Beretta Bobcat van Gijs Scholten van Aschat: moeite van het lezen zeker waard

De laatste tijd is er een aantal acteurs dat een boek schrijft. De toneelacteur Gijs Scholten van Aschat is er een van. Hij schreef Beretta Bobcat, een novelle, waarvan de gesproken versie tijdens de Week van het Luisterboek 2012 als geschenk werd weggegeven.

In Beretta Bobcat beschrijft Gijs Scholten van Aschat de dag waarop het leven van Fons van Dillen en zijn 11-jarige buurjongen voorgoed verandert. Meneer van Dillen wil graag van zijn zeurende vrouw af, zonder veel gedoe. Het zou hem goed uitkomen als ze ‘verdween’. Op de fatale dag voert hij zijn plan uit, hierbij gadegeslagen door de buurjongen die op zijn beurt ook iets onvergetelijks ergs doet op die dag. Jaren later besluit de buurjongen zijn geheim en dat van zijn buurman op te schrijven.
Beretta Bobcat is een spannend geschreven novelle, geen thriller, die de lezer meteen bij de kladden grijpt. Gijs Scholten van Aschat schrijft mooie, goed geformuleerde zinnen, daarnaast weet hij goed de gevoelens en gedachten van de hoofdpersonen te verwoorden. Fons van Dillen is een sneue, ranzige man, die valt op jonge jongens. De buurjongen is een kinderlijke jongen, die door zijn actie, die hij zijn hele leven geheim weet te houden, in een dag volwassen wordt.
Helaas eindigt het boek onbevredigend met een filosofische verklaring van de buurjongen die terugblikt op die ene dag. Desondanks is Beretta Bobcat de moeite van het lezen zeker waard. Vanwege het verhaal, de mooie zinnen en de humor die er in de absurde situaties tussendoor sijpelt.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr.6 jaargang 9, november/december 2012

Eet mij van Asha ten Broeke en Ronald Veldhuizen: geeft nieuwe inzichten over eten

Mensen die te dik zijn, hebben dat helemaal aan zichzelf te danken. Hadden ze maar niet zo veel moeten eten en wat meer moeten sporten. Het zou goed voor hun gezondheid zijn als ze flink zouden afvallen. Een lager gewicht kunnen ze bereiken door simpelweg meer te sporten en minder te eten.
In het boek Eet mij ontkrachten Asha ten Broeke en Ronald Veldhuizen bovenstaande mythe. Het blijkt anders in elkaar te steken. Deze psycholoog en bioloog laten zien dat dik zijn niet alleen af hangt van de hoeveelheid calorieën die iemand binnenkrijgt en verbrand. Er is daarnaast een verband met een aantal erfelijke genen die bepaalt of iemand dik is of niet, het gehalte van het hormoon ghreline in iemands bloed, de sociaal-economische status en niet te vergeten de weerstand die iemand kan bieden aan de verleidingen in de supermarkt.

