Die zomer van David Baldacci: liefde en ontroering in plaats van moord en doodslag

Het blijft vreemd om van een gevestigde thrillerauteur opeens een roman over de liefde te lezen. De lezer verwacht moord, doodslag en achtervolgingen maar krijgt liefde, tranen en ontroering.

De roman Die zomer van de Amerikaanse thrillerauteur David Baldacci zou, als het een film was, een ‘tearjerker’ en ‘feelgood movie’ van de bovenste plank zijn.

In Die zomer is Jack Armstrong gelukkig getrouwd met Lizzie. Samen hebben ze drie kinderen, Michelle/Mikki van 16, Cory van 12 en Jackie van 2. Hun liefde is oneindig dit in tegenstelling tot hun geluk, want Jack is ongeneeslijk ziek en het is de vraag of hij de Kerst wel haalt. Dan gebeurt wat niemand verwacht had: Lizzie verongelukt vlak voor Kerst terwijl ze boodschappen haalt. Na aandringen van Lizzie’s moeder worden de kinderen verdeeld over de familie. Jack blijft alleen achter, klaar om te sterven. Een wonder geschiedt, want Jack geneest volledig, tot verbazing van iedereen. Jack haalt in het late voorjaar de kinderen op bij de familie. Die zomer brengt Jack door met de kinderen in het huis waar Lizzie opgroeide. Precies zoals Lizzie van plan was geweest na het overlijden van Jack. Die zomer maken vader en dochter (opnieuw) kennis met liefde, afwijzing en verdriet en verwerken ze ieder op hun eigen manier het grote verdriet om het verlies van hun vrouw en moeder.
David Baldacci verdient lof voor de realistische manier waarop hij de personages neerzet. Hij heeft zich goed ingeleefd in Jack, die helemaal opgaat in zijn werk. Jack is alleen maar bezig met het opknappen van het huis en de vuurtoren en heeft geen oog voor de kinderen en hun verdriet. Laat staan dat hij iets kan met zijn eigen verdriet. Hij is er van overtuigd dat hij dood had moeten zijn en niet zijn vrouw. Mikki zet ondertussen de eerste schreden op het pad der liefde. Deze weg gaat niet over rozen, zoals zij al snel genoeg ontdekt.
David Baldacci beschrijft de band tussen vader en dochter prachtig. Hun aanvaringen en ruzies maar ook hoe ze elkaar weer terugvinden en erkennen.
Het verhaal is goed en vlot geschreven, zoals te verwachten valt van een thrillerauteur. Net als de lezer wel denkt te weten hoe het af zal lopen, heeft David Baldacci nog een nare verrassing in petto, die alles op losse schroeven zet. En alle zekerheden wegslaat.
Klein minpunt is dat Die zomer een echt Amerikaans ‘romantic fiction’ boek is. Hier en daar voorspelbare emoties en soms ‘over-the-top’ sentimenteel. Geen boek voor de mannelijke liefhebbers van de Baldacci-thrillers. Wel voor vrouwen die graag geraakt willen worden door een boek.

De verschijning van Agathe Wurth: In essentie een goed verhaal

De verschijning, de nieuwe thriller van Agathe Wurth, speelt zich af in Rotterdam, net als haar vorige twee thrillers, Ongeluk (2005) en Maasmoorden (2007). In een interview zegt ze hierover dat haar woonplaats Rotterdam ‘een leuke plaats is om misdaden te verzinnen’.

