Complot 365 December: het is afgelopen

Het is afgelopen. Complot 365 December van Gabrielle Lord is verschenen en gelezen. Niet meer iedere maand wachten op een nieuw deel uit de serie. Jammer! Wat een plezier was het om deze 12 delen te lezen.
Eind december 2009 kreeg Callum Ormond van een oude man de waarschuwing om onder te duiken en te zorgen dat hij tot 31 december 2010 in leven zou blijven. Vreemde waarschuwing voor een jongen van 15. Al snel blijkt de boodschap niet voor niets geweest te zijn. Nog voor dat het februari is, kan Callum niet meer veilig thuis wonen en is zijn leven in gevaar. Gelukkig helpt zijn vriend Boges hem op alle mogelijke manieren. Later in het jaar ontmoet Callum op de meest vreemde plaatsen mensen die hem verder helpen met zijn opdracht. De familie Ormond blijkt in het bezit te zijn van een geheimzinnig raadsel met waarschijnlijk bijbehorende schat. Het is cruciaal dat het raadsel voor 31 december 2010 wordt opgelost. Callum is niet de enige die op zoek is naar de oplossing en niet iedereen wilt dat hij het raadsel oplost.
Terugkijkend op Complot 365 in zijn geheel, valt op dat ieder deel even sterk is, er zitten geen mindere delen tussen. De opbouw van ieder deel is volgens hetzelfde stramien. Callum komt een stapje dichterbij het raadsel. Hij krijgt hulp van anderen die daardoor soms zelf in de problemen raken. Niet iedereen is altijd even goed te vertrouwen, lastig om uit te maken wie wel en wie niet. Aan het einde van iedere maand is er een cliffhanger omdat Callum dan in een onmogelijk lijkende situaties verstrikt is geraakt. Dit zorgde voor reikhalzend uitkijken naar de volgende maand.
De serie is voor jongeren geschreven en dat is te merken aan het taalgebruik en de dialogen. Callum, Boges en Winter zijn echte pubers en gedragen zich ook zo. Ze weten oplossingen te verzinnen voor problemen en raadsel die volwassenen niet zo snel zouden bedenken. Aan de andere kant wordt Callum op een kinderachtige manier jaloers als hij het vermoeden heeft dat er meer gaande is tussen Winter en Boges.
Complot 365 is een goedgeschreven en fantastisch uitgewerkt concept. Goed om iedere maand een deel te laten verschijnen en zo de spanning gedoseerd op te bouwen. Alles in een keer zou te veel zijn en niet werken.
Balen dat het afgelopen is. Wat een adembenemend en spannend jaar was Complot 365!

Tijgerlelie is een mooie belofte voor de toekomst

Danique Gimbrère en Anne Swartjes hebben een bijzondere prestatie geleverd. Hoeveel mensen kunnen immers zeggen dat zij een debuutroman schreven op hun zestiende, die vervolgens is gepubliceerd op hun zeventiende en bovenal zeer lezenswaardig is?
Tijgerlelie is een goedgeschreven jongerenroman waarin het duidelijk is dat de hoofdpersoon, Carter Johnson nog het een en ander te leren heeft over zichzelf. In het begin is hij tamelijk onuitstaanbaar. Gewend aan veel aandacht en een schare fans die alles bewonderen wat hij zegt of doet. Zoals te verwachten valt komt er al snel een verstorende factor in het spel in de vorm van Lily Jones. Zij is ongelooflijk mooi en totaal niet onder de indruk van Carter Johnson. Hij raakt geïntrigeerd door haar en is vast besloten haar te veroveren en echt te leren kennen. Gaandeweg leert hij in eerste instantie vooral zichzelf goed kennen en pas later, veel later, komt hij achter het geheim van Lily.
De meeste jongerenromans zijn geschreven door volwassenen, die zich proberen in te leven in de belevingswereld van jongeren. Het referentiekader van deze boeken is echter altijd die van de volwassen auteur. De auteur is automatisch een soort alwetende verteller die weet hoe bepaalde dingen gaan in de buitenwereld. Heel bijzonder en erg verfrissend om eens een boek te lezen zonder dat referentiekader. En dat het de fout oplevert dat er vlak bij Londen zich een zandstrand bevindt nemen we op de koop toe.
Tijgerlelie is een mooi voorbeeld van een klassieke bildungsroman. Carter Johnsons weg van verwende jongen naar bijna volwassen man die zijn verantwoordelijkheid neemt, is goed en realistisch beschreven. Wel jammer, dat het einde waarin het raadsel van Lily wordt opgelost, een tikje ongeloofwaardig is en tamelijk uit de lucht komt vallen. Hier valt duidelijk nog iets te leren voor een volgende roman.
De dialogen in Tijgerlelie zijn verrassend goed met taalgebruik dat je verwacht bij zestienjarigen. Geen mooischrijverij maar wel mooi geschreven. Tijgerlelie leest daarom gemakkelijk weg.
Het is te hopen dat Danique Gimbrère en Anne Swartjes hun samenwerking voortzetten en dat we binnenkort hun tweede roman mogen verwachten. Tijgerlelie is een mooie belofte voor de toekomst.