Het blijkt ook een fabeltje te zijn dat mensen die na een maaltijd verzadigd zijn dat aan hun maag kunnen merken. Ten Broeke en Veldhuizen tonen aan dat het gevoel verzadigd te zijn tussen de oren zit. Een onderzoek dat ze hierbij noemen, zou wrange humor genoemd kunnen worden. Twee groepen proefpersonen krijgen dezelfde milkshake te drinken. Tegen de ene groep was gezegd dat het een vetarme light milkshake betreft, terwijl de andere groep te horen had gekregen dat de milkshake vol en romig zou zijn. Na het drinken van de milkshake deden de proefpersonen een koekjessmaaktest. Zij waren in de veronderstelling dat dat het doel was waarvoor ze naar het lab waren gekomen. Bij de smaaktest mochten de deelnemers zoveel koekjes eten als dat zij nodig vonden. Het bleek dat de proefpersonen die dachten een volle en romige milkshake te hebben gedronken, beduidend minder koekjes aten dan de andere proefpersonen. Zij dachten al helemaal verzadigd te zijn van de milkshake.
Het gedegen betoog van Eet mij wordt goed onderbouwd met wetenschappelijke onderzoeken. Aan het einde van ieder hoofdstuk is een notenlijst opgenomen met daarin meer achtergrondinformatie over de betreffende onderzoeken.
Eet mij geeft de lezer nieuwe inzichten over (te veel) eten, verzadiging, de (on)zin van diëten, hoe mensen denken over voeding en de kwalijke rol van de levensmiddelenfabrikanten en supermarkten. Vooral dit laatste punt zal de lezer shockeren.
Tot 1995 bevond het BMI van een gezonde man zich tussen de 18 en de 27,5. Uit statistieken bleek dat een BMI tussen deze waarden het minste risico voor de gezondheid en op hart- en vaatziekten gaven. Onderzoeken op dit gebied bevinden zich vaak in een schemergebied tussen wetenschap, commercie en overheid, met als gevolg dat vanaf 1995 BMI tussen 18 en 25 gezond werd bevonden. In een klap hadden tientallen miljoenen mensen in de gehele wereld last van overgewicht en vormde zij een enorme potentiële markt voor de farmaceutische industrie en fabrikanten van dieetproducten.
Al een paar jaar pleiten Europese onderzoekers voor een stoplichtsysteem op levensmiddelen in de supermarkt. Groene stickers op gezonde producten zoals groenten, fruit, magere zuivel, volkoren producten etc., gele op de ‘mag af en toe’ dingen en rode op levensmiddelen met veel slechte en dikmakende ingrediënten. Deze doeltreffende oplossing voor overgewicht als gevolg van onkunde over dikmakend voedsel werd geblokkeerd door een machtige, rijke lobby van voedselmultinationals. Momenteel zijn in Nederlandse supermarkten alle levensmiddelen voorzien van een Ik kies bewust logo. Dit is verwarrend voor de consument, want als het logo op een zak diepvriespatat staat dan is dezelfde consument geneigd te denken dat die patat wel gezond is in tegenstelling tot de andere zakken patat van andere merken. Het logo geeft echter aan dat binnen de productgroep dit merk de beste keuze is op het gebied van suiker, vet en zout. Het echte gezonde alternatief is echter volkoren rijst of gekookte aardappel.
De grote waarde van Eet mij bevindt zich in de enorme hoeveelheid feiten over eten die Ten Broeke en Veldhuizen hebben verzameld, geanalyseerd, geordend en uitermate prettig leesbaar hebben opgeschreven. Daarnaast is het goed en overtuigend dat ze hun persoonlijke houding ten opzichte van voedsel hebben gedeeld met de lezer. Voor velen die worstelen met overgewicht is immers niets zo intiem als aan iemand anders vertellen wat er zo al gegeten en bewogen wordt op een dag.
Kortom Eet mij is een must-read voor iedereen die van plan is de komende maanden te gaan lijnen of dit heeft geprobeerd de afgelopen jaren. Lees eerst dit boek!


En een aanrader voor degenen die geïnteresseerd zijn in de psychologie van het eten en een antwoord willen op de vraag waarom zoveel mensen in deze tijd last hebben van hardnekkig overgewicht.

Wraak van Chelsea Cain: origineel en interessant verhaal

Wraak is het vijfde deel in de thrillerserie van Chelsea Cain, die zich grotendeels afspeelt in Portland, Oregon rond rechercheur Archie Sheridan en seriemoordenares Gretchen Lowell.

Rechercheur Archie Sheridan heeft ternauwernood de overstroming in Portland en de gruwelijke moordaanslag overleefd. Het leven lijkt hem eindelijk een beetje toe te lachen. Zijn tegenspeelster Gretchen Lowell zit tot zijn grote opluchting veilig opgeborgen in een psychiatrische inrichting. In het appartementencomplex waar Sheridan woont, is een mooie vrouw komen wonen, die in hem geïnteresseerd lijkt te zijn. En hij is eindelijk afgekickt van zijn medicijnenverslaving.

