Roomservice van Elvin Post: een vijfsterren meesterstuk

De settings waarin de boeken van Elvin Post zich afspelen zijn vaak uitermate boeiend en zeker niet alledaags te noemen. Vals beeld speelde zich af in de wereld van de (vervalste) kunst. In Geboren verliezers werd het decor gevormd door de ongure achterbuurten van New York. In Roomservice heeft Elvin Post zichzelf overtroffen door het boek te situeren in de porno-wereld. Wie daar een stel gladde,snelle jongens en opgepompte blondjes verwacht, heeft het helemaal mis. Integendeel, Elvin Post is, net als in zijn vorige boeken, er in geslaagd om fascinerende, bizarre, verrassende en toch geloofwaardige personages te verzinnen. Een pornoproducent op leeftijd die nog steeds in leren broeken loopt met een Snoopy sleutelhanger. Zijn zoon, een onaantrekkelijke loser die stuntelend en denkend aan de pornofilm die hij ooit zal maken door het leven gaat. De afgewezen porno-actrice, die eerst uitgeprobeerd wordt door de baas. De privé detective die de onzichtbare babysitter wordt van een wel heel groot kind. De mismaakte pornoster die steeds minder morele gevoelens blijkt te hebben op het gebied van leven en dood.
Pornoproducent Archie Venice heeft in Roomservice een paar problemen. Een daarvan is zijn zoon Larry, die nog te dom is om voor de duvel te dansen en daarom bij zijn vader werkt als locatiescout. Archie besluit privé detective Jack Farrell in te huren, zodat hij op de achtergrond Larry tegen zichzelf kan beschermen. Jack Farrell zwicht voor het grote geld en de aantrekkelijke receptioniste. Al snel blijkt dat Larry toch ergens goed in is, namelijk zichzelf in de nesten werken.
Roomservice is in alle opzichten een geweldig goede thriller en een van de beste boeken die dit jaar verschenen is. Het verhaal zit goed in elkaar en loopt als een trein. Nergens verslapt de spanningsboog. Zonder al te veel over het einde te willen onthullen: het is verrassend. De epiloog is de perfecte kers op de taart, die de lezer met een grijns zal achterlaten.
De personages zijn boeiend, hier en daar over-the-top maar nog wel realistisch. Een ervan bestaat ook in real life. Elvin Post vertelde hierover in een interview.
Net als zijn andere boeken, is Roomservice een genot om te lezen, vanwege de soepele schrijfstijl, het mooie woordgebruik van de personages en de ruim aanwezige humor. De humor is te vinden in grappige situaties, geweldige woordspelingen zoals de titels van de films (Four Weddings and a Gigolo, A Few Hard Men etc.) en de fascinerende personages.
De grootste prestatie van Elvin Post is dat hij Roomservice situeert in de ranzige, schimmige, duistere wereld van de porno zonder dat het boek zelf ranzig, schimmig of duister wordt.
Om een lang verhaal kort te maken: Roomservice is een vijfsterren meesterstuk!

Jetset van Marion Pauw inderdaad een moderne Agatha Christie

Marion Pauw is een bewonderenswaardige auteur. Bij ieder boek probeert ze zichzelf te verbeteren door een nog beter boek te schrijven dan de vorige keer. Dit leverde haar in 2009 een terecht verdiende Gouden Strop op voor Daglicht. Menig auteur zou vervolgens op zijn/haar lauweren gaan rusten, hetzelfde truukje jaarlijks herhalen en vervolgens het geld laten binnenstromen. Zo niet Marion Pauw. In Jetset maakt ze een uitstapje naar de klassieke whodunit in de stijl van Agatha Christie.

Alexander Zilver, een selfmade businessman, is apetrots op de 100 miljoen Euro die hij verdiend heeft. Om het te vieren nodigt hij zijn vrienden, vriendin, ex en dochter uit voor een weekje varen op een luxe jacht in de Cariben. Al snel blijkt dat de vriendschappen onder druk hebben gestaan door het succes van Alexander. Op de tweede dag van de cruise wordt Alexander doodgevonden op bed. Hartaanval of moord? Kapitein Schmidt en stewardess Lou gaan op onderzoek uit. De gasten hebben allemaal iets te verbergen en zijn niet van plan om mee te werken aan het onderzoek.