Lydia van Felix Thijssen leest lekker weg

Felix Thijssen is een veelzijdige schrijver van een omvangrijk oeuvre. Zo schreef hij in een ver verleden jeugdboeken, westerns, detectives en science fiction romans. Later gevolgd door tv- en filmscenario's en thrillers. In de biografie op zijn website wordt gesproken over een productie van acht boeken per jaar. Zijn uitgever raadde hem indertijd aan onder pseudoniem te gaan schrijven omdat niemand zou geloven dat alle acht goed van kwaliteit zouden zijn.
Zijn eerste thriller in de Max Winter Mysteries, Cleopatra, verscheen in 1997. Op 1 na dragen alle delen in de deze serie de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon. De Max Winter serie kent hoogtepunten zoals Esperanza, Amanda en Caroline maar ook wat mindere delen zoals Tiffany. Inmiddels is het twaalfde deel verschenen, Lydia. Geen hoogvlieger maar wel een boek dat lekker wegleest.
De zoon van Lydia schrikt zich rot als het lijkt alsof zijn moeder in een boom is opgehangen. Een zieke grap of zit er meer achter? Een dreigbrief in de brievenbus en een man aan de deur met vreemde vragen zorgen ervoor dat Lydia besluit Max Winter in te huren. En maar goed ook want haar man is achter haar grote geheim gekomen en op haar werk heeft ze ook de nodige problemen. Wellicht kan Max Winter het mysterie oplossen. Al heeft hij ook het een en ander aan zijn hoofd: hij kan CyberNel maar niet vergeten.
Voor de lezer die de serie vanaf het eerste deel volgt, is er een mooie beloning. De levensloop van Max is helemaal te volgen in zijn boeken. Ook in Lydia wordt er verwezen naar gebeurtenissen uit het leven van Max die in eerdere delen plaatsvonden. Lydia is bijvoorbeeld de dochter van een man die hij vele jaren daarvoor hielp, toen hij verdacht werd van de moord op zijn buurvrouw.
Lydia is een vlotgeschreven thriller van een geroutineerde schrijver. Het verhaal is oké met voldoende verrassende wendingen. Het wint aan spanning door de perspectiefwisselingen tussen Lydia, vanuit de derde persoon en Max, vanuit de ik-persoon.
Na lezing bleef er echter iets knagen. Er mist iets, namelijk diepgang en originaliteit. Het verhaal blijft aan de oppervlakte, nergens gaat Felix Thijssen dieper in op beweegredenen en motieven. Arthur blijft een schimmig bordkartonnen figuur. Vernieuwend of origineel is Lydia ook niet. Het is gewoon een deel uit de serie. Geen boek dat er boven uitsteekt zoals Esperanza dat wel deed, door het verhaal en de taal.
Ondanks bovenstaande kritiek is Lydia wel een aanrader om te lezen, het boek zal zeker een avond of wat leesplezier geven. Het hapte namelijk heerlijk weg.