Het geluk is van korte duur omdat er vlak na elkaar twee lichamen worden gevonden, beide met een lelie naast zich. Bij één lichaam is een hart in de borst gekerfd, precies zo’n hart als Lowell ooit in de borst van Sheridan kerfde. Lowell kan dit niet gedaan hebben want zij is immers opgesloten. Sheridan wil hier zeker van zijn en brengt haar een bezoek. Tijdens het bezoek confronteert hij haar met bepaalde feiten uit het interview dat Lowell net daarvoor gaf aan journaliste Susan Ward. Lowell wekt de suggestie meer te weten over de moorden met de lelie en het hart. Aan Sheridan om te bepalen hoe betrouwbaar Lowell deze keer is. Hij heeft niet in de gaten te hebben hoe dichtbij het gevaar loert...
De ingewikkelde relatie tussen Sheridan en Lowell maakt van Wraak een hoogst origineel en interessant boek. Zij staan immers elk aan een andere kant van de wet, en hebben tegenovergestelde ideeën over goed en kwaad. Zijn werk is zoeken naar en oppakken van mensen zoals zij. Zij heeft hem zowel geestelijk als lichamelijk gemarteld. Beiden hebben meermalen de gelegenheid gehad om de ander te doden, maar lieten elkaar leven. Er is duidelijk een onverklaarbare, fysieke en geestelijke aantrekkingskracht tussen Sheridan en Lowell. Knap en bewonderenswaardig van Cain dat ze deze gecompliceerde relatie geloofwaardig weet te beschrijven. Zijn relatie met Lowell, zorgt ervoor dat Sheridan geen clichématige rechercheur is: tobberig, gescheiden en geen privéleven.
De andere personages en hun onderlinge verhoudingen heeft Cain ook levensecht beschreven. Ze laat bijvoorbeeld zien hoe zich de band ontwikkelt tussen Susan Ward, de journaliste die het maar niet lukt om haar leven op orde te krijgen, en haar moeder Bliss, een echte hippie die zich nergens voor schaamt en nog steeds zonder bh in t-shirts met vage kreten erop rondloopt. De opstandige puber Pearl is op het randje van over-the-top maar blijft net realistisch. De gruwelijke details heeft Chelsea Cain binnen de perken weten te houden, ze zijn wel gruwelijk maar het zijn er gelukkig niet te veel.
Dankzij de prettige schrijfstijl van Chelsea Cain leest het boek lekker weg. Wraak doet verlangen naar het zesde deel in deze serie, want de lezer is zeer benieuwd hoe het verder gaat met Sheridan en zijn aantrekkelijke buurvrouw, en wat het lot van Lowell is.
Deze recensie is ook te lezen op www.crimezone.nl

Prinses Lolly van Bastiaan de Wit: Much ado about nothing

Rond verschijning veroorzaakte de 'bangaroman voor jongeren', Prinses Lolly voor veel ophef. Het omslag lijkt bedoeld om te provoceren. Gekeken vanaf een afstandje is duidelijk een tepel te zien.
Prinses Lolly is de naam die hoofdpersoon Janneke zichzelf heeft gegeven. Deze puber vindt zichzelf en haar leven als Janneke saai en nietszeggend. Als Prinses Lolly durft ze alles met name op seksueel gebied. Ze denkt de hele dag aan niets anders dan seks. Deze obsessie deelt ze met Edwin, de sufste jongen van haar klas en met Cecile, haar beste vriendin en zelfverklaard zusje. Met beiden experimenteert ze er uitgebreid op los. Hun seksuele experimenten worden expliciet beschreven. Het hoogtepunt van het verhaal eindigt als dieptepunt als ze tevergeefs probeert haar leraar Nederlands te versieren.
Prinses Lolly is een opvallend, bijzonder boek. Bastiaan de Wit neemt geen blad voor de mond en noemt alle handelingen en lichaamsdelen bij de naam. Het taalgebruik en het verhaal zijn grof en net als de seks liefdeloos. Het boek lijkt vooral geschreven om te shockeren.
Prinses Lolly is in twee opzichten een snel geschreven boek. Het verhaal laat zich in een paar uurtjes uitlezen door de soepele zinnen. In de tweede plaats was er met wat meer tijd en aandacht iets van te maken geweest wat wel goed is. Nu is verhaal te simpel en ontbeert het diepgang. De, door de lezer verwachtte, ontwikkeling van de personages blijft helaas uit. Prinses Lolly, Edwin, Cecile en de anderen blijven eendimensionaal en oppervlakkig.
Desondanks is het goed om dit verhaal te lezen en zo te ontdekken hoe volwassen mannen denken over de manier waarop pubers seksualiteit beleven. En om te weten waar al het gedoe over ging. Much ado about nothing…
Een ster voor de moeite.