Inspecteur Leo Vermeulen is in De verschijning inmiddels getrouwd met Freddy Elsinga, zijn gehandicapte buurvrouw en raadgeefster uit de vorige twee boeken. Zij ontvangt een brief van Anneke, een vriendin die jaren geleden haar huisgenote was. Anneke wist niet beter dan dat haar man Johan dertig jaar geleden bij een vrachtwagenongeluk in Schotland om het leven was gekomen. Totdat zij hem opeens zag in de lift van de Rotterdamse Bijenkorf. Niemand gelooft haar. Ten einde raad schrijft Anneke een brief aan Freddy met de vraag of zij haar wilt helpen. Voordat Freddy contact op kan nemen met haar, wordt Anneke in haar auto van de kade het water ingeduwd. Leo Vermeulen en zijn collega Gerard Sanderse gaan de zaak onderzoeken met Freddy als een van de belangrijkste getuigen. Ze ontdekken al snel dat er indertijd gesjoemeld is met de administratie van het transportbedrijf van Johan en zijn familie. Het lijkt erop dat de kille moeder van Johan hier meer over weet dan ze wilt zeggen. Ondertussen moeten Vermeulen en Sanderse ook de geruchten over een belangrijk drugstransport in de haven onderzoeken. Een grote drugshandelaar, genaamd Rodriquez, zou een zeilrace rond de wereld willen gebruiken om drugs te smokkelen.
De verschijning is een prettig geschreven en spannend verhaal. Geen hoogvlieger maar wel goed voor een paar avonden vermaak. De plot steekt gedegen in elkaar, op een minpunt na. Tegen het einde blijkt de factor toeval te groot voor de geloofwaardigheid van een deel van de ontknoping. Jammer!
De personages komen goed tot leven. Het levensverhaal van Anneke is ontroerend en doet levensecht aan. Het zal je maar gebeuren dat na de dood van je man, je schoonmoeder ervoor zorgt dat je de voogdij en zorg over je zoon verliest. De relatie tussen Leo en Freddy komt goed uit de verf. Ze waren beiden gewend aan een leven alleen en hebben samen een modus gevonden waarin ze samen kunnen wonen.
Leuk, die speciale aandacht die Agathe Wurth besteedt aan het eten van de hoofdpersonen. Er zijn maar weinig thrillers waarin zo uitgebreid verteld wordt wat de personages eten en drinken. Op de website van Agathe Wurth zijn de recepten te vinden van gerechten uit haar vorige boeken.
Het boek verdient overigens een betere redactie: ‘nagelveiltje’ in plaats van ‘nagelvijltje’ en redelijk wat zinnen die net niet lekker liepen. Ook zou het boek enorm opknappen van ‘show, don’t tell’. Nu worden scènes vaak net iets te lang uitgesponnen. Dit zorgt voor ruis en geneuzel in het boek en ergernis bij de lezer.
Desondanks is het te hopen dat Agathe Wurth de lezer niet weer vier jaar laat wachten op een volgend boek over Freddy, Leo en Gerard. In essentie is De verschijning een goed verhaal, de uitwerking had echter beter gekund.