Mortuarium van Patricia Cornwell: een warrig nauwelijks leesbaar boek

Mortuarium van Patricia Cornwell is het achttiende deel in haar serie over patholoog-anatoom Kay Scarpetta. In eerdere delen werkte Kay Scarpetta als hoofd van de forensische pathologische dienst in Richmond, Virginia. Daar loste zij samen met politie inspecteur Pete Marino moeilijke en vaak gruwelijke moordzaken op. Haar nichtje Lucy sprong bij als het technisch lastig werd of er computers nodig waren. Kay had een ingewikkelde relatie met (voormalig)FBI man Benton Wesley. Het waren rechttoe-rechtaan geschreven thrillers, over het algemeen spannend, voorzien van een goede plot en een vlotte schrijfstijl. Ze vielen onder meer op omdat ze geschreven zijn in een tijd dat vrouwen in thrillers alleen in bijrollen voorkwamen als hulpeloos slachtoffer. Er waren begin jaren '90 nauwelijks thrillers met een vrouwelijke hoofdpersoon in een rol die er toe deed. Inmiddels is er het een en ander veranderd. Meer en meer goede spannende thrillers worden door vrouwen geschreven of hebben een vrouwelijke hoofdpersoon.
Ook de thrillers van Patricia Cornwell zijn veranderd. Helaas niet ten goede.
In Mortuarium werkt Kay Scarpetta niet meer in Richmond, Virginia. Bij aanvang van het boek zit haar werk in een mortuarium op de legerbasis Dover in Amerika er op. Ze heeft hier autopsies gedaan op gesneuvelde Amerikaanse soldaten. Intussen gaat het bij, het door haar opgezette, instituut CFC (pas helemaal aan het einde wordt verteld waar deze letters voor staan) in New England niet goed. Haar plaatsvervanger heeft er met de pet naar gegooid en is spoorloos verdwenen. Een zesjarig jongetje is op gruwelijk wijze vermoord. Degene die de moord bekent kan de moord niet gepleegd hebben. In het mortuarium ligt een lijk waar bloed uit stroomt. Twee raadsels waar niet alleen Kay Scarpetta graag een antwoord wil hebben. Ook het leger, FBI en een geheimzinnig onderzoeksinstituut zouden deze zaken graag opgelost willen hebben.
Kay Scarpetta is in Mortuarium paranoïde geworden. Overal ziet ze spoken, heeft ze het idee dat iedereen achter haar aan zit, dat er informatie bij haar weggehouden wordt en weet ze niet of ze de mensen om haar heen wel kan vertellen. Ze is erg bang dat haar geheim, iets dat heel lang geleden in Zuid-Afrika gebeurde, openbaar wordt.
Het gevolg is een warrig, nauwelijks leesbaar boek, omdat het boek vanuit Kay in de ik-vorm is geschreven. Onnodig lange zinnen van 4, 5 regels lang, met ingewikkelde bijzinnen maken het er niet beter op. Het zou kunnen dat Patricia Cornwell op deze manier de gekte in het hoofd van Kay Scarpetta duidelijk wilde maken voor de lezer. Daar is ze dan goed in geslaagd. In het andere geval was het beter geweest als het boek strakker geredigeerd was en veel bijzaken waren geschrapt.
Veel zaken blijven maar terugkomen in het boek. Zoals bijvoorbeeld het geheim uit Zuid-Afrika, de reden waarom Kay Scarpetta Jack Fielding de hand boven het hoofd blijft houden en haar kwakkelende relatie met Benton Wesley. Naarmate het boek vorderde, riep het steeds meer irritatie op. Wat een gezeur en gezever.
Is er dan iets positiefs te melden over het boek? Nee. Het is niet spannend, niet goed geschreven, geen goed verhaal. Het zou beter zijn als Patricia Cornwell een punt zou zetten achter de Kay Scarpetta serie en een andere weg zou inslaan. Iets wat ze na Eindstation eigenlijk al had moeten doen. Dat boek was een mooi einde geweest van de serie. Stoppen op het hoogtepunt, in plaats van uitmelken tot het niet meer leesbaar is.