Achtervolging van Lee Child: een onvervalste Reacher

Achtervolging is het 17e deel in de succesvolle serie rond de held Jack Reacher. Na het vorige boek De affaire bleef Reacher achter met een gebroken neus en een pijnlijke schouder.
Achtervolging begint op het moment dat Reacher probeert een lift te krijgen in de richting van Virginia. En dat is niet eenvoudig voor hem. Het is midden in de nacht en Reacher is een grote afschrikwekkende vent met overduidelijk verwondingen. Uiteindelijk stopt de 57e auto voor hem. Normaal gebruikt Reacher zijn neus om mede op die manier te beoordelen of de bestuurder en de passagiers oké zijn. Zijn reukorgaan laat het deze keer door de breuk echter afweten en dat zorgt ervoor dat hij een grote beoordelingsfout begaat. Hij stapt in bij twee mannen en een vrouw. Al snel ontdekt hij dat de vrouw niet vrijwillig in de auto zit en dat het verhaal dat de mannen hem vertellen aan alle kanten rammelt.
Reacher is niet de man om hier bang van te worden, wel om op zijn hoede te zijn en te zoeken naar een manier om te ontsnappen en de vrouw in veiligheid te brengen. Dat lukt echter niet en voor hij het in de gaten heeft wordt hij meegezogen in iets dat zo groot is dat niet alleen de FBI maar ook het State Department en de CIA erbij betrokken zijn. Niet iedereen blijkt te zijn, wie hij/zij zegt dat hij/zij is. Dit maakt het voor Reacher nog lastiger om de situatie in te schatten.
Alles bij elkaar genomen is Achtervolging een echte onvervalste 'Reacher'a. Reacher helpt genadeloze schurken om zeep, helpt vrouwen in nood, zelfs al kunnen ze zichzelf prima redden.
Lee Child slaagt er in om zichzelf met ieder boek te verbeteren. Zijn schrijfstijl wordt steeds beter, strakker geformuleerd en minder gebruik van clichés. Gelukkig is de humor gebleven. Hij weet mensen en situaties mooi en scherp te beschrijven. Het blijft boeiend om te lezen hoe Reacher op basis van een paar feiten/observaties en inzicht in menselijk gedrag, zijn eigen theorieën ontwikkelt over wat het precies aan de hand is en hiermee vaak tot de goede conclusies komt.
Ieder deel van de Reacher serie is opgebouwd volgens een vaste formule. Reacher is ergens in Amerika, raakt verzeild in een lokaal conflict, bemoeid zich ermee, redt de dame in nood, gaat op de vuist met wat slechteriken, helpt er een paar naar de andere wereld en als het probleem is opgelost, dan gaat hij op zoek naar een nieuwe lift die hem naar een andere plek in Amerika brengt. Desondanks gaan de boeken niet vervelen. Dat komt omdat ze goed geschreven zijn, veel humor hebben en Reacher ondanks al zijn bijna bovenmenselijke eigenschappen toch een echte man met gebreken blijft. Ze doen deze lezer denken aan de actiefilms zoals Die hard 1-4 en Lethal Weapon. Die hadden een vergelijkbare formule, veel actie afgewisseld met achtervolgingen en op de goede momenten de nodige humor.
Voor Reacher is het overigens te hopen dat hij in het volgend deel eindelijk aankomt in Virginia. Hij is al enkele boeken bezig om daar te komen…