Stille getuigen: voor iedereen die meer wilt weten over het NFI

In tv-programma’s zoals CSI is wekelijks te zien hoe slimme laboranten de meest ingewikkelde moordzaken oplossen. Dankzij die ene achtergelaten vingerafdruk, haar of vezel weten zij de moordenaar te vinden in de grote online database. Medewerkers van het Nederlands Forensisch Instituut weten dat forensisch onderzoek in het ‘echt’ vaak anders verloopt. Het boek Stille getuigen licht een tipje van de sluier op.
Vijfentwintig Nederlandse thrillerauteurs mochten meelopen met vijfentwintig forensisch onderzoekers in evenzoveel disciplines. Vervolgens schreven de auteurs een spannend verhaal over hun ervaring. Een pittige uitdaging, want het verhaal moest niet alleen spannend en verrassend zijn, compleet met twist op het einde, maar ook moest de onderzochte forensische techniek centraal staan. Gelukkig slagen vrijwel alle thrillerauteurs hierin.
De verhalen in Stille getuigen zijn min of meer van gelijk kaliber. Allen goedgeschreven en spannend. De NFI expertise is er netjes in verwerkt. De meeste verhalen hebben een verrassend einde of iets dat daar voor door moet gaan.
Bij sommige auteurs zou het niet nodig geweest zijn hun naam te vermelden bij het verhaal. Hun stijl is zo herkenbaar. Zo weet Tomas Ross in slechts een paar bladzijden een complete complottheorie neer te zetten, zoals we dat van hem gewend zijn in zijn boeken.
Een paar verhalen vallen op en blijven wat langer bij de lezer hangen. De verrassende twist in Eight days a week van Nicolet Steemers laat de lezer achter met een wrang gevoel. Klasse! Judith Visser speelt in Een goede buur met een dubbele persoonlijkheid. Het verhaal zou het in uitgebreide vorm ook goed doen als thriller. Bericht van Dick van den Heuvel is vooral een droevig verhaal over de gevolgen van een ruzie, losjes gebaseerd op de actualiteit.
Compleet buiten de gebaande paden gaat het verhaal van Peter de Zwaan. Hoofdpersoon is Rudy die in de ‘autoschade’ zit en een verkeerd pilletje heeft geslikt. Hij gaat tamelijk hardhandig op zoek naar de degene die hem het pilletje heeft gegeven en de fabrikant ervan. De ergernis van Rudy Weustink is een onconventioneel, grof verhaal mét humor. Het is te hopen dat Rudy Weustink terugkomt in een volgende thriller van Peter de Zwaan. Deze kleurrijke kleine crimineel verdient het.
Stille getuigen is voor iedereen die meer wilt weten over forensisch onderzoek in Nederland en tegelijkertijd wilt genieten van een spannend verhaal.

Mijn straat is geel van Lizette Dalebout: (Over)leven in Shanghai

Hans Dalebout, man van auteur Lizette Dalebout, kreeg in 2004 het aanbod om samen met een Chinese zakenpartner een bedrijf op te zetten in Shanghai. Het plan was dat ze met de kinderen hooguit een jaar zouden blijven totdat de fabriek goed zou draaien. Nu, in 2011, wonen ze nog steeds in Shanghai, al was er even sprake van dat het gezin zou verhuizen naar Achmedabad in India.

In Mijn straat is geel geeft Lizette Dalebout een boeiend verslag van het dagelijks (over)leven van een Nederlands expatgezin. Het was niet haar keuze om in Shanghai te wonen, desondanks probeert ze er het beste van te maken voor zichzelf en haar kinderen. Ze leert Mandarijn, regelt een ‘fixer’. In dit geval Lingyi, een jonge Chinese vrouw die haar tolk is voor zowel taal als cultuur. Bij toeval ontdekt Dalebout Yue-Sai Kan, een beroemde Chinese vrouw met eigen make-up merk en tv-show. Al snel krijgt ze het idee een soort Chinese Oprah-magazine of LINDA te maken rond deze intrigerende vrouw. Lizette Dalebout weet haar inspanningen op een geweldige, hier en daar humoristische manier te beschrijven.

Lizette Dalebout wil haar kinderen graag een stabiele achtergrond geven. Iets wat niet eenvoudig is in wereldstad Shanghai. Bovendien gaan de kinderen naar een internationale school met kinderen uit vele culturen. Haar dochter leert niets op haar eerste school en is er ongelukkig. Lizette Dalebout zoekt onvermoeibaar naar een betere school voor haar.

Mijn straat is geel blinkt uit in de scherpe observaties over de Chinese volksaard. In een eigenzinnige stijl met veel korte constaterende zinnetjes beschrijft ze het gedrag van de Chinezen in Shanghai en de manier waarop zij en andere buitenlanders er op reageren. Overbodig te zeggen dat dit vaak met verbazing en verbijstering is. In Shanghai wonen veel Chinezen met ambitie en sterke handelsgeest. Loyaliteit naar anderen is hen vreemd. Ze gaan 100% voor zichzelf. Hans Dalebout ontdekt op een dag dat zijn fantastische secretaresse na jaren goede inzet, geld van het bedrijf verduisterd heeft om zelf een bedrijf op te zetten. Nadat hij haar ontslagen heeft, wil ze hem een voorstel doen voor een zakelijke samenwerking.