Een echte 'Agatha Christie' bevat een aantal terugkerende elementen.
Een groep mensen is verzameld in een afgesloten ruimte. Bij Agatha Christie bijvoorbeeld een trein of een eiland. In Jetset een luxe jacht. De boeken van Agatha Christie spelen zich veelal af in elitaire kringen met duidelijke standsverschillen. Marion Pauw laat zien dat nouveau riche en oud geld niet goed mengen. De bemanning van het jacht is outsider en ondergeschikt aan de gasten of toch niet helemaal? In het vooroorlogse Engeland van Agatha Christie wordt de moord opgelost door een kordaat oud vrouwtje, een speurneus met indrukwekkende snor of iemand anders van buiten. Gelukkig is er in Jetset Lou een doortastende Nederlandse stewardess. De dader bij Agatha Christie is de buitenstaander, de verre oom of de butler. En in Jetset? Ga dat vooral zelf lezen en laat je verrassen.

Marion Pauw geeft in Jetset de vertrouwde elementen een eigen moderne twist. Bovendien voegt ze er iets aan toe: sex, soms stomend, vaak liefdeloos, veel verlangens, weinig bevrediging. Ze laat zien dat ze het detectivegenre goed in haar vingers heeft, speelt ermee en geeft er haar eigen draai aan. Hiermee stijgt ze boven het genre uit. Zoals de flaptekst belooft is Jetset inderdaad een moderne 'Agatha Christie'.
Haar taalgebruik is fris, vlot en passend bij het personage. De nouveau riche praat plat. De oud geld dame hoorde ik in mijn hoofd zeer keurig praten mét hete aardappel. Met de spanning zit het wel snor. Jetset is een boek om in een avond uit te lezen op het puntje van de stoel. Nergens zakt de spanning in.
Jetset verdient 5 sterren maar krijgt er helaas maar 4 vanwege de compleet overbodige epiloog die niets toevoegt aan het verhaal.
Ik ben benieuwd welk nieuw genre Marion Pauw voor haar volgende boek gaat ontdekken en uitproberen. Het experiment Jetset smaakt naar meer.

Sneeuwval van Tess Gerritsen blijft boeiend tot de laatste bladzijde

Sneeuwval is het achtste deel in de serie van Tess Gerritsen over rechercheur Jane Rizzolo en patholoog-anatoom Maura Isles. Ook voor lezers die de eerste zeven delen niet gelezen hebben, valt er genoeg te genieten van Sneeuwval en is het te lezen als een afgerond, losstaand verhaal.

In Sneeuwval ontmoet Maura Isles tijdens een medisch congres een oude studiegenoot. Hij nodigt haar uit voor een weekje skiën met zijn dochter en twee vrienden. Wat een gezellig uitje had moeten worden, veranderd in een nachtmerrie als ze onderweg stranden in de 'middle of nowhere'. Na een tijdje gelopen te hebben in de sneeuw zien ze een paar huizen die ogenschijnlijk van het ene op het andere moment verlaten zijn. Of dwaalt er toch iets of iemand door het bos?

Tess Gerritsen heeft in vele opzichten een typisch Amerikaanse thriller geschreven. De plot loopt als een trein. Sneeuwval is een echte pageturner die een aantal verrassende plotwendingen kent. Op het moment dat je denkt dat het verhaal afgelopen is, blijk je op het verkeerde been te zijn gezet. Erg fijn is dat desondanks alle losse draadjes netjes afgewerkt zijn. Tess Gerritsen kan goed en vlot schrijven, zonder in clichés te vervallen.
Bewonderenwaardig is het dat Sneeuwval ondanks dat het door een vrouw geschreven is en twee vrouwen als hoofdpersoon heeft, toch geen stereotype vrouwenthriller is geworden. Dat wil zeggen Sneeuwval bevat geen uitgebreid relatiegeneuzel, uitvoerige kledingbeschrijvingen of uitgebreide diepgravende karakterschetsen. Mischien blijkt het vrouwelijke element wel uit dat er geen overbodig maar slechts functioneel geweld wordt gebruikt. Geen extra bloederige details. Geen geweld om het geweld. Geen bordkartonnen standaard typetjes maar realistische personages die heel menselijk reageren op wat hun overkomt.

Sneeuwval blijft boeiend tot de laatste bladzijde dankzij de goede plot, de interessante personages, het gebrek aan clichés en de vlotte schrijfstijl.
Een kennismaking die zeker smaakt naar meer .

