In vredesnaam van Daniëlle Hermans: intrigerende geheime vrouwenclub

In april 2013 is het precies 300 jaar geleden dat de Vrede van Utrecht werd gesloten, na vele maanden van onderhandelen tussen gezanten van onder andere de Republiek, Pruisen, Frankrijk en Engeland. Daniëlle Hermans schreef voor deze gelegenheid de thriller In vredesnaam, waarin ze vertelt hoe volgens haar de onderhandelingen verliepen. In haar theorie verzamelde de goed opgeleide Utrechtse vrouw Aleide Cuperus een groep gelijkgestemde vrouwen om zich heen die op de achtergrond, zonder dat de mannen het in de gaten hadden, de onderhandelingen gunstig beïnvloedden. Anno 2013 zou er nog steeds een geheimzinnige vrouwenclub actief zijn. Vlak voor de grootse viering van 300 jaar Vrede van Utrecht worden vermoorde vrouwen gevonden in de Utrechtse kerken. Rechercheurs Nicole Hessels en Rob van Helden krijgen de opdracht deze moorden op te lossen voordat de festiviteiten van start gaan. Al snel ontdekken ze een verband tussen de moorden, maar of ze daarmee de moordenaar kunnen is vinden is nog maar de vraag.

Daniëlle Hermans is uitgebreid het archief en de bibliotheek ingedoken voor deze thriller, en heeft een interessant stuk geschiedenis boven tafel gehaald. De door haar verzonnen vrouwenclub heeft ze er vakkundig tussendoor gevlochten. Haar beschrijving van het verborgen gangenstelsel onder Domplein en de andere kerken in het Utrechtse kerkenkruis komt realistisch over. Eenieder, die wel eens in de kelder van het café in de hoek van het Domplein is geweest, zal beamen dat het op zijn minst een plausibel gegeven is.

Daniëlle Hermans heeft ware feiten en verzonnen details en een fictief heden verweven tot een gedegen historische thriller. De theorie van de vrouwenclub is intrigerend, vrouwen die al 300 jaar achter de schermen aan de touwtjes trekken en zo hun onzichtbare invloed uitoefenen op de loop van de wereldgeschiedenis.

Tot slot een klein storend detail. Het taalgebruik en zinsopbouw in de dialogen zijn in het verleden en het heden precies hetzelfde. Het doet anachronistisch aan. Jammer, want andere zinsneden en woorden voor dialogen in het verleden hadden het boek naar een hoger plan getild.

Desondanks is In vredesnaam een vlot geschreven, lekker weglezende, spannende, historische thriller.

Het duivelse lot van Michael Ennis: geniale historische thriller

In 1492 werd Rodrigo Borgia, lid van de beruchte familie, paus Alexander VI dankzij steekpenningen. Hij verkocht ambten en aflaten om zijn leger te financieren, maar dan wordt zijn favoriete bastaardzoon Juan in 1497 onder mysterieuze omstandigheden vermoord. Hierna stelt hij zijn wrede zoon Cesare aan als aanvoerder van het pauselijke leger. |
Het duivelse lot begint in 1502 als Damiata, een courtisane, van Alexander VI de opdracht krijgt om uit te zoeken wie Juan heeft vermoord. Bij de gevaarlijke zoektocht krijgt ze hulp van Niccoló Machiavelli en Leonardo da Vinci. Machiavelli was in die tijd een tweederangs diplomaat uit Florence. Da Vinci was in dienst van Cesare, ook wel Valentino genaamd, als ingenieur. Alle betrokken voelen zich, conform de tijdgeest, speelbal in de handen van Vrouwe Fortuna, die over eenieders lot beschikt.
In deze geniale historische thriller laat Ennis, die veel gebruik maakt van historische bronnen, zien dat de werkelijkheid vaak ongelooflijker en gruwelijker is dan fantasie. Ennis is zowel een gedegen historicus als een goede schrijver. In Het duivelse lot slaagt hij erin om het verleden tot leven te wekken. De personages doen in hun gedrag en denken authentiek aan. Het achterliggende decor van stad en platteland is nauwkeurig en nauwgezet geschilderd. Ennis schrijft in lange, plechtige zinnen, die bij de sfeer van het boek passen. Helaas zorgen die er voor dat het verhaal zich soms moeizaam laat lezen. De lezer die zich hierdoor niet laat afschrikken, zal ontdekken dat Het duivelse lot een intrigerend, spannend verhaal is, gebaseerd op waargebeurde feiten in een overtuigende Renaissance-setting.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 1 jaargang 9 januari/februari 2013.