Dinsdag is voorbij van Nicci French: realistisch beeld van Britse samenleving

Dinsdag is voorbij is het tweede deel in de zevendelige serie rond de psychotherapeute Frieda Klein. En om direct een voor de hand liggende vraag te beantwoorden: de delen laten zich lastig afzonderlijk lezen. Integendeel in feite vormen Blauwe maandag en Dinsdag is voorbij twee delen uit een zevendelig verhaal. De problemen die aan het einde van Blauwe maandag opgelost leken te zijn, blijken dat helemaal niet te zijn. Frieda Klein heeft in dit tweede deel het angstige vermoeden dat iemand waarvan ze hoopte dat hij was overleden (in het vorige deel) nog in leven is en dat iemand die ze nog levend, en vermist waande (in het vorige deel) dood is. Ook verneemt ze in dit deel het tragische lot van een jonge vrouw die in het eerste boek spoorloos verdween.
In Dinsdag is voorbij wordt Frieda Klein door rechercheur Karlsson bij een raadselachtige zaak betrokken. Michelle Doyce, net ontslagen uit een psychiatrisch ziekenhuis wordt gevonden in een verwaarloosd huis in een achterbuurt. Ze verzamelt afval en geeft het netjes en goed geordend een plek in haar huis. De politie vindt in haar huis het dode lichaam van een man, netjes zittend op de bank. Michelle Doyce lijkt niet door te hebben dat hij dood is, ondanks de stank die hij verspreidt en is niet in staat een samenhangend verhaal te vertellen over de man en hoe hij op haar bank terecht kwam. Karlsson hoopt dat Frieda in een goed gesprek met Michelle, direct na haar nieuwe opname in een psychiatrisch ziekenhuis, kan achterhalen wat er is gebeurd. Karllson, zijn team en Frieda gaan ieder op eigen manier op zoek naar de identiteit van de dode man, de doodsoorzaak en de toedracht van zijn dood.
Als ze uiteindelijk, dankzij compositietekeningen van zijn gezicht, er achter komen wie hij was, ontdekken ze dat hij een soort oplichter was. Hij was voor al zijn slachtoffers, die hij geld afhandig maakte, een luisterend oor en gaf ze aandacht die ze van anderen niet kregen. Onder zijn slachtoffers bevinden zich als logisch gevolg hiervan vele potentiële daders.
Frieda ontdekt dat het deze keer voor haar erg gevaarlijk is om de politie te helpen bij het onderzoek. Haar geesten uit het verleden, jagen nog steeds op haar. En nieuwe hebben zich hierbij aangesloten. Ook de media heeft het deze keer op haar gemunt. De zaak raakt haar zonder dat ze het wil.
Dinsdag is voorbij is met recht een psychologische thriller te noemen, niet alleen vanwege het feit dat Frida Klein psychotherapeute is. Nicci French gaat uitgebreid in op de motieven en beweegredenen van het handelen van de verschillende personages. Daarnaast schetst ze een akelig, realistisch beeld van de onderkant van de Britse samenleveing. Mensen zonder werk in achterbuurten zonder uitzicht op verbetering van hun lot. Mijlenver daar vanaf staan de mooi ingerichte huizen van de rijken. De bewoners daarvan ontberen echter vaak mededogen met anderen, zoals de rijke broers die geen tijd hebben om bij hun oude, eenzame moeder langs te gaan. Zij doen dit pas als de erfenis in gevaar dreigt te komen.
Frida Klein blijft een raadselachtige vrouw, ook in dit tweede deel laat ze slechts mondjesmaat iets van zichzelf zien. Ze houdt informatie achter voor de lezer over haar vermoedens en op welke manier volgens haar de vork in de steel zit. De ontknoping wordt hierdoor voor de lezer een grote verrassing. Nog net geen konijn uit de hoge hoed, maar het scheelt niet veel. Pas veel verderop valt ook bij de lezer het kwartje en is het zo duidelijk als het maar kan zijn. Toch is het verhaal niet afgelopen na de ontknoping. Nicci French zorgt op de laatste paar bladzijden voor een dubbel knallend einde. Een verhaallijntje blijft hangen voor het derde deel: Wachten op woensdag.
Het was goed dat Nicci French na haar lange reeks stand-alones voor iets nieuws heeeft gekozen. De reeks rond Frida Klein is tot nu toe zeer geslaagd.

