebreid onderzoek en dat blijft in dit geval nog jaren knagen bij hem.
In 2012, wanneer de 20e verjaardag van de rellen nadert, besluit Harry deze cold case te openen. Het is wat hij doet is op zoek gaan naar de zwarte doos. Het bewijsstuk dat het omslagpunt wordt van de zaak, waardoor alles in beweging komt en de zaak opgelost kan worden. Het is het wapen waarmee de journaliste is vermoord. Na enig speurwerk in databases en een stevige ondervraging in een gevangenis, komt Bosch te weten dat het wapen de afgelopen 20 jaar door een bende is gebruikt bij afrekeningen. Aan hem nu de taak om te achterhalen of Anneke Jespersen door deze bende is vermoord of dat hij de dader toch in een andere richting moet zoeken.
De zwarte doos is de 25e thriller van Michael Connelly en dat is in positieve zin te merken. Het is een buitengewoon goede en spannende thriller die er om schreeuwt om in een keer uitgelezen te worden. Alles klopt aan het verhaal: plot, spanningsopbouw, personages, realisme etc. Michael Connelly is terecht een van werelds beste thrillerschrijvers. Vakkundig neemt hij de lezer mee naar de rellen in 1992 en geeft deze het gevoel er zelf bij te zijn. Prachtig zoals Harry Bosch zich ook in dit boek door niets en niemand van het onderzoek laat halen. Zelfs niet door het nieuwe ‘Bureau Professionele Kwaliteitsbewaking’, voorheen Interne Zaken genaamd. Harry Bosch is vastbesloten te achterhalen wie in 1992 Anneke Jespersen heeft vermoord en welk motief diegene had.
De methodes die Harry en zijn collega’s gebruiken om getuigen aan het praten te krijgen en om een huis binnen te komen zonder huiszoekingsbevel zijn op z’n minst opmerkelijk en in zekere zin ook humoristisch. Een leuk detail is dat het gezochte wapen zich bevindt in een kletsnatte plastic tas. Harry Bosch denkt onmiddellijk dat ook deze crimineel de film The Godfather heeft gezien en het wapen in de stortbak van de wc had verstopt. Niets is echter minder waar. De vrouw des huizes haalde het wapen uit de lekbak van de wasmachine.
Op privégebied gaat het geleidelijk aan beter met Harry. De zorg voor zijn puberdochter Maddy gaat hem stukken beter af dan eerder, al laat hij nog wel eens een steekje vallen. Zijn relatie met Hannah Stone blijft moeizaam, maar beiden doen ze hun best om de relatie te behouden. De humor die Michael Connelly hier en daar rondstrooit, zorgt op de goede momenten voor een luchtige toon.
Het is te hopen dat het nog lang duurt voordat Harry Bosch definitief met pensioen gaat en dat er nog vele thrillers zoals De zwarte doos mogen volgen.
Begin 2013 won Juultje van den Nieuwenhof de Crimezone YAthrillerschrijfwedstrijd en werd haar inzending Delete uitgegeven. Een goede beslissing van de jury want Delete is een debuut dat staat. Nog lang na lezing blijft een onaangenaam gevoel hangen over het einde dat geen einde is. En hoe langer je nadenkt over het groepje pubers dat de hoofdrol heeft in Delete hoe meer rillingen er over de rug lopen. Delete laat zien hoe eenvoudig het is iemands offline leven te verwoesten door iemand online uit te wissen.
Klas 4B staat bekend als de ergste, de moeilijkste klas van de school. De vorige lerares Nederlands heeft het daarom niet lang volgehouden. Reden te meer voor Julia de Vries om het anders aan te pakken. Zij benadert de leerlingen als gelijken, wordt vrienden met ze op facebook en vertelt op facebook uitgebreid over haar leven buiten school. De leerlingen hebben het gevoel dat ze een van hen is en dat ze haar kunnen vertrouwen. Na een schokkend incident tijdens de werkweek komt een aantal er achter dat dat niet het geval is. Met z’n vijven besluiten ze wraak te nemen. Ze vormen een geweldig team dat elkaar goed aanvult en versterkt. Ieder type puber is vertegenwoordigt: de nerd, de knappe en rijke jongen, het mooiste meisje van de klas, het liefste en meest zorgzame meisje van de klas en het crimineeltje. Na het hacken van de pc van Julia de Vries door de nerd, wordt het online geweld van de leerlingen buitenproportioneel.
