Zondvloed van Chelsea Cain: anders dan andere actiethrillers

Op zondagochtend 30 mei 1948 verspreidde het stadsbestuur van Vanport in de Amerikaanse staat Oregon een verklaring waarin de inwoners ervan verzekerd werden dat de dijken langs de Columbia River en Williamette River veilig waren, dat iedereen op tijd gewaarschuwd zou worden en op tijd zou kunnen vertrekken. Het tegendeel was echter waar. Aan het eind van de middag brak na hevige regenval de dijk van de Columbia rivier door. Een vloedgolf overstroomde de stad en 15 mensen verdronken. Er was geen tijd meer geweest om de inwoners te waarschuwen…

Chelsea Cain nam dit stukje Amerikaanse geschiedenis als uitgangspunt voor haar nieuwste thriller Zondvloed. Gaandeweg zal het de lezer duidelijk worden dat deze overstroming geen voltooid verleden tijd is. Integendeel. Het boek begint met de vondst van een skelet in het gebied waar vroeger Vanport lag maar waar nu een groot park is. Onderzoek wijst uit dat het om een slachtoffer van de grote overstroming van 1948 gaat. Ondertussen wordt in een draaimolen in een ander park het lichaam gevonden van een vrouw die kortgeleden vermoord werd. Haar doodsoorzaak is een raadsel, al heeft ze wel een raar wondje in haar hand. Rechercheur Archie Sheridan en journaliste Susan Ward gaan op onderzoek uit en ontdekken zaken die beter niet onthuld hadden kunnen worden. De tijdsdruk waaronder ze moeten werken is enorm want de dijken van de Williamette staan wederom op doorbreken. En het blijft maar regenen... Niet alleen water, maar ook slachtoffers met rare wondjes.

Zondvloed is het vierde deel in de Portlandserie met Archie Sheridan, Susan Ward en de seriemoordenares Gretchen Lowell in de hoofdrollen. Deze laatste speelt in dit deel een kleine rol. Chelsea Cain belooft op haar website de lezer een hoofdrol voor Gretchen Lowell in deel vijf. Ook stelt ze de lezer gerust voor wie Zondvloed de eerste kennismaking met de Portlandserie is: ook zonder de drie vorige delen gelezen te hebben is Zondvloed makkelijk te volgen en te begrijpen. Op het omslag staat vermeld dat dit boek 'spannend tot de laatste druppel' is, en dat is helemaal waar. Zondvloed is een goedgeschreven pageturner, overgoten met heel veel water. Slechts een enkele keer merkt iemand op dat het droog is. Op alle andere bladzijden regent het, breekt er een dijk door, stijgt het water van de snelstromende rivier, valt er iemand in het water en verdrinkt, of net niet. Door al die nattigheid spoelt op sommige plekken in het verhaal de geloofwaardigheid weg. Op een gegeven moment hoest Archie Sheridan bloed op, weet hij niet meer wanneer hij voor het laatst geslapen heeft en voelt hij zich niet zo goed, en toch is hij nog in staat om met de auto te rijden, op ziekenbezoek te gaan en uitgebreide gesprekken te voeren. In 'real life' had hij allang op z’n minst in het ziekenhuis gelegen, maar in Zondvloed neemt hij nog een antibioticapilletje.

Zondvloed is een aanrader voor de lezer die op zoek is naar een spannende actiethriller, die net wat anders is. Het 'andere' zit in het waargebeurde verhaal van de overstroming, het vele water en de zinloze moorden.

Herinner mij van Ann Brashares: stel dat zielen onsterfelijk zijn

Ann Brashares verwierf in 2001 wereldwijde roem onder tienermeisjes met haar chicklit roman 4 vriendinnen, 1 spijkerbroek. Het is een vergissing te denken dat Herinner mij ook een lichtvoetige chicklit voor jonge meisjes is.
Herinner mij is een roman voor (jong)volwassenen opgebouwd rond een intrigerend gegeven. Stel dat zielen onsterfelijk zijn. Stel dat er mensen zijn die zich hun vorige levens kunnen herinneren. Stel dat deze mensen hun dierbaren ook in een volgend leven kunnen herkennen.