De castraat van Joyce Poole: historische jongerenroman ook interessant voor volwassenen

Tot zo’n 200 jaar geleden mochten vrouwen niet zingen in de kerk of op een podium. Men maakte gebruik van sopranisten om tijdens een mis of optreden toch te kunnen luisteren naar de hoge stemmen in een muziekstuk. Sopranisten waren mannen die als jongen waren gecastreerd, vlak voor ze de baard in de keel kregen. Ze behielden hun hoge stem, hun lichaam en gezicht bleven onbehaard, maar ze werden wel een stuk langer dan de mensen om hun heen en kregen een typisch gezicht. De castraten namen een bijzondere plek in de samenleving in, omdat ze nooit kinderen konden verwekken en vanwege hun opvallende uiterlijk.

Joyce Pool heeft haar historische jeugdroman De castraat gesitueerd in Italië rond 1700, en beschrijft hierin het leven van Angelo Montegne. Deze jongen is gezegend met een engelachtige stem. Ondanks zijn nederige afkomst, hij is de zoon van een leerlooier, wordt hij aangenomen op een vooraanstaand conservatorium in Florence. De prijs die hij hiervoor heeft moeten betalen is hoog. Vlak voordat zijn opleiding begint wordt hij op pijnlijke wijze gecastreerd door de barbier in zijn geboortestand Fiesole. Op het conservatorium krijgt hij samen met andere castraten een gedegen opleiding. Ze verblijven met z’n allen in een internaat. De castraten treden geregeld op tijdens kerkdiensten, en bij rijke edelen. Het is een lucratieve handel voor de monniken van het conservatorium. Ze verdienen veel geld met de optredens van de jongens tijdens dodenwaken en begrafenisplechtigheden. De rijke edelen willen de jongens er graag bij hebben vanwege de engelachtige, in de oren van sommigen zelfs goddelijke, stemmen. Angelo komt op deze manier terecht in het huis van een vooraanstaand en machtig edelman die in meer dan alleen zijn stem is geïnteresseerd. Het dwingt Angelo na te denken over zijn lot en zijn leven, want de edelman biedt hem een gouden toekomst buiten het conservatorium. Ook deze toekomst heeft een hoge prijs, en het is maar de vraag of Angelo deze wil betalen.

Joyce Pool is er goed in geslaagd de gevoelens van Angelo geloofwaardig en overtuigend neer te zetten. Ze heeft zich hiervoor goed verdiept in de heersende mentaliteit en ideeën begin 18e eeuw in Italië. Angelo is hierdoor een echte 18e eeuwse jongen geworden in plaats van een uit de 21e eeuw. Dit blijkt onder meer uit zijn gedachten over zijn afkomst en zijn wensen voor de toekomst.
Niet alleen Angelo en zijn gevoelens doen realistisch aan, hetzelfde geldt voor de setting. Joyce Pool beschrijft de steden en haar inwoners levendig, en laat zien hoe het eraan toeging in die tijd.
Een ander punt dat ze goed naar voren brengt is de tweeslachtigheid van de Rooms Katholieke kerk. Enerzijds gericht op God en de nadruk op gehoorzaamheid aan strenge regels, zoals het celibaat voor de sopranisten, aan de andere kant is er echter de grenzeloze hebzucht. De sopranisten hebben allemaal een bindend contract getekend, dat niet opgebroken mag worden. In ruil voor veel geld is er echter veel mogelijk.
De castraat is een historische roman, bedoeld voor jongeren. Desondanks zullen ook volwassenen er plezier aan beleven. Voor hen is het vooral interessant om de ontwikkeling van Angelo te volgen. Van jongen die het allemaal over zich heen laat komen tot man die zijn lot en leven in eigen hand neemt.
Joyce Pool heeft een schijfstijl die haar doelgroep zeker zal aanspreken. Strak en zonder al te veel franje, zodat het verhaal gemakkelijk te volgen is. Waar nodig legt ze beknopt en bondig het een en ander uit, zonder dat dit het verhaal vertraagt, of dat het belerend wordt. Fantastisch dat Joyce Pool voor De castraat een thema en tijd heeft gekozen, die nog niet zo vaak zijn beschreven in historische romans (voor jongeren). Zo wordt het boek ook interessant voor wat meer historische onderlegde lezers.
Deze lezer heeft in de jaren ’80 en ’90 vele prachtige historische jeugdromans gelezen van uitgeverij Lemniscaat. De castraat past prima in het rijtje van de geweldige boeken van Thea Beckman en Simone van der Vlugt.