Het lijkt alsof Mijn straat is geel een verzameling columns is. Het verhaal is niet gestroomlijnd, springt van de hak op de tak. Vreemd genoeg is het niet storend. Het past goed bij een verslag van het leven in een land waar dingen opeens veranderen.

Bovenstaande recensie is gepubliceerd in BOEK juli/augustus 2011

Boetedagen van Michael Gregorio: geen standaard historische thriller

De historische thriller Boetedagen van Michael Gregorio gaat in vele opzichten buiten de gebaande paden en wijkt daarmee af van de standaard historische thriller. En dat is een prettige verademing.
Vele historische thrillers spelen zich af in het zonnige Frankrijk of Italië, bij voorkeur in de middeleeuwen of de Renaissance. Vaak iets met religie, geheimzinnige genootschappen en koningen of edellieden. De historisch geschoolde lezer vindt regelmatig een anachronisme, vaak in taalgebruik, gedrag of voedsel.
Niets van dit alles in Boetedagen van Michael Gregorio. Het decor van deze historische thriller is, het door de Fransen bezette, Pruisen in het extreem koude najaar van 1807. Hoofdpersoon is procureur Hanno Stiffeniis. Net als in Kritiek van de criminele rede, het vorige boek van Gregorio, speelt het werk van Immanuel Kant een belangrijke rol. Boetedagen begint met een ongemakkelijke conversatie over Kant tussen Hanno Stiffeniis en de Franse kolonel Lavedrine tijdens het jaarlijkse diner-dansant bij graaf Dittersdorf in Lotingen. Stiffeniis heeft het een en ander te verbergen over zijn samenwerking met Kant terwijl Lavedrine enthousiast zijn kennis etaleert. Later die nacht wordt Stiffeniis ruw uit zijn bed gehaald. Er zijn drie vermoorde kinderen gevonden. Hun moeder is spoorloos verdwenen, hun vader is als majoor gestationeerd in Kamenetz. Lavedrine en Stiffeniis krijgen opdracht om samen de moorden op te lossen. Een heikele onderneming voor Stiffeniis want hij moet samenwerken met de Franse bezetters, opletten dat er niet een nieuwe pogrom tegen de joden begint en ervoor zorgen dat zijn geheimen niet onthuld worden. Intussen maakt hij zich ook nog zorgen om de gezondheid en veiligheid van zijn vrouw en kinderen.
Gregorio brengt door de ogen van Stiffeniis de verschillen tussen de twee mannen goed in beeld. Lavedrine gaat uit van zijn waarneming. Het antwoord op de moorden moet volgens hem liggen in het huis en wat daar te zien is. Dit in tegenstelling tot Stiffeniis: hij gaat op zoek naar het motief. Hij gelooft dat de moordenaar gevonden kan worden door te begrijpen waarom de moorden gepleegd zijn.
Boetedagen laat zich lezen als een thriller over de begindagen van het systematische moordonderzoek. Het onderzoek, waarbij de heren zich soms laten (mis)leiden door vooroordelen, wordt geloofwaardig neergezet.
De stijl waarin Boetedagen is geschreven is opvallend. Geen moderne uitdrukkingen en manier van spreken maar ouderwetse en plechtige taal. Ongeveer zoals je je voorstelt dat mensen in die tijd spraken. Hetzelfde geldt voor de manier waarop Stiffeniis met zijn vrouw omgaat. Hij ziet zichzelf als de pater familias en zijn vrouw als een teer wezen dat beschermd dient te worden en niet goed voor zichzelf kan zorgen. Niet van deze tijd, maar wel geloofwaardig voor begin 19e eeuw.
Ook het ik-perspectief van Boetedagen doet authentiek aan. De meeste romans werden begin 19e eeuw geschreven of vanuit het ik-perspectief of vanuit de alwetende verteller.
Alles bij elkaar ademt het gehele boek in alle opzichten consequent de sfeer uit van de 19e eeuw. Knap werk!
Helaas heeft dit wel gevolgen voor de spanning. Een 21e eeuwse lezer verwacht iets meer snelheid en iets minder filosofische uitweidingen, hoe interessant die ook zijn. Desondanks is Boetedagen een prachtige historische thriller voor de lezer die eens wat anders wilt lezen.