Voor zover Daniël zich kan herinneren begon zijn eerste leven rond 520 ergens in Antiochië. Als soldaat overviel hij op een dag een klein dorpje. Daar zag hij haar voor het eerst. En in dat leven meteen voor ’t laatst, want hij stak haar hut in brand en zij kwam om in de vlammen. In een volgend leven was zij Sophia, de vrouw van zijn wrede broer Joaquim. Daniël wist haar te redden, maar werd zelf vermoord door zijn broer. In de eeuwen die volgen gaat hij op zoek naar Sophia, de enige vrouw van wie hij echt houdt, gedreven door schuldgevoel over haar eerste dood.
In 2009 begrijpt de 17-jarige Lucy er niets van. Wie is die geheimzinnige jongen Daniël die opeens bij haar in de klas zit en voor wie zij onverklaarbare gevoelens krijgt? Waarom noemt hij haar steeds Sophia? Afzonderlijk wijze proberen zij elkaar terug te vinden voordat het te laat is en een van beide wederom sterft.

Het reïncarnatiegegeven van Herinner mij is, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, geloofwaardig neergezet. Ook de psychologische consequenties van reïncarnatie komen aan bod. Daniël heeft voortdurend moeite zich te hechten aan zijn ouders, familie en vrienden. Ze gaan immers toch dood en zullen hem in een volgend leven niet herkennen.

De spanning is helaas slecht gedoseerd. Het verhaal kabbelt gemoedelijk door tot ongeveer driekwart van het boek. De speurtocht naar Sophia en de vraag of en wanneer ze elkaar weer ontmoeten zorgt hier voor de spanning. Tegen het einde komt als donderslag bij heldere hemel een duistere kracht in de gedaante van Joaquim te voorschijn. Dit gedeelte komt echter niet goed uit de verf en blijft vaag.
Jammer want Herinner mij is verder een goed geschreven en boeiend verhaal rondom een intrigerend gegeven.

Deze recensie staat ook in BOEK, nummer 3, mei/juni 2011.

Beloofd is beloofd: chicklit topper van Erica James

Chicklits worden vaak omschreven als eenvoudige liefdesromannetjes met een happy end. De twee geliefden weten elkaar, ondanks de vele tegenslagen, toch te vinden. Enkele auteurs in het genre weten hier boven uit te stijgen. Zij weten hun personages als echte mensen van vlees en bloed weten neer te zetten. Erica James is een van die toppers. Beloofd is beloofd is een goede weerspiegeling van de Engelse samenleving anno nu. Wie dacht dat de Britse standenmaatschappij niet meer bestaat, zal raar opkijken na lezing van Beloofd is beloofd.

Op haar website vertelt Erica James dat zij start met de personages als zij aan een nieuw verhaal begint. Het verhaal ontstaat rondom hun interactie. Dat is goed te merken aan Beloofd is beloofd. Alles draait om de personages Ella, Maggie en Ethan, en om hun persoonlijke groei. Zij hebben zichzelf aan het begin van het nieuwe jaar een belofte gedaan. Ella, huisdecoratieschilder, is vastbesloten voortaan haar verstand voorrang te geven boven haar gevoel nadat ze is weggegaan bij de man met wie ze oud dacht te worden. De relatie met Ethan, wiens huis ze in opdracht van zijn vrouw schildert, blijft daarom als het aan haar ligt uitsluitend vriendschappelijk. Ethan moet van zichzelf stoppen met de stiekeme one-nightstands die hij heeft. Ze dienen slechts als tijdelijke uitvlucht voor zijn slechte huwelijk met Francine. Maggie, die als schoonmaakster werkt bij Ethan en Francine, vindt dat ze in het nieuwe jaar beter voor zichzelf moet opkomen en iets nieuws moet beginnen.