Vals profiel: prachtig mengsel van chick-lit en thriller

Vals profiel is een intrigerende thriller over actuele zaken. Tegenwoordig heeft vrijwel iedereen een profiel aangemaakt op websites zoals Facebook, LinkedIn, Hyves of Schoolbank. Een leuke manier om oude bekenden tegen te komen of nieuwe vrienden te maken. Maar hoe weet je nu of degene die je hebt teruggevonden daadwerkelijk degene is met wie je vroeger in de klas zat of je buurjongen was? En wat doe je als het e-mailcontact uit de hand loopt?
Myrthe, de hoofdpersoon uit Vals profiel loopt tegen die problemen aan als zij via Schoolbank in contact komt met Menno, een oude klasgenoot. Al snel raakt zij verstrikt in het world wide web, is haar moeizame relatie reddeloos verloren en loopt haar werk als dierenarts ook niet meer op rolletjes.
Opvallend in Vals profiel is dat de mannen er zonder uitzondering slecht van af komen. Boris, de vriend van Myrthe, is een control freak. Haar vader is een pappen en nathoudende veearts die problemen uit de weg gaat. De boeren zijn met recht botte boeren. De internetmiljonairs in het Koffielaboratorium zijn nietsnuttende nerds die suffe spelletjes spelen. Niet een man deugt, is een echte man die zijn verantwoordelijkheid neemt of is oprecht sympathiek.
Vals profiel komt wat langzaam op gang omdat eerst de moeizame relatie tussen Myrthe en Boris uitgebereid beschreven wordt. Op deze manier wordt al snel duidelijk dat Myrthe in eerste instantie in Menno alles vindt, wat zij in Boris mist.
De tweede helft van Vals profiel is gelukkig een stuk spannender. Myrthe wordt verder en verder in het nauw gedreven. Alles, waaronder haar werk, leven en ouders, komt op het spel te staan.
Het is te merken dat Sabine van der Eynden scenarioschrijfster is. Het boek is in mooie, afgeronde scènes opgebouwd en filmisch geschreven. Het leek tijdens het lezen of er een film werd afgespeeld. De schrijfstijl is vlot en snel, waardoor het boek lekker 'weghapte'.
Jammer alleen van de slordige eindredactie. Myrthe's vader is eerst bijna zestig en een paar hoofdstukken verder al de zestig ruim gepasseerd. Ook vond ik halverwege een kreupele onbegrijpelijke zin.
Desondanks is Vals profiel een echte aanrader voor de liefhebbers van het nieuwe genre chick-noir. Vals profiel is namelijk een prachtig mengsel van een goed geschreven chick-lit en een spannende thriller.

Tegenspel: een spannende, geweldadige actiefilm met de nodige humor

Het vorige boek van Lee Child, 61 uur, eindigde met een spannende cliff-hanger. In eerste instantie was ik teleurgesteld toen ik begon in Tegenspel. Jack Reacher was op het platteland van Nebraska terechtgekomen in een plaatselijk conflict. Ik had verwacht dat de draad die was blijven liggen na 61 uur, weer opgepakt zou worden. Uiteindelijk is het logisch dat Jack Reacher begonnen is aan een nieuw avontuur. Alle voorgaande boeken van Lee Child laten zien dat Reacher niet de man is om lang te blijven hangen in een plaats, aan een vrouw of aan een baan. Nadat de klus geklaard is en het probleem opgelost, gaat Jack Reacher op weg naar een nieuw avontuur.
Het probleem dat Jack Reacher in Tegenspel moet oplossen bestaat uit een familie met duistere geheimen die een kleine gemeenschap op het platteland van Nebraska terroriseert. Een kolfje naar de hand van Reacher. Hij is totaal niet onder de indruk van de footballspelers die op hem afgestuurd worden. Ze zijn jonger, groter en zwaarder dan Reacher. Hij zegt tegen ze: 'Jullie hebben vier jaar college achter de rug om een spelletje te leren spelen. Ik heb dertien jaar achter de rug om te leren hoe je mensen moet doodmaken. Dus hoe bang ben ik?' Bovendien hebben de jongens de verkeerde wapens meegenomen. Nadat Reacher met de football spelers klaar is, zijn ze rijp voor een lange ziekenhuis opname en dan hebben ze nog geluk gehad. Niet alle bad guys in Tegenspel komen er zo goed van af.
In Tegenspel wordt een behoorlijke hoeveelheid grof geweld afgewisseld met humor en spanning. Voor mijn gevoel meer geweld dan in andere delen. Zelfs Reacher komt niet ongeschonden uit de strijd. Deze keer wordt ook zijn ego geraakt. Hij was er trots op dat, ondanks alle verwondingen die hun sporen op zijn lichaam hadden achtergelaten, zijn neus altijd heel was gebleven. Ik kan alvast verklappen dat dat niet zo blijft.
Lee Child verwerkt altijd heel terloops actuele zaken in zijn boeken. De bomaanslagen in het openbaar vervoer kwamen in Sluipschutter aan de orde. Jack Reacher gaat in gedachten het lijstje met kenmerken waaraan je een zelfmoordterrorist kan herkennen en vraagt zich af wie er in het metrotoestel aan die kenmerken zou kunnen voldoen. Het begin van een spannend verhaal.
In Tegenspel laat Lee Child zien hoe wijdvertakt en onzichtbaar de mensenhandel is. Om niet te veel te verraden van de plot kan ik hier niet meer over vertellen. Ik kan je alleen aanraden om Tegenspel zelf te gaan lezen.
Het vele geweld heeft mijn leesplezier niet kunnen bederven. Integendeel. Tijdens het lezen zag ik het boek voor me alsof het een actiefilm was. Een spannende, geweldadige actiefilm met de nodige humor. Kom maar op met de volgende Jack Reacher thriller!