Zondvloed van Chelsea Cain: anders dan andere actiethrillers

Op zondagochtend 30 mei 1948 verspreidde het stadsbestuur van Vanport in de Amerikaanse staat Oregon een verklaring waarin de inwoners ervan verzekerd werden dat de dijken langs de Columbia River en Williamette River veilig waren, dat iedereen op tijd gewaarschuwd zou worden en op tijd zou kunnen vertrekken. Het tegendeel was echter waar. Aan het eind van de middag brak na hevige regenval de dijk van de Columbia rivier door. Een vloedgolf overstroomde de stad en 15 mensen verdronken. Er was geen tijd meer geweest om de inwoners te waarschuwen…

Chelsea Cain nam dit stukje Amerikaanse geschiedenis als uitgangspunt voor haar nieuwste thriller Zondvloed. Gaandeweg zal het de lezer duidelijk worden dat deze overstroming geen voltooid verleden tijd is. Integendeel. Het boek begint met de vondst van een skelet in het gebied waar vroeger Vanport lag maar waar nu een groot park is. Onderzoek wijst uit dat het om een slachtoffer van de grote overstroming van 1948 gaat. Ondertussen wordt in een draaimolen in een ander park het lichaam gevonden van een vrouw die kortgeleden vermoord werd. Haar doodsoorzaak is een raadsel, al heeft ze wel een raar wondje in haar hand. Rechercheur Archie Sheridan en journaliste Susan Ward gaan op onderzoek uit en ontdekken zaken die beter niet onthuld hadden kunnen worden. De tijdsdruk waaronder ze moeten werken is enorm want de dijken van de Williamette staan wederom op doorbreken. En het blijft maar regenen... Niet alleen water, maar ook slachtoffers met rare wondjes.

Zondvloed is het vierde deel in de Portlandserie met Archie Sheridan, Susan Ward en de seriemoordenares Gretchen Lowell in de hoofdrollen. Deze laatste speelt in dit deel een kleine rol. Chelsea Cain belooft op haar website de lezer een hoofdrol voor Gretchen Lowell in deel vijf. Ook stelt ze de lezer gerust voor wie Zondvloed de eerste kennismaking met de Portlandserie is: ook zonder de drie vorige delen gelezen te hebben is Zondvloed makkelijk te volgen en te begrijpen. Op het omslag staat vermeld dat dit boek 'spannend tot de laatste druppel' is, en dat is helemaal waar. Zondvloed is een goedgeschreven pageturner, overgoten met heel veel water. Slechts een enkele keer merkt iemand op dat het droog is. Op alle andere bladzijden regent het, breekt er een dijk door, stijgt het water van de snelstromende rivier, valt er iemand in het water en verdrinkt, of net niet. Door al die nattigheid spoelt op sommige plekken in het verhaal de geloofwaardigheid weg. Op een gegeven moment hoest Archie Sheridan bloed op, weet hij niet meer wanneer hij voor het laatst geslapen heeft en voelt hij zich niet zo goed, en toch is hij nog in staat om met de auto te rijden, op ziekenbezoek te gaan en uitgebreide gesprekken te voeren. In 'real life' had hij allang op z’n minst in het ziekenhuis gelegen, maar in Zondvloed neemt hij nog een antibioticapilletje.

Zondvloed is een aanrader voor de lezer die op zoek is naar een spannende actiethriller, die net wat anders is. Het 'andere' zit in het waargebeurde verhaal van de overstroming, het vele water en de zinloze moorden.