Onzichtbaar van Deon Meyer: geweldig goed boek

De vorige thriller van Deon Meyer, 13 uur, werd door de VN D&T gids uitgeroepen tot thriller van het jaar. Dit schept hoge verwachtingen bij de leze die begint in Onzichtbaar, de onlang in het Nederlands verschenen thriller van deze Zuid-Afrikaanse schrijver.
De veelbewogen geschiedenis van Zuid-Afrika speelt een belangrijke rol in Onzichtbaar. Voor de lezer die niet helemaal thuis is in de topografie van dit land is voorin een handig overzichtskaartje opgenomen.

Lemmer, hoofdpersoon in Onzichtbaar, is bij aanvang van het verhaal overtuigd van zijn gelijk. Hij heeft voor zichzelf een paar handige wetten geformuleerd die het hem gemakkelijker moeten maken bij zijn werk als persoonlijk beveiliger. Zoals: Raak niet betrokken, en Vertrouw niemand. Voor kleine vrouwen heeft hij een speciale wet: Vertrouw ze niet, niet beroepsmatig en niet persoonlijk. Daarnaast zit hij vol vooroordelen over de mensen die hij ontmoet. In de loop van het verhaal is deze intrigerende man gedwongen zijn wetten en vooroordelen te herzien, omdat deze ervoor zorgen dat hij met open ogen in de val loopt en zijn cliënte in levensgevaar komt. Zijn cliënte is Emma Le Roux, net als hij Afrikaner. Haar broer is al jaren vermist, en ze meent hem te herkennen in een TV uitzending. Ze belt wat rond, met als gevolg enkele dagen later een overval op haar huis. Ze besluit een persoonlijk beveiliger in te huren en samen met hem op zoek te gaan naar haar broer. Wat volgt is een tocht door hedendaags Zuid-Afrika. Onderweg komen ze in diverse natuurparken en ontmoeten ze zowel blanke als zwarte Zuid-Afrikanen, ieder met eigen achtergrond en afkomst. Al snel blijkt dat Emma’s broer niet gevonden wil worden en dat anderen niet willen dat de onderste steen bovenkomt vanwege alle geheimen die eronder verborgen zijn. Lemmer en Emma worden tijdens hun zoektocht lastig gevallen, achtervolgd en beschoten. Desondanks geven ze niet op. Lemmer doet intussen vergeefse pogingen zich aan zijn wetten te houden.

Onzichtbaar is een geweldig goed boek, om vele redenen. Allereerst deugt het verhaal. Het is spannend, onvoorspelbaar, en heeft een verrassende ontknoping. De spanning bouwt zich rustig op, met hier en daar een versnelling, om tegen het einde tot ongekende hoogten te komen.
Het actuele decor van een veranderende Zuid-Afrikaanse samenleving geeft het boek meer diepgang. De motieven van de daders liggen verscholen in het roerige verleden van Zuid-Afrika.
Tot slot is Lemmer een uitermate intrigerende man. Een echt mens die het allemaal zo goed weet als het boek begint. In de gevangenis heeft hij ruim tijd gehad om te overdenken hoe de wereld in elkaar zit. In deze zaak ziet hij hoe fout zijn vooroordelen waren. En gevaarlijk want er komen levens door in gevaar. Hij realiseert zich dat hij zijn meningen over anderen zal moeten bijstellen. Het maakt hem realistisch en overtuigend. Het zijn juist de vooroordelen van Lemmer die de lezer een beeld geven van de manier waarop de verschillende bevolkingsgroepen in Zuid-Afrika tegen elkaar aankijken. Het was deze lezer niet duidelijk dat er op zo´n grote schaal kinnesinne bestond tussen de Engelsen en de Afrikaners. Altijd gedacht dat er in Zuid-Afrika enkel een kloof tussen blank en zwart was, niet ook tussen de blanken onderling.
Jammer dat het boek een stand-alone lijkt te zijn. Lemmer is een personage om beter te leren kennen in een mooie serie rond hem en zijn cliënten.
Onzichtbaar krijgt vijf sterren omdat deze lezer geen minpunten kon bedenken.

Nachtleven van Dennis Lehane: genieten van prachtige dialogen

Dennis Lehane bouwde zijn faam op met boeken als Gone baby, gone en Mystic River, die niet toevallig allebei werden verfilmd. Ook zijn nieuwste thriller Nachtleven laat zich lezen alsof de lezer een film kijkt.