James gebruikt een fijn penseel om de sympathieke personages zoals Ella en Maggie en hun innerlijke strijd neer te zetten. Haar uiterst vileine pen bewaard ze voor de verwende nouveau riche dames Francine en Christine. Ook Maggie’s luie echtgenoot Dave en schoonmoeder from hell Brenda van Maggie worden niet gespaard. Genadeloos en vol humor beschrijft ze hoe de buurvrouwen Christine en Francine echt over elkaar denken terwijl ze ondertussen poeslief doen tegen elkaar. Ronduit hilarisch en tegelijkertijd heel triest zijn de gesprekken die Maggie met haar man en schoonmoeder heeft, terwijl ze niet zegt tegen hen wat ze werkelijk denkt.

Dankzij de soepele schrijfstijl van Erica James leest Beloofd is beloofd heerlijk weg. Verwacht geen literair hoogstandje maar geniet van deze prettig geschreven, humoristische moderne zedenschets.

Deze recensie staat ook in BOEK, nummer 3, mei/juni 2011.

Iedere dag, ieder uur van Natasa Dragnic is poëtische romance

Iedere dag, ieder uur van de Duits-Kroatische schrijfster Natasa Dragnic is een uniek verhaal over een tragische liefde van twee mensen. Iedere dag, ieder uur denken ze aan elkaar en toch kunnen ze niet bij elkaar zijn. Aan de liefde tussen hen ligt het niet. Het was liefde op het eerste gezicht toen Dora en Luka elkaar als kind ontmoetten op een kinderdagverblijf in Makarska, Kroätie. Samen beleven ze een paar prachtige jaren, voornamelijk doorgebracht op een geheime rots op het strand. Het einde is abrupt en onherroepelijk door de verhuizing van Dora. Zestien jaar later is de tweede ontmoeting, ditmaal in Parijs. Luka is kunstschilder en Dora actrice. De liefde, die nooit is weggegaan, bloeit in volle hevigheid op. Drie maanden vol passie volgen. Ditmaal is Luka degene die weggaat. Hij belooft terug te komen maar kan zich niet aan zijn belofte houden. Dora besluit hem op te zoeken en de geschiedenis herhaalt zich. Keer op keer vlamt de liefde op, waarna de geliefden afscheid moeten nemen van elkaar.

In Iedere dag, ieder uur speelt poëzie een grote rol. De compositie van Iedere dag, ieder uur doet denken aan een gedicht waarbij de hoofdstukken de coupletten vormen. De refreinen bestaan uit de alinea’s en scènes die een aantal keren terugkomen. De herhaling versterkt het prachtige ontroerende liefdesverhaal. Ook het taalgebruik en de schrijfstijl van Dragnic zijn poëtisch: Iedere dag, ieder uur bestaat uit zorgvuldig gecomponeerde zinnen. Dragnic weet gevoelens om te zetten in prachtige beelden. ‘Maar deze gedichten raken hem als de jugo, de regenachtige zuidenwind thuis in Kroatië die maakt dat je bijna geen adem kunt halen. En toch kan je je er niet los van maken. Je draait je hoofd tekens weer tegen de wind in om door hem aangevat en vastgepakt te worden.’ Luka ontdekt in dit stukje de gedichten van Pablo Neruda. De titel van het boek is gebaseerd op een van zijn gedichten uit Honderd Liefdessonnetten.

De valkuil van de sentimentaliteit weet Dragnic gelukkig te vermijden. Nergens doet het verhaal overdreven of ongeloofwaardig aan. Het is nauwelijks te geloven dat Iedere dag, ieder uur een debuutroman is. De auteur Natasa Dragnic schrijft alsof ze al een compleet oeuvre met voornamelijk dichtbundels op haar naam heeft staan.

Deze recensie staat ook in BOEK, nummer 3, mei/juni 2011.