Herinner mij van Ann Brashares: stel dat zielen onsterfelijk zijn

Ann Brashares verwierf in 2001 wereldwijde roem onder tienermeisjes met haar chicklit roman 4 vriendinnen, 1 spijkerbroek. Het is een vergissing te denken dat Herinner mij ook een lichtvoetige chicklit voor jonge meisjes is.
Herinner mij is een roman voor (jong)volwassenen opgebouwd rond een intrigerend gegeven. Stel dat zielen onsterfelijk zijn. Stel dat er mensen zijn die zich hun vorige levens kunnen herinneren. Stel dat deze mensen hun dierbaren ook in een volgend leven kunnen herkennen.

Voor zover Daniël zich kan herinneren begon zijn eerste leven rond 520 ergens in Antiochië. Als soldaat overviel hij op een dag een klein dorpje. Daar zag hij haar voor het eerst. En in dat leven meteen voor ’t laatst, want hij stak haar hut in brand en zij kwam om in de vlammen. In een volgend leven was zij Sophia, de vrouw van zijn wrede broer Joaquim. Daniël wist haar te redden, maar werd zelf vermoord door zijn broer. In de eeuwen die volgen gaat hij op zoek naar Sophia, de enige vrouw van wie hij echt houdt, gedreven door schuldgevoel over haar eerste dood.
In 2009 begrijpt de 17-jarige Lucy er niets van. Wie is die geheimzinnige jongen Daniël die opeens bij haar in de klas zit en voor wie zij onverklaarbare gevoelens krijgt? Waarom noemt hij haar steeds Sophia? Afzonderlijk wijze proberen zij elkaar terug te vinden voordat het te laat is en een van beide wederom sterft.

Het reïncarnatiegegeven van Herinner mij is, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, geloofwaardig neergezet. Ook de psychologische consequenties van reïncarnatie komen aan bod. Daniël heeft voortdurend moeite zich te hechten aan zijn ouders, familie en vrienden. Ze gaan immers toch dood en zullen hem in een volgend leven niet herkennen.

De spanning is helaas slecht gedoseerd. Het verhaal kabbelt gemoedelijk door tot ongeveer driekwart van het boek. De speurtocht naar Sophia en de vraag of en wanneer ze elkaar weer ontmoeten zorgt hier voor de spanning. Tegen het einde komt als donderslag bij heldere hemel een duistere kracht in de gedaante van Joaquim te voorschijn. Dit gedeelte komt echter niet goed uit de verf en blijft vaag.
Jammer want Herinner mij is verder een goed geschreven en boeiend verhaal rondom een intrigerend gegeven.

Deze recensie staat ook in BOEK, nummer 3, mei/juni 2011.

Beloofd is beloofd: chicklit topper van Erica James

Chicklits worden vaak omschreven als eenvoudige liefdesromannetjes met een happy end. De twee geliefden weten elkaar, ondanks de vele tegenslagen, toch te vinden. Enkele auteurs in het genre weten hier boven uit te stijgen. Zij weten hun personages als echte mensen van vlees en bloed weten neer te zetten. Erica James is een van die toppers. Beloofd is beloofd is een goede weerspiegeling van de Engelse samenleving anno nu. Wie dacht dat de Britse standenmaatschappij niet meer bestaat, zal raar opkijken na lezing van Beloofd is beloofd.