Delete toont aan hoe groot de macht van social media is. Na de hack, beschikken de leerlingen over de social media uitingen van de docente. Zij bepalen welk beeld van haar de wereld wordt ingezonden. Een stelletje pubers van 16 hebben op deze manier complete macht over hun docente Nederlands. En dit is niet eens het meest bloedstollende deel om te lezen. Dat is het complete gebrek aan geweten en compassie. Er is nergens een spoor van spijt of schuldgevoel te bekennen. Geen van de vijf heeft het gevoel dat ze te ver gaan met hun acties. Opvallend is hierbij de afwezigheid van de invloed van opvoeding of van ouders. Iedereen vindt het gerechtvaardigd om te doen, want zij heeft hen immers verraden. Niemand kan de acties van de docente relativeren of op de juiste manier plaatsen. Natuurlijk ging Julia de Vries zelf te ver en daarmee over een grens. Ze had geen vrienden mogen worden met haar leerlingen, ze had hun vertrouwen niet mogen schaden. Desondanks staat de acties van deze vijf pubers niet in verhouding tot het gedrag van Julia de Vries.
Het is een goede beslissing van Juultje van de Nieuwenhof geweest om Delete geheel vanuit het perspectief van de Young Adults te schrijven. Nergens zijn volwassenen in de vorm van ouders of leraren aan het woord. Vaak hebben volwassenen in vergelijkbare boeken een moraliserende stem, als tegenwicht. Hun personages voegen geweten en schuldbesef toe aan het verhaal. Het weglaten van deze personages was een geniale zet, die er voor zorgde dat het verhaal naar een hoger plan werd getild.
Hopelijk komt Juultje van den Nieuwenhof binnenkort met een nieuwe YAThriller waarin ze nogmaals haar talent kan laten zien.
In Iran, het voormalige Perzië, bestaat een rijke verhaaltraditie. Mensen komen graag bij elkaar om verhalen te vertellen, die niet noodzakelijkerwijs waar hoeven te zijn. Men hoort liever een mooi verhaal dan de harde werkelijkheid. De 11-jarige Saba vertelt graag over haar moeder en haar tweelingzusje Mahtab, die naar Amerika zijn gegaan.
Saba groeit op in het Iran van de mulla’s en pasdars. Er is nauwelijks bewegingsvrijheid voor vrouwen en meisjes. Naarmate ze ouder wordt, gaan de verhalen van Saba gaan meer over de vrijheid die Mahtab in Amerika heeft en die Saba voor zichzelf zou wensen.
In het begin zijn de verhalen van Saba zeer geloofwaardig. Na een tijdje blijkt dat ze een gruwelijke werkelijkheid verbergen, die Saba niet kan en wil zien.
Nayeri laat op een mooie manier het onbekende Iran zien, het leven van gewone mensen in een eenvoudig dorpje. Soms komt de werkelijkheid hard binnen, zowel bij Saba en haar vrienden als bij de lezer. Ze zijn getuige van de openbare ophanging van een jonge vrouw die zich schuldig zou hebben gemaakt aan godslastering en het beschimpen van de Koran, terwijl zij enkel de avances van een dorpsgenoot afwees.
Een theelepel aarde en zee heeft een laag verhaaltempo. Rustig glijden de verhalen van Saba voorbij. De schoonheid van de taal en van het verhaal worden hierdoor goed zichtbaar.
Een theelepel aarde en zee is een prachtige roman die zowel een goed verhaal biedt als een sluier oplicht van het leven in Iran in de jaren tachtig en negentig.
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK mei/juni 2013 nr. 3 jaargang 10.
In Tokio kijkt Cassandra, een 88-jarige dame van Chinese afkomst, terug op haar leven. Ze begint haar verhaal in 1929 in Sjanghai, waar ze zich als zevenjarige realiseert dat zij en haar tweelingbroer twee individuen zijn. Niet lang daarna worden zij door hun vader meegenomen naar het duistere eiland, Singapore, voor een nieuw bestaan. Na een mislukt avontuur op een rubberplantage, komt Cassandra, terecht bij een welgestelde familie als gezelschapsdame. Haar eerste grote liefde is Daniel, zoon des huizes, met wie ze zich ondanks veel weerstand verloofd . Tijdens Japanse bezetting in de Tweede Wereldoorlog wordt Cassandra gevangen gehouden door een Japanse officier, die haar eten en onderdak geeft in ruil voor wilde seks. Na afloop van de oorlog raakt ze betrokken bij het verzet tegen de Britse overheersers.
Cassandra ziet de geesten van doden. Deze gave bepaalt grotendeels de loop van haar leven. De aanwezigheid van de geesten heeft Sandi Tan aannemelijk weten te maken. Die versterkt het gevoel van mysterie dat het verhaal oproept.
Tan laat Cassandra daarbij haar verhaal eerlijk en openhartig vertellen in mooie, vloeiende zinnen zonder opsmuk of effectbejag.