Een kwestie van vertrouwen van Donna Leon helpt tegen heimwee naar Venetië

Op een paar oudere titels na, heb ik alle boeken van Donna Leon gelezen. Zij zet in haar boeken hoofdpersoon Guido Brunetti, zijn gezin, familie en collega's zo realistisch neer dat ze echt tot leven komen. Iedere keer als ik in Venetië kom heb ik de neiging naar de Questura te gaan om te kijken of Brunetti tijd heeft voor een lunch. De nieuwe boeken lees ik inmiddels als een soort brief van een verre vriend uit Venetië.
Daarnaast ben ik dankzij de boeken van Donna Leon meer gaan begrijpen van hoe de Italiaanse samenleving in elkaar zit. Hoe dingen daar geregeld worden, officieel en officieus. Hoe het kan dat een tv-baas tevens ministerpresident is, over wiens duistere contacten openlijk gesproken wordt. En het vertrouwen van Italianen in de overheid, pers en politie.
Bovenstaande thema's komen allemaal aan de orde in Een kwestie van vertrouwen, het nieuwste boek van Donna Leon. Guido Brunetti gaat hierin op onderzoek uit naar corruptie bij de rechtbank. Zijn vriend en collega Vianello is naast zijn gewone politiewerk druk met het uitzoeken waar het geld van zijn tante heengaat. Komt het terecht in de handen van een echte waarzegger of is deze toch een oplichter?
Net als haar vorige boeken is ook Een kwestie van vertrouwen geen gewone politieroman. Het draait slechts gedeeltelijk om whodunnit. Whatreallyhappened en whydunnit is veel belangrijker. Het verhaal wordt op een rustige manier verteld, geen pageturner of nagelbijtende spanning maar dat hoeft ook niet. Een kwestie van vertrouwen is om langzaam van te genieten. En het verhaal heeft genoeg spanning in zich om toch vooral te willen doorlezen en de raadsels te willen oplossen samen met Brunetti en Vianello.
Een kwestie van vertrouwen is heerlijk vakantieleesvoer of om te lezen als je heimwee hebt naar Venetië.