Nachtleven begint in 1921 in Boston tijdens de drooglegging. In de jaren ‘20 waren alcoholische dranken, de productie ervan, en de handel erin in Amerika verboden. De georganiseerde misdaad had de complete illegale drankhandel in handen, en bevocht het eigen territorium op leven en dood.
De Ierse Amerikaan Joseph, roepnaam Joe, Coughlin is een vreemde eend in de bijt van de georganiseerde misdaad. Hij is enerzijds een echte gangster, die geen moeite heeft met overvallen en intimidatie, maar anderzijds vraagt hij zich voortdurend af of hij er wel goed aan doet. Nadat hij na een roofoverval is verraden, komt hij terecht in een gevangenis met een ruige bevolking. Tot zijn grote verrassing weet hij niet alleen te overleven, maar leest hij ook alle boeken uit de gevangenisbibliotheek en organiseert hij een illegale stokerij binnen de gevangenismuren. Een van de capo’s in de gevangenis regelt voor hem vervroegde vrijlating. Joe beschikt over een geniaal organisatievermogen en overtuigingskracht, die hij gebruikt om een gigantisch illegaal drankimperium over te nemen en uit te bouwen. Hij klimt op van gewone overvaller tot CEO van een criminele multinational, die opereert vanuit Florida. Hij is alles behalve een standaardcrimineel. Het duurt jaren voordat hij over zijn eerste verloren liefde heen is en dat gebeurt pas als hij gelukkig is met zijn tweede grote liefde. Bovendien is hij veel intelligenter en meer belezen dan zijn collega’s. Hij heeft zich verdiept in hun drijfveren en angsten, en maakt daar handig gebruik van. In tegenstelling tot veel gangsters beschikt hij over een geweten. Hij weet dat het moreel slecht is wat hij doet, en dat vreet aan hem. Bij wijze van compensatie prbeert hij goede dingen te doen. Zo spaart hij het leven van degene die hem verraadde en weigert hij een vader te vermoorden die ondanks waarschuwingen zijn eigen gang blijft gaan. Dit laatste zal hen uiteindelijk duur komen te staan.
Nachtleven roep associaties op met The Godfather. Door de beschrijvingen van de onderwereld in de jaren ’20, de vergelijkbare normen en waarden wat betreft trouw en loyaliteit, de corruptie onder politie, rechters en politici en de pogingen om aansluiting te vinden in de legale wereld. De maffiosi in The Godfather hadden echter geen last van hun geweten, en voerden zeker geen gesprekken zoals Joe dat doet met zijn vriendinnen en vertrouwelingen.
Het verhaal komt in eerste instantie wat traag op gang, om na een paar hoofdstukken in een gestaag tempo door te denderen. Het is goed dat Nachtleven geen razendsnelle pageturner is, want nu is er ruim tijd voor de lezer om te genieten van de prachtige dialogen en het mooie strakke taalgebruik. Geen woord teveel, precies genoeg om mooi treffende beelden op te roepen.
Het is duidelijk dat Dennis Lehane uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar de Amerikaanse drooglegging in de jaren ’20. Overigens zonder dat hij dit nadrukkelijk etaleert. Hij schetst een prachtig beeld van deze periode. En laat ook de leefomstandigheden van de mensen in deze tijd zien. Het wordt voor de lezer begrijpelijk waarom velen kozen voor een bestaan in het “nachtleven”, gezien de armoede en ellende overdag. Daarnaast weet Lehane zijn personages tot leven te wekken. Hij doet dit zo overtuigend dat de lezer geneigd is de geschiedenisboeken erop na te slaan en uit te zoeken of de personage fictief zijn, of dat ze toch echt hebben geleefd.
Het is te hopen dat zijn huidige uitgeverij in Nederland, Anthos LT, snel met nieuwe thrillers van hem komt!
****

Link van Patricia Cornwell: de actie is minimaal, het geneuzel maximaal

In 1990 verscheen Fataal weekend, de eerste thriller van Patricia Cornwell in een serie over de patholoog-anatoom Kay Scarpetta. Met de ijzersterke eerste delen uit de serie vestigde Patricia Cornwell haar naam. Veel (thriller)auteurs gaan in de loop der jaren betere boeken schrijven, omdat ze er meer handigheid in krijgen en ervaring opdoen. Helaas is dit bij Patricia Cornwell niet het geval, integendeel. Zij heeft de laatste jaren niet meer het hoge niveau uit het begin van haar carrière gehaald. Het zorgt er helaas voor dat haar boeken zich slechts met de grootste moeite en inspanning laten lezen.