Duister eiland is daardoor een betoverend en meeslepend verhaal, waarin in feite sprake is van twee hoofdpersonages, Cassandra én het duistere eiland. Het boek vertelt de geschiedenis van Singapore tijdens de Britse overheersing en de dekolonisatie, waarbij Tan heeft gekozen voor het perspectief van de lokale bevolking.
Duister eiland van Sandi Tan voert de lezer mee naar het mysterieuze Verre Oosten en houdt deze in een stevige greep gevangen tot de laatste bladzijde.
Deze recensie is gepubliceerd in BOEK mei/juni 2013 nr. 3 jaargang 10.
Vorig jaar waagde kinderboekenauteur Els Ruiters de overstap naar het thrillergenre met de thriller Geraakt. Het was het eerste deel in een serie over de rechercheur Ava van Amstel en haar partner Rob Welsman. Verborgen verleden is het tweede deel en pakt de draad van het verhaal op waar Geraakt eindigde.
Het is geen eenvoudige zaak die Rob en Ava in Verborgen verleden voor hun kiezen krijgen. Tijdens de verbouwing van een huis is onder het terras een lichaam gevonden dat er al enige tijd moet hebben gelegen. Ava en Rob komen er al snel achter dat het een jonge vrouw betreft. Vraag is wie is het, hoe lang ligt zij er en wie heeft haar vermoord en begraven.
Rob is herstellende van de wond in zijn borst die hij aan het einde van Geraakt opliep toen hij beschoten werd met pijl en boog. Het kost hem veel moeite om de tijd te nemen voor het herstel want het liefst zou hij volledig mee doen aan het onderzoek. Rob’s vader maakt het er niet eenvoudiger op door Ava op agressieve wijze lastig te vallen. Hij is het er niet mee eens dat zijn zoon bij de politie werkt. Tot overmaat van ramp moet Rob ook nog onder een vrouw werken.
In Geraakt was Ava druk bezig met het loslaten van Danny, haar vroegere vriend en het verwerken van hun heftige relatie. Eindelijk heeft ze alles een plek kunnen geven. Plotseling duikt er ander spook uit haar verleden op. Iemand herinnert haar op vele manieren aan 14 juli 1999. Het was die ene warme zomerse dag waar Ava het liefst nooit meer aan wilt denken.
Verborgen verleden biedt een spannend verhaal met een verrassende dubbele ontknoping. Els Ruiters geeft een realistisch ogend beeld van de gang van zaken bij de recherche. Stap voor stap werken Ava en Rob toe naar de ontrafeling van het raadsel van de jonge vrouw.
Ava van Amstel is geen sympathiek mens, regelmatig snauwt en grauwt ze naar iedereen om haar heen. Al bijna even zo vaak heeft ze er later spijt van. Het maakt haar een geloofwaardig personage. In dit verhaal krijgt ze langzaam het inzicht dat het verstandig is om haar geheim uit het verleden te delen met anderen en het lijk uit de kast te halen.
Els Ruiters heeft een soepele, eenvoudige schrijfstijl waardoor haar zinnen licht en lekker lopen. Het zou echter fijn zijn als ze de volgende keer net zo veel aandacht zou besteden aan haar taalgebruik als aan het goed in elkaar zittende verhaal. Nu struikelt de lezer geregeld over vreemde zinsconstructies en uitdrukkingen waarvan het wel duidelijk is wat er bedoeld wordt, maar die toch voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen.
Afgezien van bovenstaand kritiekpuntje is Verborgen verleden een prima Nederlandse politiethriller, bij uitstek geschikt voor een avondje ontspanning.
De Amerikaanse thrillerauteur Harlan Coben heeft bij de thrillerliefhebber geen introductie meer nodig. Zijn thrillers worden over de gehele wereld gelezen. Zijn negentiende thriller, Verzoeking uit 2010, werd onlangs als dwarsligger uitgebracht. Zo’n klein dwars boekje leest erg prettig, vooral onderweg.
In Verzoeking is niets wat het lijkt. De populaire tv-presentatrice Wendy Tynes gaat in haar tv-programma Op heterdaad op jacht naar criminelen. Een van die criminelen zou Dan Mercer zijn, die verdacht wordt van ontucht met kinderen. In haar programma laat Wendy Dan in haar val lopen. Voordat er verder justitieel onderzoek kan worden gedaan wordt Dan gedood door de vader van het misbruikte jongetje voor de ogen van Wendy.
Op hetzelfde moment hopen Marcia en Ted McWaid dat op een goede dag hun dochter Hayley weer thuis zal komen. Drie maanden eerder verdween ze spoorloos. Marcia en Ted vragen zich af of zij ook het slachtoffer is geworden van de vermeende pedofiel Dan.