Roomservice van Elvin Post: een vijfsterren meesterstuk

De settings waarin de boeken van Elvin Post zich afspelen zijn vaak uitermate boeiend en zeker niet alledaags te noemen. Vals beeld speelde zich af in de wereld van de (vervalste) kunst. In Geboren verliezers werd het decor gevormd door de ongure achterbuurten van New York. In Roomservice heeft Elvin Post zichzelf overtroffen door het boek te situeren in de porno-wereld. Wie daar een stel gladde,snelle jongens en opgepompte blondjes verwacht, heeft het helemaal mis. Integendeel, Elvin Post is, net als in zijn vorige boeken, er in geslaagd om fascinerende, bizarre, verrassende en toch geloofwaardige personages te verzinnen. Een pornoproducent op leeftijd die nog steeds in leren broeken loopt met een Snoopy sleutelhanger. Zijn zoon, een onaantrekkelijke loser die stuntelend en denkend aan de pornofilm die hij ooit zal maken door het leven gaat. De afgewezen porno-actrice, die eerst uitgeprobeerd wordt door de baas. De privé detective die de onzichtbare babysitter wordt van een wel heel groot kind. De mismaakte pornoster die steeds minder morele gevoelens blijkt te hebben op het gebied van leven en dood.
Pornoproducent Archie Venice heeft in Roomservice een paar problemen. Een daarvan is zijn zoon Larry, die nog te dom is om voor de duvel te dansen en daarom bij zijn vader werkt als locatiescout. Archie besluit privé detective Jack Farrell in te huren, zodat hij op de achtergrond Larry tegen zichzelf kan beschermen. Jack Farrell zwicht voor het grote geld en de aantrekkelijke receptioniste. Al snel blijkt dat Larry toch ergens goed in is, namelijk zichzelf in de nesten werken.
Roomservice is in alle opzichten een geweldig goede thriller en een van de beste boeken die dit jaar verschenen is. Het verhaal zit goed in elkaar en loopt als een trein. Nergens verslapt de spanningsboog. Zonder al te veel over het einde te willen onthullen: het is verrassend. De epiloog is de perfecte kers op de taart, die de lezer met een grijns zal achterlaten.
De personages zijn boeiend, hier en daar over-the-top maar nog wel realistisch. Een ervan bestaat ook in real life. Elvin Post vertelde hierover in een interview.
Net als zijn andere boeken, is Roomservice een genot om te lezen, vanwege de soepele schrijfstijl, het mooie woordgebruik van de personages en de ruim aanwezige humor. De humor is te vinden in grappige situaties, geweldige woordspelingen zoals de titels van de films (Four Weddings and a Gigolo, A Few Hard Men etc.) en de fascinerende personages.
De grootste prestatie van Elvin Post is dat hij Roomservice situeert in de ranzige, schimmige, duistere wereld van de porno zonder dat het boek zelf ranzig, schimmig of duister wordt.
Om een lang verhaal kort te maken: Roomservice is een vijfsterren meesterstuk!

Jetset van Marion Pauw inderdaad een moderne Agatha Christie

Marion Pauw is een bewonderenswaardige auteur. Bij ieder boek probeert ze zichzelf te verbeteren door een nog beter boek te schrijven dan de vorige keer. Dit leverde haar in 2009 een terecht verdiende Gouden Strop op voor Daglicht. Menig auteur zou vervolgens op zijn/haar lauweren gaan rusten, hetzelfde truukje jaarlijks herhalen en vervolgens het geld laten binnenstromen. Zo niet Marion Pauw. In Jetset maakt ze een uitstapje naar de klassieke whodunit in de stijl van Agatha Christie.

Alexander Zilver, een selfmade businessman, is apetrots op de 100 miljoen Euro die hij verdiend heeft. Om het te vieren nodigt hij zijn vrienden, vriendin, ex en dochter uit voor een weekje varen op een luxe jacht in de Cariben. Al snel blijkt dat de vriendschappen onder druk hebben gestaan door het succes van Alexander. Op de tweede dag van de cruise wordt Alexander doodgevonden op bed. Hartaanval of moord? Kapitein Schmidt en stewardess Lou gaan op onderzoek uit. De gasten hebben allemaal iets te verbergen en zijn niet van plan om mee te werken aan het onderzoek.