In Link, het twintigste deel in deze reeks, wordt Scarpetta erbij geroepen als het lichaam van een vrouw wordt gevonden in netten die zich om een reuzenschildpad hebben geslingerd. Eigenlijk had ze die middag bij een rechtszaak aanwezig moeten zijn als getuige-deskundige. Scarpetta vindt het op dat moment belangrijker om het lichaam van de deels gemummificeerde, deels bevroren vrouw te onderzoeken voordat het ontbindingsproces op gang komt. Uiteindelijk arriveert ze veel te laat bij de rechtbank, wat haar op een forse boete wegens minachting van de rechter komt te staan. De advocaat van de aangeklaagde man veegt vervolgens de vloer aan met Scarpetta. De verdachte wordt aangeklaagd wegens moord op zijn vrouw en het verstoppen van het lichaam, dat nooit is gevonden. Tijdens de behandeling van de zaak laat de advocaat televisiebeelden zien met de berging van een vrouwenlichaam in aanwezigheid van Scarpetta. Het is duidelijk dat het niet om de vermiste vrouw van de verdachte gaat. De televisiebeelden zorgen er mede voor dat de man later zal worden vrijgesproken.
Eerder die dag had ze een raadselachtige e-mail ontvangen van een onbekende afzender met in de bijlagen een filmpje van een verdwenen archeoloog en een foto van een afgesneden oor. Scarpetta gaat eerst op onderzoek naar de identiteit van de in het water gevonden vrouw en de doodsoorzaak. Hierbij wordt ze bijgestaan door haar team, Pete Marino, haar echtgenoot en FBI-baas Benton. Haar nichtje Lucy, de vreemde IT-techneut, is ook van de partij. Terwijl Scarpetta het onderzoek uitvoert, mijmert ze geregeld over haar huwelijk met Benton en de spanning die er is tussen haar en haar medewerker Luke. Geregeld voert ze een gesprek met iemand over de zaak terwijl ze ondertussen nadenkt over een ander gesprek of over de diepere, ware betekenis van het huidige gesprek. Beide elementen zorgen voor een trage, stroperige plot en een nauwelijks aanwezige spanningsboog.
Patricia Cornwell munt uit in eindeloze uitweidingen en oeverloze gesprekken. Alles wordt tot in de kleinste details verteld. Ze laat niets over aan de verbeelding van de lezer. De actie is minimaal, het geneuzel maximaal. Op een derde van Link heeft ze enkel een mysterieus mailtje ontvangen, is ze getuige geweest en is het lichaam van de vrouw net boven water gehaald.
Pas in de laatste hoofdstukken komt er een beetje vaart in het verhaal. Op het allerlaatste wordt de dader als een konijn uit de hoge hoed getoverd. De ontknoping is mede hierdoor ongeloofwaardig. Nergens zijn aanwijzingen te vinden die naar deze dader leiden. De dader speelt in de rest van het verhaal een te verwaarlozen rol, en zijn motieven om juist deze mensen te vermoorden zijn niet duidelijk. Ook blijven er te veel losse eindjes hangen.
Het ultieme cliché ontbreekt niet. Op het einde wordt iemand, die op dat moment alleen is en geen gevaar verwacht, ontvoerd door de slechterik. Precies op tijd is de redding nabij en wordt de slechterik opgepakt dankzij redders, die geheel toevallig wisten waar het slachtoffer zich bevond.
Kay Scarpetta wordt in Link neergezet als een onzekere vrouw, die moeite heeft met haar leeftijd, twijfelt aan haar relatie, bezorgd is over een katje en veel moeite doet om de naam van het beestje te achterhalen, en in ieder gesprek naar een diepere betekenis zoekt. Het komt ongeloofwaardig en niet realistisch over, want met deze eigenschappen lijkt het de lezer niet waarschijnlijk dat ze hoofd is van een vooraanstaand forensisch instituut. Tot overmaat van ramp schiet ook de vertaling te kort. Het boek is rijkelijk gevuld met anglicismen waar goede Nederlandse vertalingen voor bestaan. Bijvoorbeeld abdomen en onderbuik, gedehydreerd en uitgedroogd. 'Contusies' is een woord dat niet bestaat in het Nederlands. Contusions laat zich beter vertalen als kneuzingen. Om nog maar te zwijgen over ‘hardhouten’ bomen.
Het zou voor iedereen het beste zijn als Patricia Cornwell besluit dat Link het laatste deel is in de Kay Scarpetta-reeks en ze de lezer verrast met een nieuwe, spannende, goedgeschreven thriller met nieuwe hoofdpersonen.
Deze recensie staat ook op www.crimezone.nl.