Op haar website vertelt Erica James dat zij start met de personages als zij aan een nieuw verhaal begint. Het verhaal ontstaat rondom hun interactie. Dat is goed te merken aan Beloofd is beloofd. Alles draait om de personages Ella, Maggie en Ethan, en om hun persoonlijke groei. Zij hebben zichzelf aan het begin van het nieuwe jaar een belofte gedaan. Ella, huisdecoratieschilder, is vastbesloten voortaan haar verstand voorrang te geven boven haar gevoel nadat ze is weggegaan bij de man met wie ze oud dacht te worden. De relatie met Ethan, wiens huis ze in opdracht van zijn vrouw schildert, blijft daarom als het aan haar ligt uitsluitend vriendschappelijk. Ethan moet van zichzelf stoppen met de stiekeme one-nightstands die hij heeft. Ze dienen slechts als tijdelijke uitvlucht voor zijn slechte huwelijk met Francine. Maggie, die als schoonmaakster werkt bij Ethan en Francine, vindt dat ze in het nieuwe jaar beter voor zichzelf moet opkomen en iets nieuws moet beginnen.

James gebruikt een fijn penseel om de sympathieke personages zoals Ella en Maggie en hun innerlijke strijd neer te zetten. Haar uiterst vileine pen bewaard ze voor de verwende nouveau riche dames Francine en Christine. Ook Maggie’s luie echtgenoot Dave en schoonmoeder from hell Brenda van Maggie worden niet gespaard. Genadeloos en vol humor beschrijft ze hoe de buurvrouwen Christine en Francine echt over elkaar denken terwijl ze ondertussen poeslief doen tegen elkaar. Ronduit hilarisch en tegelijkertijd heel triest zijn de gesprekken die Maggie met haar man en schoonmoeder heeft, terwijl ze niet zegt tegen hen wat ze werkelijk denkt.

Dankzij de soepele schrijfstijl van Erica James leest Beloofd is beloofd heerlijk weg. Verwacht geen literair hoogstandje maar geniet van deze prettig geschreven, humoristische moderne zedenschets.

Deze recensie staat ook in BOEK, nummer 3, mei/juni 2011.

Iedere dag, ieder uur van Natasa Dragnic is poëtische romance

Iedere dag, ieder uur van de Duits-Kroatische schrijfster Natasa Dragnic is een uniek verhaal over een tragische liefde van twee mensen. Iedere dag, ieder uur denken ze aan elkaar en toch kunnen ze niet bij elkaar zijn. Aan de liefde tussen hen ligt het niet. Het was liefde op het eerste gezicht toen Dora en Luka elkaar als kind ontmoetten op een kinderdagverblijf in Makarska, Kroätie. Samen beleven ze een paar prachtige jaren, voornamelijk doorgebracht op een geheime rots op het strand. Het einde is abrupt en onherroepelijk door de verhuizing van Dora. Zestien jaar later is de tweede ontmoeting, ditmaal in Parijs. Luka is kunstschilder en Dora actrice. De liefde, die nooit is weggegaan, bloeit in volle hevigheid op. Drie maanden vol passie volgen. Ditmaal is Luka degene die weggaat. Hij belooft terug te komen maar kan zich niet aan zijn belofte houden. Dora besluit hem op te zoeken en de geschiedenis herhaalt zich. Keer op keer vlamt de liefde op, waarna de geliefden afscheid moeten nemen van elkaar.

In Iedere dag, ieder uur speelt poëzie een grote rol. De compositie van Iedere dag, ieder uur doet denken aan een gedicht waarbij de hoofdstukken de coupletten vormen. De refreinen bestaan uit de alinea’s en scènes die een aantal keren terugkomen. De herhaling versterkt het prachtige ontroerende liefdesverhaal. Ook het taalgebruik en de schrijfstijl van Dragnic zijn poëtisch: Iedere dag, ieder uur bestaat uit zorgvuldig gecomponeerde zinnen. Dragnic weet gevoelens om te zetten in prachtige beelden. ‘Maar deze gedichten raken hem als de jugo, de regenachtige zuidenwind thuis in Kroatië die maakt dat je bijna geen adem kunt halen. En toch kan je je er niet los van maken. Je draait je hoofd tekens weer tegen de wind in om door hem aangevat en vastgepakt te worden.’ Luka ontdekt in dit stukje de gedichten van Pablo Neruda. De titel van het boek is gebaseerd op een van zijn gedichten uit Honderd Liefdessonnetten.