Een echte 'Agatha Christie' bevat een aantal terugkerende elementen.
Een groep mensen is verzameld in een afgesloten ruimte. Bij Agatha Christie bijvoorbeeld een trein of een eiland. In Jetset een luxe jacht. De boeken van Agatha Christie spelen zich veelal af in elitaire kringen met duidelijke standsverschillen. Marion Pauw laat zien dat nouveau riche en oud geld niet goed mengen. De bemanning van het jacht is outsider en ondergeschikt aan de gasten of toch niet helemaal? In het vooroorlogse Engeland van Agatha Christie wordt de moord opgelost door een kordaat oud vrouwtje, een speurneus met indrukwekkende snor of iemand anders van buiten. Gelukkig is er in Jetset Lou een doortastende Nederlandse stewardess. De dader bij Agatha Christie is de buitenstaander, de verre oom of de butler. En in Jetset? Ga dat vooral zelf lezen en laat je verrassen.

Marion Pauw geeft in Jetset de vertrouwde elementen een eigen moderne twist. Bovendien voegt ze er iets aan toe: sex, soms stomend, vaak liefdeloos, veel verlangens, weinig bevrediging. Ze laat zien dat ze het detectivegenre goed in haar vingers heeft, speelt ermee en geeft er haar eigen draai aan. Hiermee stijgt ze boven het genre uit. Zoals de flaptekst belooft is Jetset inderdaad een moderne 'Agatha Christie'.
Haar taalgebruik is fris, vlot en passend bij het personage. De nouveau riche praat plat. De oud geld dame hoorde ik in mijn hoofd zeer keurig praten mét hete aardappel. Met de spanning zit het wel snor. Jetset is een boek om in een avond uit te lezen op het puntje van de stoel. Nergens zakt de spanning in.
Jetset verdient 5 sterren maar krijgt er helaas maar 4 vanwege de compleet overbodige epiloog die niets toevoegt aan het verhaal.
Ik ben benieuwd welk nieuw genre Marion Pauw voor haar volgende boek gaat ontdekken en uitproberen. Het experiment Jetset smaakt naar meer.

Sneeuwval van Tess Gerritsen blijft boeiend tot de laatste bladzijde

Sneeuwval is het achtste deel in de serie van Tess Gerritsen over rechercheur Jane Rizzolo en patholoog-anatoom Maura Isles. Ook voor lezers die de eerste zeven delen niet gelezen hebben, valt er genoeg te genieten van Sneeuwval en is het te lezen als een afgerond, losstaand verhaal.

In Sneeuwval ontmoet Maura Isles tijdens een medisch congres een oude studiegenoot. Hij nodigt haar uit voor een weekje skiën met zijn dochter en twee vrienden. Wat een gezellig uitje had moeten worden, veranderd in een nachtmerrie als ze onderweg stranden in de 'middle of nowhere'. Na een tijdje gelopen te hebben in de sneeuw zien ze een paar huizen die ogenschijnlijk van het ene op het andere moment verlaten zijn. Of dwaalt er toch iets of iemand door het bos?

Tess Gerritsen heeft in vele opzichten een typisch Amerikaanse thriller geschreven. De plot loopt als een trein. Sneeuwval is een echte pageturner die een aantal verrassende plotwendingen kent. Op het moment dat je denkt dat het verhaal afgelopen is, blijk je op het verkeerde been te zijn gezet. Erg fijn is dat desondanks alle losse draadjes netjes afgewerkt zijn. Tess Gerritsen kan goed en vlot schrijven, zonder in clichés te vervallen.
Bewonderenwaardig is het dat Sneeuwval ondanks dat het door een vrouw geschreven is en twee vrouwen als hoofdpersoon heeft, toch geen stereotype vrouwenthriller is geworden. Dat wil zeggen Sneeuwval bevat geen uitgebreid relatiegeneuzel, uitvoerige kledingbeschrijvingen of uitgebreide diepgravende karakterschetsen. Mischien blijkt het vrouwelijke element wel uit dat er geen overbodig maar slechts functioneel geweld wordt gebruikt. Geen extra bloederige details. Geen geweld om het geweld. Geen bordkartonnen standaard typetjes maar realistische personages die heel menselijk reageren op wat hun overkomt.