Levenslijn van Harlan Coben: thriller met intrigerende vraag

Wat is beter? Je geliefde en familie altijd de waarheid vertellen, hoe pijnlijk die ook is of de rest van je leven rondlopen met een leugen? Hoe goed is het voor een relatie om elkaar alles te willen vertellen, zelfs als je de ander daarmee diep in de ziel kwetst? Harlan Coben zet zijn lezers goed aan het nadenken over deze vragen in zijn nieuwe boek Levenslijn.
Voor Myron Bolitar, agent van topsporters, auteurs, acteurs en andere celebrety's, en zijn hoogzwangere cliënte Suzze blijkt het antwoord op deze vragen letterlijk van levensbelang. Op de Facebook-pagina van de voormalig toptennisster staat een bericht: 'Niet van hem'. Reden genoeg voor haar man Lex om ervandoor te gaan. Myron begint een zoektocht naar Lex en de afzender van het bericht, hierbij geholpen door Win, zijn steenrijke en beruchte compagnon. Hoe dieper Myron graaft, hoe meer leugens en halve waarheden hij ontdekt. Zelf wordt hij ook voor het blok gezet. Moet hij zijn vader de waarheid vertellen over de verdwijning van zijn broer, 15 jaar geleden?
Harlan Coben is een goede observator en goed op de hoogte van de populaire cultuur en social media. Dat blijkt ook uit zijn beschrijving van gasten van een nachtclub: "een stel opgeschoten jongens...net terug van auditie voor Jersey Shore (MTVprogramma, vergelijkbaar met Oh Oh Cherso): een combinatie van haarmousse, zonnebankbruin, geepileerde wenkbrauwen, onthaarde borstkassen en sportschoolspieren... Het zou pijn doen als je ze in het gezicht stompte, maar het zou vele malen erger zijn als je aan hun haar kwam."
Humor zorgt voor de noodzakelijke luchtige noot. De beschrijving van het uiterlijk van Big Cindi is over the top en geweldig. Een dame van 1.93m, 150 kilo geperst in miniscule topjes en strakke lycra bodysuits. Haar make-up is "alsof ze een doos met vierenzestig kleurkrijtjes had gepakt, die allemaal tegelijk had gebruikt en daarna onder de zonnebank had gelegen."
De manier waarop Myron uitsmijters bij een club verbaal in elkaar mept, nadat zij op botte wijze een meisje de toegang hadden geweigerd is hilarisch te noemen.
Levenslijn laat zich in sneltreinvaart lezen, zo snel is het geschreven. De gebeurtenissen volgen zich in een hoop tempo op. Soms gaat dat iets ten koste van de geloofwaardigheid. Zoveel rampspoed in een leven lijkt onmogelijk.
Levenslijn is een intrigerende thriller, een van de betere van Harlan Coben. In eerdere boeken leek het alsof hij een formule schrijver was geworden. Iemand draagt al jaren een duister geheim met zich mee. Er gebeurt iets waardoor het geheim onthuld dreigt te worden, daardoor vallen een of meerdere doden. Myron of een van zijn clienten is erbij betrokken. Vervolgens lossenMyron en zijn vrienden/medewerkers Win, Esperanza en Big Cindi het probleem op. Levenslijn past grotendeels in deze formule maar is toch anders. Dit boek stijgt er boven uit. Bovendien is het einde, zonder dit te willen onthullen, wel heel onverwacht.
Vier sterren.

Een schot in de roos van De Waal & Baantjer: vertrouwde, blijvende kwaliteit

Een schot in de roos is het vierde deel in serie van Simon de Waal en Appie Baantjer over Van Opperdoes en Jacob. Het is het eerste deel dat geschreven werd na het overlijden van Baantjer. Een spannend moment voor lezer en schrijver: slaagt Simon de Waal er in zijn eentje in om de serie in dezelfde stijl en met dezelfde kwaliteit voor te zetten? Gelukkig is het antwoord op deze vraag twee keer ja!

In Een schot in de roos gaat een gevonden telefoon plotseling rinkelen op het politiebureau. Het is de bezorgde moeder van de eigenaar. Ze heeft al een paar dagen niets van hem gehoord en weet niet waar hij is. Later wordt in de zompige kelder van een verlaten fabriekspand een lichaam gevonden. De dode man heeft in zijn jaszak een briefje met het telefoonnummer van de vermiste man. Aan Van Opperdoes en Jacob de taak om uit te zoeken of de dode man wellicht ook de vermiste man is en wie het fatale schot in de roos schoot.