1926 De verdwijning van Agatha Christie: intrigerende opties in passend verhaal

De verhalenbundel 1926, de verdwijning van Agatha Christie, heeft een interessant uitgangspunt. Vier schrijvers lieten hun fantasie gaan, en bedachten wat er gebeurd zou kunnen zijn in december 1926 toen Agatha Christie gedurende 11 dagen spoorloos was verdwenen. Het resulteerde in vier intrigerende opties die in een passend verhaal werden gegoten.

Jean-Paul Colin liet zich voor zijn verhaal Demasqué inspireren door het verhaal En toen was er nog maar een. Het leverde een prachtig verhaal op, geheel in de stijl van de Koningin van het mysterie.
In zijn boeiende verhaal Groeten uit Pau onthult Peter Ronner een geheim dat Agatha Christie haar hele leven goed heeft bewaard. Alleen in haar dagboek heeft ze over het geheim geschreven. In het verhaal kan de lezer stukken uit het dagboek lezen en komt er tevens achter dat het geheim werd gebruikt voor chantage en afpersing.
In het derde verhaal, Vermist, laat Carien Touwen Agatha Christie de hoofdrol spelen in een mysterie. De vader van een klein jongentje is verdwenen, Agatha Christie komt toevallig langs en gaat geheel volgens de methodes die ze in haar boeken beschrijft op zoek naar de man, samen met het jongetje.
Tot slot vroeg Johan van de Velde zich in De onbekende schrijver af of Agathe Christie werkelijk de schrijfster is van al die geweldige detectives. Stel nou dat iemand anders, die zijn identiteit niet bekend kan maken, de verhalen heeft geschreven.
De vier verhalen zijn allen amusant, kwalitatief goed, en leuk om te lezen. De theorieën zijn goed bedacht, en, nog belangrijker, tot op zekere hoogte geloofwaardig. De verhalenbundel is een goed initatief van Jean Paul Colin en Uitgeverij Parelz, die het verdient om voortgezet te worden. Er zijn vast wel meer raadsels te vinden in de (misdaad)literatuur die op deze manier kunnen worden opgelost.
Tenslotte kan deze lezer het niet laten om te vertellend dat er een hypothese ontbrak, Namelijk de optie dat Agatha Christie gedurende deze elf dagen een geweldige affaire heeft gehad met een eveneens getrouwde man die om bepaalde redenen niet kan scheiden van zijn vrouw. Na deze elf dagen moesten ze afscheid nemen, om elkaar nooit terug te zien…

De val van Michael Connelly: een thriller zoals een thriller zou moeten zijn

LAPD rechercheur Harry Bosch heeft in De val, de nieuwste thriller van Michael Connelly, te horen gekregen dat hij over 39 maanden met pensioen kan gaan. Tot die tijd hoopt hij een paar goede zaken te kunnen oplossen bij de afdeling Onopgeloste Zaken. Allereerst is er de zaak van een man die verdacht wordt van de moord op en verkrachting van een 19-jarig meisje ruim 20 jaar geleden. Hij wordt verdacht omdat zijn DNA op het meisje is gevonden. Een raadsel voor Harry Bosch en zijn partner want de verdachte was toen slechts acht/negen jaar oud. Terwijl Bosch en Chu het onderzoek opstarten, wordt Bosch benaderd door Irving, raadslid. Irvings zoon is die dag uit het raam gesprongen en Irving wil graag dat Harry het onderzoek op zich neemt om de onderste steen boven te krijgen. Een bijzonder verzoek want het is in de verste verte geen cold case én Irving is sinds jaar en dag een vijand van Bosch. Van hogerhand krijgt Bosch de instructie het verzoek niet te weigeren. Uit het onderzoek komen zaken naar voren die het raadslid liever verborgen had willen houden. Voor Bosch is het een raadsel of Irving dit bedoelde met de waarheid die koste wat het kost boven tafel moest komen of toch iets anders.