Sneeuwval blijft boeiend tot de laatste bladzijde dankzij de goede plot, de interessante personages, het gebrek aan clichés en de vlotte schrijfstijl.
Een kennismaking die zeker smaakt naar meer .

Vals profiel: prachtig mengsel van chick-lit en thriller

Vals profiel is een intrigerende thriller over actuele zaken. Tegenwoordig heeft vrijwel iedereen een profiel aangemaakt op websites zoals Facebook, LinkedIn, Hyves of Schoolbank. Een leuke manier om oude bekenden tegen te komen of nieuwe vrienden te maken. Maar hoe weet je nu of degene die je hebt teruggevonden daadwerkelijk degene is met wie je vroeger in de klas zat of je buurjongen was? En wat doe je als het e-mailcontact uit de hand loopt?
Myrthe, de hoofdpersoon uit Vals profiel loopt tegen die problemen aan als zij via Schoolbank in contact komt met Menno, een oude klasgenoot. Al snel raakt zij verstrikt in het world wide web, is haar moeizame relatie reddeloos verloren en loopt haar werk als dierenarts ook niet meer op rolletjes.
Opvallend in Vals profiel is dat de mannen er zonder uitzondering slecht van af komen. Boris, de vriend van Myrthe, is een control freak. Haar vader is een pappen en nathoudende veearts die problemen uit de weg gaat. De boeren zijn met recht botte boeren. De internetmiljonairs in het Koffielaboratorium zijn nietsnuttende nerds die suffe spelletjes spelen. Niet een man deugt, is een echte man die zijn verantwoordelijkheid neemt of is oprecht sympathiek.
Vals profiel komt wat langzaam op gang omdat eerst de moeizame relatie tussen Myrthe en Boris uitgebereid beschreven wordt. Op deze manier wordt al snel duidelijk dat Myrthe in eerste instantie in Menno alles vindt, wat zij in Boris mist.
De tweede helft van Vals profiel is gelukkig een stuk spannender. Myrthe wordt verder en verder in het nauw gedreven. Alles, waaronder haar werk, leven en ouders, komt op het spel te staan.
Het is te merken dat Sabine van der Eynden scenarioschrijfster is. Het boek is in mooie, afgeronde scènes opgebouwd en filmisch geschreven. Het leek tijdens het lezen of er een film werd afgespeeld. De schrijfstijl is vlot en snel, waardoor het boek lekker 'weghapte'.
Jammer alleen van de slordige eindredactie. Myrthe's vader is eerst bijna zestig en een paar hoofdstukken verder al de zestig ruim gepasseerd. Ook vond ik halverwege een kreupele onbegrijpelijke zin.
Desondanks is Vals profiel een echte aanrader voor de liefhebbers van het nieuwe genre chick-noir. Vals profiel is namelijk een prachtig mengsel van een goed geschreven chick-lit en een spannende thriller.