Wendy moet, als zij op haar intuïtie afgaat, eerlijk bekennen dat ze na de uitzending en de dood van Dan er aan twijfelt of hij wel schuldig was aan pedofilie. Gedreven door schuldgevoel is ze vastbesloten de waarheid boven tafel te halen. Al snel merkt ze dat dat niet zonder gevaar voor haar eigen leven is.
Net als in zijn andere thrillers weeft Harlan Coben ook in Verzoeking alle verhaallijnen deskundig tot een spannend, beklemmend stuk vakwerk. Harlan Coben slaagt er in de vele verhaallijnen op zo’n manier te vervlechten dat het boek erdoor wint aan spanning en dat het voor de lezer toch overzichtelijk blijft.
Deze keer slechts is er slechts een bescheiden bijrol voor Win, uit de Myron Bolitarserie. In Verzoeking helpt hij Wendy aan de juiste informatie op het goede moment.
Tussen de bedrijven door heeft Harlan Coben problemen verwerkt die ouders kunnen hebben met hun puberkinderen. In een eerder boek kwam de vraag naar voren in hoeverre ouders hun kinderen online mogen bespioneren. Deze keer zijn de actuele thema’s alcoholgebruik door jongeren met als dilemma wel of niet thuis laten drinken en het gebruik van facebook. Hij verwerkt deze thema’s op een natuurlijke manier in het boek, namelijk in de gesprekken en overwegingen die de ouders hebben. Gelukkig wordt nergens het een preek.
Het spreekt voor zich dat Verzoeking leest als een trein. Laat het schrijven van een spannende pageturner met diepgang maar gerust aan Harlan Coben over!
Het is wel aan te raden niet te veel boeken van Harlan Coben achter elkaar te lezen. Dit om te voorkomen dat alle opgegraven geheimen uit het verleden gaan vervelen.
Een opname op een PAAZ, psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis, is iets wat vrijwel iedereen kan overkomen, al zal bijna niemand zich dit realiseren.
Redacteur Myrthe van der Meer denkt dat ze het te druk heeft gehad op haar werk. Met een paar weken vakantie zal haar acute doodswens vanzelf overgaan. Niets is echter minder waar. Voordat ze het in de gaten heeft, is ze opgenomen op de PAAZ wegens concrete suïcidale plannen. Na haar ontslag uit het ziekenhuis, een aantal maanden later, schreef ze het boek PAAZ. Hierin schrijft ze openhartig over het verblijf op de PAAZ, een moeilijke maar leerzame periode in haar leven op persoonlijk vlak. Op het omslag staat roman, het zal duidelijk zijn dat het boek vele autobiografische elementen bevat.
Hoofdpersoon Emma ontdekt tijdens haar verblijf op de PAAZ dat andere mensen niet permanent een actieve of passieve doodswens hebben. Daarnaast leert ze het o zo belangrijke verschil tussen psychiaters (mogen medicijnen voorschrijven) en psychologen (mogen geen medicijnen voorschrijven). Al maakt dit voor haar behandeling niet uit, want de zorg- en hulpverleners kunnen het niet eens worden over de meest geschikte behandeling voor Emma. Ze past niet in een hokje en reageert niet op de medicijnen. Het zorgt ervoor dat haar verblijf langdurig wordt, veel langer dan ze gedacht had. De vriendschap die ze sluit met medepatiënt Alice, sleept haar door deze lange moeilijke periode.
PAAZ kwam hard binnen tijdens het lezen. Het is een confronterend en heftig boek. Ongelooflijk knap en bewonderenswaardig dat Myrthe van der Meer zo goed heeft geschreven over deze periode terwijl ze op dat moment zo verward was en in de knoop zat met zichzelf, haar gevoelens/emoties en/of het gebrek eraan.
Humor neemt een belangrijke plaats in in het boek. Myrthe van der Meer gebruikt het op precies de goede momenten in de juiste dosering voor de nodige relativering.
PAAZ geeft een helder beeld van het leven en werken in een psychiatrische instelling in Nederland anno nu. Het maakt heel duidelijk dat het ondanks alle goede bedoelingen en goedbedoelde zorgen van hulp- en zorgverleners geen plek is waar iemand vrijwillig zou willen zijn.
Het is logisch dat Myrthe van der Meer voor de romanvorm gekozen heeft. In het geval het voor 100 procent haar eigen verhaal zou zijn, zou het veel dichter bij haar komen dan prettig is voor haar.
Jammer dat het boek zo abrupt eindigt na het ontslag van Emma van de PAAZ. Je verwacht dan op z’n minst een kleine epiloog waarin verteld wordt hoe het bijvoorbeeld een jaar later gaat met Emma. Hopelijk komt er een vervolg op PAAZ, met wederom een hoofdrol voor Emma.
PAAZ is een verrassend heldere en scherpe roman over een periode uit het leven van Myrthe van der Meer die alles behalve helder en scherp was.