De val is een thriller zoals een thriller zou moeten zijn: spannend tot de laatste bladzijde en goed geschreven. Het boek vermaakt de lezer en nodigt deze uit tot nadenken. Bijvoorbeeld over de thema’s recht en ethiek: heb je altijd het juiste gedaan als het recht zijn loop heeft gehad?
Bosch twijfelt of hij wel het goede heeft gedaan. Was het niet beter als hij iets wat hij heeft gedaan juist had nagelaten? Naar zijn gevoel heeft hij als politieman de juiste keuze gemaakt, terwijl hij als mens heeft gefaald.
Terloops geeft Connelly de lezer een inkijkje in het LA van nu. Hij geeft geen toeristisch beeld met de glitter en glamour van Hollywood, maar laat het echte leven van echte mensen zien. Rauw met af en toe verborgen schoonheid, mensen met onverwachte goede kanten en niet te vergeten, hij noemt vele goede eettentjes. (net zoals zijn Nederlandse collega thrillerschrijver Simon de Waal)
Even leek het er op alsof Bosch nadat deze twee zaken waren opgelost, zou willen stoppen met zijn werk als rechercheur. Hij dacht over de maanden die hij nog moest werken in plaats van de maanden die hij nog kon werken. Hopelijk volgen er toch nog wel een aantal boeken in deze geweldige serie rond Harry Bosch! Connelly is immers goed op dreef en er is geen sprake van enige sleetsheid. Ieder boek over Harry Bosch is een genot om te lezen.

Heldhaftig van Britta Bolt: in potentie een goede thriller

Britta Bolt is de naam van het nieuwe schrijversduo bestaande uit Britta Böhler en Rodney Bolt, een journalist. Samen schreven ze Heldhaftig, het eerste deel in een Amsterdamse trilogie rond Pieter Posthumus. Heldhaftig verwijst naar het motto van de stad Amsterdam: "Heldhaftig, vastberaden, barmhartig".

De hoofdpersoon Pieter Posthumus werkt voor de Gemeente Amsterdam bij het team Uitvaarten. Op het moment dat ergens in de stad een lichaam wordt gevonden, waarvan de identiteit niet duidelijk is, of waarvan niet direct nabestaanden kunnen worden gevonden, worden Pieter Posthumus en zijn collega’s gebeld. Zij gaan dan op zoek naar eventuele verwanten, en regelen, als die niet worden gevonden, de uitvaart compleet met koffie en een grafrede. Pieter Posthumus gaat vaak verder waar zijn collega’s ophouden, door diep in het leven de dode te duiken. Het is voor hem erg belangrijk om bij de uitvaart van de onbekende dode een persoonlijke afscheidstoespraak uit te spreken. Dit doet hij door nog eens goed in de spullen te duiken die zijn achtergebleven of langer door te zoeken naar verwanten.