De tegenstelling én de verwantschap tussen Van Opperdoes en Jacob blijft interessant om te lezen. Van Opperdoes, een rechercheur van de oude stempel, gelooft in goed speurderswerk. Hij vindt het maar niets als zijn PD wordt overgenomen door de mannen en vrouwen in witte pakken van de Forensische Recherche, door hem hardnekkig Technische Recherche genoemd. Jacob ziet wel de voordelen van de moderne techniek, zoals DNA-onderzoek en de hoeveelheid informatie die mobiele telefoons opleveren. Toch hebben de heren iets met elkaar gemeen, het zijn beiden rechercheurs in hart en nieren die niet rusten voordat de zaak helemaal is opgelost.
Gelukkig is ook in dit deel de typische Amsterdamse humor gebleven. De humor in Een schot in de roos is vaak echter meer dan een lach. Simon de Waal schetst vaak hiermee op een geweldige manier uit het leven gegrepen types. Zoals de arrogante galeriehouder die in de maling wordt genomen door Van Opperdoes en Jacob. Of de barman die iemand die laat op de avond een chocomel bestelt laat kiezen tussen rietje of glas (en hem vervolgens expres een rietje geeft).
Mooi zoals de actualiteit terloops in een zijlijntje verwerkt wordt. Van Opperdoes en Jacob hebben geen hoge pet op van de Nationale Recherche nadat er een crimineel geliquideerd werd terwijl de Nationale Recherche toekeek en vervolgens de daders liet ontsnappen door onhandigheid.
Daarnaast laat De Waal in dit boek zien dat het leven niet altijd eerlijk is. Soms gaan de 'goeien' als eerste en blijven slechterikken te lang buiten schot.

Bovenal is Een schot in de roos een goede, echte Amsterdamse politieroman die zich lekker laat weglezen in een avondje of twee.

Bloedbruiloft van Ellen Gerretzen: veelbelovend debuut

Bloedbruiloft is het veelbelovende debuut van Ellen Gerretzen. Zij woont en werkt zowel in Amsterdam en Berlijn als in Spanje. Het zal daarom geen toeval zijn dat in Bloedbruiloft een Berlijnse ex-hoofdcommissaris van politie in Spanje terechtkomt.

Deze Berlijnse ex-politieman, Wolfgang genaamd, is net met prepensioen gegaan. Hij kijkt er naar uit om de komende jaren een gedeelte van het jaar in Galicië te gaan wonen en hoopt dat het verdriet om de moord op zijn vrouw Claudia dan eindelijk zal slijten. Zoals het een goede thriller betaamd blijft het de rest van het boek bij dit verlangen. Het zal lang duren voordat Wolfgang rustig in zijn huis in Galicië kan zitten en mijmeren.

Zijn vriend, de vaak chagrijnige barman, Esteban vraagt zijn hulp bij een moordzaak in de Extremadura. De broer van een goede vriendin, Julia, wordt beschuldigd van een moord. Wolfgang laat zich overhalen en gaat met Esteban en Julia mee naar hun geboortedorp Dehesas de Aguasantas. Zoals te verwachten valt, wordt Wolfgang met de nodige argwaan en achterdocht ontvangen door de de dorpelingen en de plaatselijke politie. Het is voor hem moeilijk te bepalen wie wel en wie niet te vertrouwen is en/of de waarheid spreekt. Het is een klein dorp waar iedereen elkaar in de gaten houdt. Desondanks hebben velen toch de nodige geheimen die maar beter niet aan het licht kunnen komen. Voordat Wolfgang het in de gaten heeft zit hij er tot zijn nek in en is hij zijn leven niet zeker.

Het is goed te merken dat Ellen Gerretzen zelf ook in Spanje en Berlijn woont. Zij geeft veel 'inside information' over de stad en de streek die vaak alleen mensen die er wonen kunnen weten. Zoals het dagelijkse dorpsleven dat zich in Spanje vooral in het café afspeelt. Of alle wetenwaardigheden over de jamón ibérico, ham van de beroemde varkens met de zwarte hoeven. Soms is dat heel interessant en soms vreselijk saai. Bovendien haalt het geregeld de vaart uit het verhaal en dat is jammer. Het verhaal op zich is namelijk goed, goed geschreven en spannend.