Wild van Cheryl Strayed: een reisverslag met diepgang

Wild is het waargebeurde, ongelooflijke verhaal van Cheryl Strayed. Op haar 27e liep ze 1700 km over het Pacific Crest Trail in de VS. Ze begint in juni 1995 in Mojave, Californië om 3 maanden later in Cascade Lakes, Oregon bij de Brug der Goden te eindigen. Onderweg komt ze andere 'hikers', ratelslangen, een beer en vooral zichzelf tegen.
Cheryl Strayed was de tocht begonnen op een dieptepunt in haar leven. Ze was net gescheiden, had drie jaar eerder haar moeder verloren en daarmee tegelijkertijd het contact met haar familie en had een drugsverslaving overwonnen. Kortom, ze wist even niet wat ze met haar leven aanmoest.
In haar boek vertelt ze niet alleen over wat ze allemaal meemaakt tijdens haar wandeltocht, maar blikt ze ook terug op haar jeugd, de band met haar moeder en haar huwelijk. Ze is hierin verrassend openhartig.
Wild is naast een reisverslag van een voettocht, ook het prachtige verhaal van een vrouw die met zichzelf in het reine komt. Na de tocht is ze een ander mens die geleerd heeft het leven te nemen zoals het komt.
Cheryl Strayed kan goed schrijven in mooie heldere zinnen, waardoor haar boeiende verhaal zich achter elkaar laat uitlezen. De lezer kan niet anders dan bewondering opbrengen voor de moed en het doorzettingsvermogen van Strayed. Hoe zwaar de tocht ook werd, ze gaf niet op. Door de ontberingen en de manier waarop Strayed er mee omging, wint het boek aan de nodige diepgang.
Wild is een aanrader voor zowel de liefhebber van reisverhalen als voor die van psychologische romans.

De gevangene van de hemel van Carlos Ruiz Zafon: roman van meesterlijke verteller

De gevangene van de hemel is het derde deel van de succesvolle romancyclus van de Spaans/Amerikaanse auteur Carlos Ruiz Zafon, waarin eerder Schaduw in de wind en Het spel van de engel verschenen. Het boek laat zich prima lezen zonder de andere delen gelezen te hebben. Al maakt het boek wel nieuwsgierig naar het eerdere werk van deze schrijver.
Ten tijde van het Franco-bewind (1939-1975) in Spanje verdwenen vele tegenstanders vaak zonder proces in de gevangenis. Slechts weinigen verlieten die levend. Fermin Romero De Torres was een van hen. Hij vertelt in 1957 aan Daniel Sempere over zijn tijd in de gevangenis en over de mannen met wie hij in 1940-41 achter de tralies zat. Nadat Fermin klaar is met het vertellen van zijn verhaal zal het leven van Daniel nooit meer hetzelfde zijn, zo’n grote impact heeft het op hem. Tot dan toe was hij een min of meer gewone boekverkoper in de ouderwetse boekwinkel van zijn vader. Daniel is getrouwd met de mooie Beatriz en vader van een klein zoontje, genaamd Julian. Hij is vastbesloten de waarheid te achterhalen.
De gevangene van de hemel is beslist geen thriller, wel is het een fantastisch goed geschreven spannende roman van een meesterlijk verteller. Moeiteloos neemt Zafon de lezer mee naar het Barcelona van 1940 en van 1957. Hij laat de lezer angst, liefde, gedrevenheid en wil tot overleven voelen. Zijn taalgebruik is bloemrijk en vol, zonder dat dit de spanning uit het verhaal haalt. Het verhaal is vaak heftig, en als broodnodig tegenwicht heeft Zafon spitse, lichtvoetige humor gebruikt. Die komt vooral terug in de dialogen van Fermin. Deze man heeft een bijzondere manier van uitdrukken, prachtig zoals hij de dingen benoemt en beschrijft.
De gevangene van de hemel is een boek om in een lange adem uit te lezen en doet verlangen naar de twee vorige delen uit de romancyclus.

Deze recensie is ook te lezen op www.crimezone.nl.