De geheime boekenclub: een pageturner met een originele invalshoek

De afgelopen jaren zijn er veel thrillers verschenen in navolging van Dan Brown's bestsellers De Da Vinci code en Het Bernini mysterie. Veelal pageturners met een ingewikkelde plot, veel achtervolgingen, good guys, bad guys, een liefdesverhaaltje en dit alles overgoten met een historisch sausje. De meesten hiervan waren hooguit een slap aftreksel. Slechts enkelen wisten een originele draai aan dit genre te geven.
Een daarvan is De geheime boekenclub van Gayle Lynds. Het is een onvervalste pageturner met een originele invalshoek. De traditonele rollen van good guys en bad guys zijn deze keer omgedraaid. Aan de goede kant staan deze keer agenten van allerlei geheime Amerikaanse (inlichtingen)diensten. In de meeste thrillers zijn dit toch vooral mensen die beslist niet te vertrouwen en zeker niet al te slim zijn. De rijke, goed opgeleide slechteriken hebben zich verenigd in een exclusieve boekenclub en gaan geen moord of andere misdaad uit te weg om de boekenclub zo geheim mogelijk te houden.
In De geheime boekenclub draait alles om de al dan niet verloren gegane Gouden Bibliotheek van Ivan de Verschrikkelijke, de Russische tsaar uit de 16e eeuw. Voor de verandering is een van de belangrijkste hoofdrollen voor een vrouw, Eva Blake, conservator van oude boeken. Na een verblijf van een paar jaar in de gevangenis wegens vermeende doodslag op haar man, wordt zij er uit gehaald voor een opdracht voor de CIA: vind de Gouden Bibliotheek. Samen met Judd Ryder, een voormalig medewerker van de militaire inlichtingendienst, wiens vader Jonathan Ryder vermoord werd waarschijnlijk vanwege zijn kennis over de GB. Op de achtergrond helpt Tucker Andersen, vriend van Jonathan Ryder, officieel in dienst van de CIA en off-the-record voor een meer geheime Amerikaanse inlichtingendienst.
De zoektocht begint tijdens een expositie in het British Museum in Londen, waar Eva een onverwachte ontmoeting heeft die haar bijna het leven kost. Judd weet haar maar net op tijd te redden. Wat volgt is een adembenemende rit door Europa. Eva en Judd gaan op zoek naar de Gouden Bibliotheek en proberen tegelijkertijd uit handen te blijven van de slechteriken die er alles aan doen om ontdekking te voorkomen. Meer onthullen zou een spoiler worden en dat wil ik niet.
Wel kan ik vertellen dat De geheime boekenclub goed geschreven is, het leest heerlijk weg. Ik heb het boek in een adem uitgelezen, zo spannend vond ik het. Het wisselen van perspectief tussen de good guys (en girl) en de bad guys verhoogde de spanning aanzienlijk. Het boek zou zich uitstekend lenen om verfilmd te worden, dankzij de filmische manier van schrijven. De scènes zag ik tijdens het lezen al voor me. Het gegeven van een geheime bibliotheek met alleen maar prachtige, verloren gewaande, manuscripten sprak mij als fanatieke lezer én historica erg aan. De geheime boekenclub is zeker geen dertien in een dozijn thriller maar stijgt daar naar mijn mening boven uit mede door de originele invalshoek.
Overigens heeft de schrijfster achterin het boek een interessant stuk geschreven over de achtergrond van de Gouden Bibliotheek. Deze heeft echt bestaan en het is tot op de dag van vandaag niet duidelijk of die nog bestaat en zo ja waar die zich bevindt of waar de boeken uit die bibliotheek zijn gebleven.

Verrassend goed: De kleur van het licht van Franck Thilliez

Uitgeverij Poema Pockets bedacht een leuk nieuw concept: De zeven zonden serie. De zeven hoofdzonden zijn: wraak, lust, gulzigheid, hebzucht, gemakzucht, jaloezie en hoogmoed. Bij iedere zonde werd een passende titel gezocht.
Bij 'wraak' hoort De kleur van het licht van Franck Thilliez. De achterflap van het boek beschrijft wraak (Ira) als genoegdoening door het ondervonden onrecht bij de dader te herhalen. Na lezing kan ik alleen maar beamen dat De kleur van het licht een goede keuze was. De zonde wraak wordt treffend beschreven en uitgelegd in deze korte thriller.
Het boek begint met een claustrofobische opening, te vergelijken met De bewoonde wereld van Nicci French, maar dan met meer horror-achtige elementen.
Een man wordt wakker en weet niet waar hij is. Stukje bij beetje ontdekt hij dat hij gevangen zit in een donkere grot. Zijn enkel zit vast aan een ketting. Geen eten of drinken te bekennen. Wel zit er nog iemand in de grot, met een grote helm op zijn hoofd die niet af kan. Dan komen de wederzijdse vragen. Wie ben jij? Waarom zijn wij hier? Hoe komen we hier weer uit?
Erg beklemmend om te lezen, zelfs als je zelf geen last heb van claustrofobie. Het verhaal wordt extra spannend omdat het geheel vanuit de onwetende geketende man is geschreven. In de grot kijkt de lezer uitsluitend door zijn ogen. En voelt hij de angsten van de man, terwijl hij langzaam inzicht krijgt in wat er gebeurd is.
Zonder verder al te veel te willen onthullen kan ik niet anders zeggen, dan dat de uitwerking van de zonde wraak in het verhaal zelfs nog beter was dan ik verwacht had. Het is duidelijk dat wraak meestal onverwacht komt. En dat berouw na de zonde volgt.
De kleur van het licht is goed geschreven, geen literaire hoogvlieger maar dat hoeft ook niet. Het is een echte pageturner, leest snel weg en blijft spannend tot het einde.
Ben benieuwd naar de andere 6 boeken in de serie: ik hoop dat die ook zo goed zijn! Ook zou ik wel eens een ander boek van Franck Thilliez willen lezen.