De vriendschap tussen Wolfgang en Esteban komt onder druk te staan, onder andere door de gevoelens die Wolfgang krijgt voor Julia en de jaloezie die dit opwekt bij Esteban. Knap en opvallend dat Gerretzen dit op een mannelijke manier weet te beschrijven, feitelijk en zonder al te veel gepsychologiseer. Dit geldt voor het gehele boek. Het verhaal wordt overtuigend vanuit een man verteld. Hij doet niet aan psychologisch geneuzel maar probeert wel zijn gevoelens weg te stoppen.

Waarom het boek Bloedbruiloft heet blijft overigens een raadsel, er is nergens sprake van een bruiloft, laat staan een Bloedbruiloft zoals die in 1572 in Frankrijk plaatsvond.

Met Bloedbruiloft heeft Ellen Gerretzen bewezen dat ze een goede en spannende thriller kan schrijven. Het is echter wel te hopen dat in haar volgende thriller over Wolfgang de overbodige feitjes en weetjes zijn weggelaten.

Turbulentie van Mariëtte Middelbeek: een onverwacht turbulent boek

****
De lezer die dacht Turbulentie van Mariëtte Middelbeek te lezen als luchtig tussendoortje, wacht een turbulente verrassing. Het lijkt een eenvoudige chicklit over de aantrekkelijk Sara Doesburg die dankzij haar baan als stewardess over de hele wereld vliegt en overal de meeste wilde feesten bezoekt. Hier komt een abrupt einde aan als haar zus Anouk borstkanker krijgt. Vanaf hier wordt het boek bij tijd en wijlen heftig wat betreft emoties. Anouk is namelijk een alleenstaande moeder en vraagt Sara of zij voor haar vierjarig zoontje Max wilt zorgen tijdens de chemobehandelingen. Ondanks dat Sara alles weet van mannen, van vierjarige exemplaren heeft zij beslist geen verstand. Ze probeert nog of haar moeder, de oma van Max, voor hem kan zorgen, maar die heeft net een nieuwe vriend en geen tijd. Alsof Sara wel tijd heeft! Als Sara doorkrijgt dat verzet tegen haar zieke zus zinloos is, sijpelt bij haar langzaam het besef door dat ze niet alleen veel opgeeft maar er nog veel meer voor terugkrijgt.
Turbulentie is een knap geschreven chicklit. Enerzijds weet Mariëtte Middelbeek de luchtige chicklit-toon met humor goed te bewaren in de beschrijvingen van Sara die haar best doet zo goed mogelijk voor haar neefje te zorgen zonder enige kennis over kinderen. Anderzijds is het een heftig verhaal over een heftig onderwerp. Het ziekteproces van Anouk wordt realistisch en invoelend beschreven en maakt een diepe indruk op de lezer. Er tussendoor is het onvermijdelijke liefdesverhaal gevlochten waarin echte liefde niet om uiterlijke maar om innerlijke schoonheid draait.
Kortom Turbulentie is een onverwacht turbulent boek en een topper in het genre.

De herziening van Michael Connelly: een echte legal thriller ipv een politieroman

***
In De herziening verandert Mickey Haller gedurende een moordzaak van rol in de rechtbank, van strafrechtadvocaat in aanklager. Een rol waar hij aan moet wennen en die hem af en toe zwaarder valt dan hij durft toe te geven. Het lijkt een uitgemaakte zaak, als het belangrijkste DNA-bewijs in deze moordzaak niet van de veroordeelde moordenaar Jessup blijkt te zijn. Haller weet zeker dat hij wel schuldig is. Samen met rechercheur Harry Bosch gaat hij op zoek naar bewijs, terwijl ondertussen het proces begint.
De herziening is een echte legal thriller. De rechtszaak en de juridische fijnslijperij erom heen staat centraal. Het boek is grotendeels vanuit het perspectief van aanklager Mickey Haller geschreven. Harry Bosch en zijn recherche onderzoek staat meer op de achtergrond. Een hele teleurstelling voor de lezer die hoopte op het beste uit twee werelden. De rechtzaak, hoe spannend beschreven ook, haalt veel vaart uit het verhaal. De zoektocht naar het aanvullende bewijs komt er bekaaid af, terwijl die veel boeiender is.
Het is wel leuk om te lezen hoe Haller en Bosch meer op elkaar lijken, dan ze beseffen. Zo delen ze onder meer vergelijkbare zorgen om hun puberdochters.
De plot kent gelukkig genoeg verrassende wendingen en het einde is zelfs voor de ervaren thrillerlezer een echte surpise.
Al en met al is het te hopen dat het volgende boek van Michael Connelly weer een echte 'Harry Bosch' politiethriller wordt!