Een mes in de rug van De Waal & Baantjer: vertrouwde kwaliteit

Een mes in de rug is het zesde deel in de serie van Simon de Waal en Appie Baantjer. Net als de vorige vijf delen is Een mes in de rug een echte Amsterdamse politieroman met de rechercheurs Van Opperdoes en Jacob in de hoofdrol.
In Een mes in de rug onderzoeken Van Opperdoes en Jacob een raadselachtige zaak. In een hotelkamer in het centrum wordt een dode man gevonden, die echter niet degene is de genoteerd staat als laatste gast van die kamer. De bedrijfsleidster van het hotel komt nogal zenuwachtig over, en het lijkt alsof ze het een en ander heeft te verbergen. Een andere gast staat ingeschreven onder een valse naam, maar heeft betaald met een echte creditcard van iemand anders. Het is een raadsel wie de dode man is, en wat er is gebeurd. Gaandeweg het onderzoek komen er alleen maar meer raadsels bij, in plaats van dat ze opgelost worden. Zeker als die beruchte advocaat er iets mee te maken lijkt te hebben.
Een mes in de rug is van inmiddels vertrouwde kwaliteit: een vlot geschreven verhaal, herkenbare personages, hier en daar een gebbetje en een onvervalste authentieke Amsterdamse sfeer. Het verhaal biedt voldoende afleiding om de lezer even het hier en nu te doen vergeten en te duiken in het verhaal. Leuk is ook, dat het boek dicht op de actualiteit is geschreven. Neem bijvoorbeeld alle ophef over politie taps. Ook het onderzoek is geheel eigentijds. Al is Van Opperdoes van de oude stempel, Jacob vertegenwoordigt de nieuwe generatie, die de digitale opsporingsmethoden omarmt. Desondanks heeft Van Opperdoes het verrassend vaak bij het rechte eind, dankzij zijn speurdersinstinct, inzicht in mensen en vele jaren ervaring.
Het is te hopen dat er nog vele delen zullen verschijnen in deze reeks!

Verdieping X van Kim Moelands is een echte aanrader

Kim Moelands is recensent van spannende boeken. En dat is goed te merken in haar tweede thriller Verdieping X. Het is een bloedstollend verhaal geworden, waarin ze de spanning goed gedoseerd opbouwt.
Het verhaal begint met Linda, laborante bij de Bloedbank. Ze heeft met wat schimmige figuren een afspraak gemaakt over de levering van bloed van bepaalde donoren, in ruil voor veel geld en een mooie auto. Voor haar is het zakelijk transactie, waar ze geen bezwaren tegen heeft, omdat ze nu eindelijk al die mooie spullen kan kopen. Voor Melissa loopt die dag veel minder goed af. Ze was zo blij dat de leukste jongen van de klas haar kwam ophalen om vervolgens met zijn allen uit te gaan. Eenmaal lekker dansend op de dansvloer van Club Energy krijgt ze een geheimzinnig flesje ELF aangeboden. Niet lang daarna draait alles om haar heen, en wordt het zwart voor haar ogen. Het ziekenhuis kan die avond de toestroom van bewusteloze jongeren maar nauwelijks aan. Allemaal waren ze in Club Energy en gingen ze out na het drinken van ELF. Als snel blijkt dat hun Hb-waarde veel te laag is. Hematoloog Floor van Schaick wordt erbij geroepen om te achterhalen wat er is gebeurd en hoe de patiënten kunnen worden genezen. Dat is nog niet zo eenvoudig. Wanneer blijkt dat de uitslagen van het bloedonderzoek, dat gedaan is door het commerciële bedrijf F & B wel heel erg afwijken van de resultaten van het ziekenhuis, gaat haar leidinggevende, dokter De Krauw, zich raar gedragen. Reden genoeg voor Floor om uit te zoeken wat er precies aan de hand is. Al snel is zij haar leven ook niet meer zeker.

Kim Moelands bouwt de spanning in Verdieping X geleidelijk op. Dit doet ze door de personages pas te introduceren in het verhaal als dat nodig is voor de plot. Dit in tegenstelling tot veel thrillerauteurs, die in de eerst paar hoofdstukken alle personages voorstellen en alle verhaallijnen uitgooien. De manier van Kim Moelands zorgt voor een rustige opbouw van de plot. De hoofdpersonen komen levensecht en overtuigend over, evenals hun gedrag en onderlinge verhoudingen. De hiërarchie in het ziekenhuis brengt ze realistisch in beeld.
Kim Moelands heeft een prima schrijfpen. Ze weet met een paar zinnen mensen goed neer te zetten. Het verhaal is soepel geschreven, en leest daardoor lekker weg. Tot slot een klein minpuntje. Jammer dat motieven van de bad guys duister blijven, en dat ze iets minder goed uit de verf komen. Afgezien hiervan is verdieping X van Kim Moelands een echt aanrader, die garant staat voor een paar avonden leesplezier.