Tegenspel: een spannende, geweldadige actiefilm met de nodige humor

Het vorige boek van Lee Child, 61 uur, eindigde met een spannende cliff-hanger. In eerste instantie was ik teleurgesteld toen ik begon in Tegenspel. Jack Reacher was op het platteland van Nebraska terechtgekomen in een plaatselijk conflict. Ik had verwacht dat de draad die was blijven liggen na 61 uur, weer opgepakt zou worden. Uiteindelijk is het logisch dat Jack Reacher begonnen is aan een nieuw avontuur. Alle voorgaande boeken van Lee Child laten zien dat Reacher niet de man is om lang te blijven hangen in een plaats, aan een vrouw of aan een baan. Nadat de klus geklaard is en het probleem opgelost, gaat Jack Reacher op weg naar een nieuw avontuur.
Het probleem dat Jack Reacher in Tegenspel moet oplossen bestaat uit een familie met duistere geheimen die een kleine gemeenschap op het platteland van Nebraska terroriseert. Een kolfje naar de hand van Reacher. Hij is totaal niet onder de indruk van de footballspelers die op hem afgestuurd worden. Ze zijn jonger, groter en zwaarder dan Reacher. Hij zegt tegen ze: 'Jullie hebben vier jaar college achter de rug om een spelletje te leren spelen. Ik heb dertien jaar achter de rug om te leren hoe je mensen moet doodmaken. Dus hoe bang ben ik?' Bovendien hebben de jongens de verkeerde wapens meegenomen. Nadat Reacher met de football spelers klaar is, zijn ze rijp voor een lange ziekenhuis opname en dan hebben ze nog geluk gehad. Niet alle bad guys in Tegenspel komen er zo goed van af.
In Tegenspel wordt een behoorlijke hoeveelheid grof geweld afgewisseld met humor en spanning. Voor mijn gevoel meer geweld dan in andere delen. Zelfs Reacher komt niet ongeschonden uit de strijd. Deze keer wordt ook zijn ego geraakt. Hij was er trots op dat, ondanks alle verwondingen die hun sporen op zijn lichaam hadden achtergelaten, zijn neus altijd heel was gebleven. Ik kan alvast verklappen dat dat niet zo blijft.
Lee Child verwerkt altijd heel terloops actuele zaken in zijn boeken. De bomaanslagen in het openbaar vervoer kwamen in Sluipschutter aan de orde. Jack Reacher gaat in gedachten het lijstje met kenmerken waaraan je een zelfmoordterrorist kan herkennen en vraagt zich af wie er in het metrotoestel aan die kenmerken zou kunnen voldoen. Het begin van een spannend verhaal.
In Tegenspel laat Lee Child zien hoe wijdvertakt en onzichtbaar de mensenhandel is. Om niet te veel te verraden van de plot kan ik hier niet meer over vertellen. Ik kan je alleen aanraden om Tegenspel zelf te gaan lezen.
Het vele geweld heeft mijn leesplezier niet kunnen bederven. Integendeel. Tijdens het lezen zag ik het boek voor me alsof het een actiefilm was. Een spannende, geweldadige actiefilm met de nodige humor. Kom maar op met de volgende Jack Reacher thriller!

Een kwestie van vertrouwen van Donna Leon helpt tegen heimwee naar Venetië

Op een paar oudere titels na, heb ik alle boeken van Donna Leon gelezen. Zij zet in haar boeken hoofdpersoon Guido Brunetti, zijn gezin, familie en collega's zo realistisch neer dat ze echt tot leven komen. Iedere keer als ik in Venetië kom heb ik de neiging naar de Questura te gaan om te kijken of Brunetti tijd heeft voor een lunch. De nieuwe boeken lees ik inmiddels als een soort brief van een verre vriend uit Venetië.
Daarnaast ben ik dankzij de boeken van Donna Leon meer gaan begrijpen van hoe de Italiaanse samenleving in elkaar zit. Hoe dingen daar geregeld worden, officieel en officieus. Hoe het kan dat een tv-baas tevens ministerpresident is, over wiens duistere contacten openlijk gesproken wordt. En het vertrouwen van Italianen in de overheid, pers en politie.
Bovenstaande thema's komen allemaal aan de orde in Een kwestie van vertrouwen, het nieuwste boek van Donna Leon. Guido Brunetti gaat hierin op onderzoek uit naar corruptie bij de rechtbank. Zijn vriend en collega Vianello is naast zijn gewone politiewerk druk met het uitzoeken waar het geld van zijn tante heengaat. Komt het terecht in de handen van een echte waarzegger of is deze toch een oplichter?
Net als haar vorige boeken is ook Een kwestie van vertrouwen geen gewone politieroman. Het draait slechts gedeeltelijk om whodunnit. Whatreallyhappened en whydunnit is veel belangrijker. Het verhaal wordt op een rustige manier verteld, geen pageturner of nagelbijtende spanning maar dat hoeft ook niet. Een kwestie van vertrouwen is om langzaam van te genieten. En het verhaal heeft genoeg spanning in zich om toch vooral te willen doorlezen en de raadsels te willen oplossen samen met Brunetti en Vianello.
Een kwestie van vertrouwen is heerlijk vakantieleesvoer of om te lezen als je heimwee hebt naar Venetië.