Dubbele gevoelens over Het Eagleton zegel van Arjen Terpstra

Het Eagleton zegel van de Nederlands-Friese schrijver Arjen Terpstra zorgt voor dubbele gevoelens. Allereerst wat betreft het genre. Is het een thriller of een historische roman. In thrillers wordt over het algemeen een moord of een ander misdrijf gepleegd. Het verhaal gaat vervolgens over wie het gedaan heeft en waarom. Bij voorkeur spannend geschreven met een duidelijke plot. Een historische roman heeft wat minder randvoorwaarden. Het verhaal speelt zich geheel of grotendeels af in het verleden. Daarnaast bestaat Het Eagleton zegel uit vele verhaallijnen die dwars door elkaar lopen. Het lijkt wel alsof vijf boeken in een boek zijn gestopt. Het zorgt voor veel verwarring en ergernis. Toch wacht de lezer die doorbijt een mooie beloning. Een prachtig meeslepend verhaal, dat juist door al die verhaallijnen ook spannend is geworden. Niet alleen naar de afloop maar ook naar hoe en waar de gebeurtenissen in de verschillende tijdslijnen elkaar beïnvloeden. Het Eagleton zegel speelt zich af op verschillende momenten in de tijd. Het verhaal begint in 955 met de verwekking van Brian Eagleton, het ‘adelaarsjong’, door de Ierse High King Brian Boroimhe en de IJslandse prinses Svanhildur. Brian Eagleton werd chief van de zuidwestelijke Ierse schiereilanden en liet hier Mount Eagle bouwen. Dan maakt het verhaal een sprong naar 1653. Ierland is veroverd door de Engelsen en de Eagletons worden verdreven van hun kasteel en hun grond. Henry Eagleton laat door vier monniken en een smid Het Eagleton zegel smeden. Een ronde zegel met de stempels van de monniken en een inscriptie, waarmee de Eagletons op een dag het kasteel weer kunnen claimen. Halverwege de 19e eeuw ontvluchtten twee Eagleton broers Ierland met ieder een halve zegel in hun bagage. Onderweg raken ze elkaar kwijt. Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog raakt ook een halve zegel kwijt. Andere verhaallijnen spelen zich af in de 20e eeuw als inleiding op en verduidelijking van de uiteindelijke zoektocht naar de twee helften van Het Eagleton zegel. Arjen Terpstra heeft met Het Eagleton zegel een spannend verhaal geschreven. Met enige fantasie zou gezegd kunnen worden dat de plot bestaat uit de speurtocht naar Het Eagleton zegel. Ook worden er moorden gepleegd, al draait het verhaal niet over het wie en waarom hiervan. Het verhaal speelt zich grotendeels in het verleden af. Komen we terug bij de vraag: is Het Eagleton zegel een thriller of een historische roman? Het Eagleton zegel is een spannende historische roman, beslist geen historische thriller. Arjen Terpstra heeft een prettige schrijfstijl al verdient hij een strengere eindredactie. De Engelstalige zinnetjes, vaak dialogen, dienen geen enkel doel en wekken veel irritatie. Daarnaast zijn er kleine foutjes ingeslopen, zoals een verkeerd jaartal, waardoor de lezer even op het verkeerde been wordt gezet. En leggings zijn iets van de laatste tien jaar, daarvoor droegen vrouwen panty’s of maillots.

Het Eagleton zegel is een aanrader voor iedereen die zin heeft in een ‘meeslepend epos over een Ierse dynastie’.