De valkuil van de sentimentaliteit weet Dragnic gelukkig te vermijden. Nergens doet het verhaal overdreven of ongeloofwaardig aan. Het is nauwelijks te geloven dat Iedere dag, ieder uur een debuutroman is. De auteur Natasa Dragnic schrijft alsof ze al een compleet oeuvre met voornamelijk dichtbundels op haar naam heeft staan.

Deze recensie staat ook in BOEK, nummer 3, mei/juni 2011.

Levenslijn van Harlan Coben: thriller met intrigerende vraag

Wat is beter? Je geliefde en familie altijd de waarheid vertellen, hoe pijnlijk die ook is of de rest van je leven rondlopen met een leugen? Hoe goed is het voor een relatie om elkaar alles te willen vertellen, zelfs als je de ander daarmee diep in de ziel kwetst? Harlan Coben zet zijn lezers goed aan het nadenken over deze vragen in zijn nieuwe boek Levenslijn.
Voor Myron Bolitar, agent van topsporters, auteurs, acteurs en andere celebrety's, en zijn hoogzwangere cliënte Suzze blijkt het antwoord op deze vragen letterlijk van levensbelang. Op de Facebook-pagina van de voormalig toptennisster staat een bericht: 'Niet van hem'. Reden genoeg voor haar man Lex om ervandoor te gaan. Myron begint een zoektocht naar Lex en de afzender van het bericht, hierbij geholpen door Win, zijn steenrijke en beruchte compagnon. Hoe dieper Myron graaft, hoe meer leugens en halve waarheden hij ontdekt. Zelf wordt hij ook voor het blok gezet. Moet hij zijn vader de waarheid vertellen over de verdwijning van zijn broer, 15 jaar geleden?
Harlan Coben is een goede observator en goed op de hoogte van de populaire cultuur en social media. Dat blijkt ook uit zijn beschrijving van gasten van een nachtclub: "een stel opgeschoten jongens...net terug van auditie voor Jersey Shore (MTVprogramma, vergelijkbaar met Oh Oh Cherso): een combinatie van haarmousse, zonnebankbruin, geepileerde wenkbrauwen, onthaarde borstkassen en sportschoolspieren... Het zou pijn doen als je ze in het gezicht stompte, maar het zou vele malen erger zijn als je aan hun haar kwam."
Humor zorgt voor de noodzakelijke luchtige noot. De beschrijving van het uiterlijk van Big Cindi is over the top en geweldig. Een dame van 1.93m, 150 kilo geperst in miniscule topjes en strakke lycra bodysuits. Haar make-up is "alsof ze een doos met vierenzestig kleurkrijtjes had gepakt, die allemaal tegelijk had gebruikt en daarna onder de zonnebank had gelegen."
De manier waarop Myron uitsmijters bij een club verbaal in elkaar mept, nadat zij op botte wijze een meisje de toegang hadden geweigerd is hilarisch te noemen.
Levenslijn laat zich in sneltreinvaart lezen, zo snel is het geschreven. De gebeurtenissen volgen zich in een hoop tempo op. Soms gaat dat iets ten koste van de geloofwaardigheid. Zoveel rampspoed in een leven lijkt onmogelijk.
Levenslijn is een intrigerende thriller, een van de betere van Harlan Coben. In eerdere boeken leek het alsof hij een formule schrijver was geworden. Iemand draagt al jaren een duister geheim met zich mee. Er gebeurt iets waardoor het geheim onthuld dreigt te worden, daardoor vallen een of meerdere doden. Myron of een van zijn clienten is erbij betrokken. Vervolgens lossenMyron en zijn vrienden/medewerkers Win, Esperanza en Big Cindi het probleem op. Levenslijn past grotendeels in deze formule maar is toch anders. Dit boek stijgt er boven uit. Bovendien is het einde, zonder dit te willen onthullen, wel heel onverwacht.
Vier sterren.