Cruise van Suzanne Vermeer: een Libelle thriller

Afgaande op de titel en het omslag zou Cruise een romantisch niemendalletje kunnen zijn, een soort 'Loveboat' in een moderne boekvorm.
Niets is echter minder waar. Cruise is een thriller, echter wel vooral voor dames.
Frank, de man van Heleen raakt vermist tijdens een cruise. Leeft hij nog of niet. Er wordt geen spoor van hem ontdekt. Nadat Heleen te horen heeft gekregen dat iemand anders een levensverzekering op Frank heeft afgesloten, gaat ze op onderzoek uit. Ook in deze thriller geldt: dat had ze beter niet kunnen doen. Ze ontdekt dingen die ze niet had willen weten en is ondertussen ook haar leven niet zeker. Als dat maar goed afloopt...
De spanning in Cruise gaat in heftige intervallen. Op sommige momenten kabbelt het verhaal gezellig door, neuzelend over wel of niet gaan werken en de sfeer op kantoor. Elders giert de adrealine over de bladzijden en wordt het wel heel spannend. Compleet met bloedstollende achtervolging en afwachten of de redding wel op tijd komt.
Ik begrijp goed waarom Cruise genomineerd is voor de NSPublieksprijs. Het is zonder denigrerend te willen zijn een echte 'Libelle' thriller. Veel vrouwen zullen smullen van de boeken van Suzanne Vermeer. Cruise leest gemakkelijk weg. Spannend zonder bloederig te worden. En niet te vergeten een herkenbare hoofdpersoon, het zou je buurvrouw kunnen zijn.

De dood voor ogen: wat een teleurstelling

Na het lezen van de dwarsligger Fabrieksmeisjes van Leslie Chang, was ik zo enthousiast over het nieuwe boekconcept dwarsligger dat ik direct op zoek ben gegaan naar andere dwarsliggers om te lezen. Op dit moment lees ik met veel plezier en gegrinnik De kostwinner van Henk Rijks. In eerste instantie had ik de thriller De dood voor ogen van Peter James uitgezocht. Afgaande op omslag en achterflap beloofde het een spannende thriller te worden. Over een man die een cd in de trein vindt, mee naar huis neemt en bekijkt op de pc om de eigenaar te kunnen terugvinden. Tot zijn schrik ziet hij een filmpje waarin een vrouw vermoord wordt. Klinkt spannend toch?
Helaas wordt het leesplezier op de eerste bladzijde in de tweede alinea al enigszins verstoord door een taalfout als gevolg van een kreupele, te letterlijke vertaalde zin.
' Een aantal van de auto's in de straat, in te weinig parkeervakken geperst, waren gedeukt en verroest en allemaal waren ze gebombardeerd met duiven- en meeuwenpoep.'
Vervang 'een aantal van de' door 'sommige' en het hele probleem is opgelost!
Maar goed, een foutje is menselijk, dus ben ik toch doorgegaan met lezen. Het eerste hoofdstuk over een mooie jonge dame ging wel. Vervolgens een hoofdstuk over een man in een drukke forenzentrein die zich ergert aan de medereizigers. Ook nog wel te doen, maar ik verwachtte daarna wel iets beters. Helaas kwam dit niet. Wat wel kwam, was een afgrijzelijk cliché waarmee dit hoofdstuk werd afgesloten: 'Als hij had geweten wat voor verwoestend effect het op zijn leven zou hebben, had hij het verrekte ding op de bank laten liggen.'
Bijna net zo erg als 'hij werd wakker en realiseerde zich dat alles gelukkig maar een droom was geweest.'

Na deze zin ben ik direct gestopt en op zoek gegaan naar een ander boek. Het is alweer een hele tijd geleden dat dit mij overkomen is. Gelukkig maar!