Op een drukke dag, wanneer er maar liefst drie lichamen vlak achter elkaar worden gevonden brengen deze intensieve, bijna obsessieve speurtochten hemzelf in problemen. Het verminkte lichaam van een man in een djellaba zorgt ervoor dat Pieter Posthumus verzeild raakt in een zaak die dieper gaat en groter is dan hij ooit heeft kunnen vermoeden. De dode Marokkaanse man blijkt namelijk het onderwerp te zijn van een onderzoek door een geheime Nederlandse inlichtingendienst. Een eenheid van deze inlichtingendienst houdt zich bezig met onderzoek naar geheime Marokkaanse terreurcellen. Lissette Lammers is het hoofd van deze eenheid, een oncomfortabele positie omdat ze enerzijds door haar baas wordt gemanipuleerd. Hij zet infiltranten in en eist van haar dat ze dat geheim houdt voor haar medewerkers. Aan de andere kant hebben haar medewerkers eigen, vaak geheel andere, ideeën over het onderzoek naar de terreurcellen. Haar Marokkaanse medewerker weet immers van binnenuit hoe het werkt binnen de Marokkaanse gemeenschap en wil graag hogerop. Tot zijn grote frustratie, die hij nadrukkelijk uit tegenover Lissette Lammers, wordt zijn mening keer op keer onder de tafel geveegd. Het maakt de sfeer binnen de eenheid er niet beter op.
De twee verhaallijnen lijken in eerste instantie mijlenver uiteen te liggen. Pas in de loop van het verhaal worden de verbanden duidelijk en schuift alles mooi in elkaar. De lezer krijgt tegen het einde netjes antwoord op de vragen moord, doodslag of ongeluk en in hoeverre het groepje Marokkaanse jonge mannen uit zichzelf van plan waren een terreurcel te vormen of dat ze werden opgejut door de informant.
Heldhaftig is een actuele en realistische thriller. Vermoedelijk hebben de schrijvers redelijk wat ‘inside information’ tot hun beschikking gehad en deze prachtig verwerkt in dit boek.
De verhaallijn rond Pieter Posthumus laat zich beter lezen dan die rond Lisette Lammers, die verzandt in een verwarrend gekonkel om de macht binnen de eenheid. Het staat grotendeels los van de plot en leidt af van grote verhaal.
Pieter Posthumus is als personage beter neergezet dan Lisette Lammers, minder clichématig en overtuigender. Het is een bijzondere man, zowel gereserveerd en op zichzelf als betrokken bij de medemens. Hij gaat niet uit nieuwsgierigheid zo lang door met het uitpluizen van iemands leven maar vanwege de persoonlijke uitvaartrede die hij iedere onbekende dode wilt meegeven.
Zowel Lisette Lammers als haar baas blijven hangen in clichés. Hij is een typische baas, blaffen naar onderen en likken naar boven. In Amerikaanse thrillers komt hij vaak voor als hoofdinspecteur. En Lisette Lammers is de vrouw die te graag wil: ze wil en hogerop en aardig gevonden worden. Ondertussen zit ze klem tussen haar baas en haar medewerkers.
In potentie is Heldhaftig een goede thriller. Het verhaal is goed en origineel, de plot deugt en het leest lekker weg. Het team Uitvaarten biedt voldoende aanknopingspunten voor meer spannende thrillers. Het is dan wel noodzakelijk dat goed gekeken wordt naar de noodzaak van de verschillende verhaallijnen en er niet te veel overbodige uitweidingen worden toegevoegd. Ook moeten alle personages de clichés ontstijgen en meer overtuigen.
Het is daarom lastig om deze thriller sterren te geven. Het verhaal rond Pieter Posthumus is minstens 3 sterren waard terwijl die rond Lisette Lammers niet meer verdient dan hooguit 2 sterren. Het is te hopen dat de auteurs geleerd hebben van Heldhaftig en dat Vastberaden wel goed in elkaar zit!

Moederziel van Marelle Boersma: een gegarandeerde aanrader

Er is bijna geen grotere tegenstelling in karakters mogelijk dan die tussen de dochters van Myrna Klaver in Moederziel, de nieuwe thriller van Marelle Boersma. Saar, de oudste, is rustig en bedachtzaam, heeft een stabiel leven, woont samen met haar vriend en hun zoontje en heeft het druk met haar werk.

Josje daarentegen is een impulsieve spring-in-het-veld. Ze begint aan veel, maar maakt niets af. Ze verlaat voortijdig school en verslijt in hoog tempo vriendjes en baantjes. Als ze haar kamer wordt uitgezet wegens huurachterstand, trekt ze bij haar moeder in. Myrna is door haar ziekte MS volledig afhankelijk van thuiszorg. In een van haar impulsieve buien zegt Josje, zonder overleg met haar moeder, alle thuiszorg omdat ze zelf voor haar moeder wilt zorgen. Myrna heeft hier gezien het wispelturige gedrag van Josje gemengde gevoelens over. Hierbij speelt mee dat het volgens Josje de schuld van Myrna is dat haar vader het gezin verliet toen de zusjes nog klein waren. In de loop der weken bemoeit Josje zich met steeds meer zaken in het leven van haar moeder en wacht hierbij niet op de toestemming van Myrna. Ook vergeet ze soms dat haar moeder niets meer zelf kan en laat ze haar alleen achter in het bad of buiten in de rolstoel.

Een klein lichtpuntje in het leven van Myrna is de ontmoeting met Dave, een vriendelijke man die ze toevallig ontmoet. In tegenstelling tot haar ex-man heeft hij geen problemen met haar ziekte of rolstoel. Hij brengt geregeld een gezellig bezoekje aan Myrna, dit tot grote woede van Josje die hem totaal niet mag. Myrna komt hierdoor in een lastige positie, want Dave heeft haar een paar keer gered toen Josje haar had laten zitten. Myrna krijgt het gevoel te moeten kiezen tussen Josje en Dave. Gelukkig is er haar betrouwbare hulp, Limentina, die niet alleen schoonmaakt maar haar ook helpt met de verzorging als de anderen het laten afweten.
Moederziel geeft de lezer een beklemmend gevoel, langzaam maar zeker krijgt de lezer het steeds benauwder van alle bemoeienis met het leven van Myrna over haar hoofd heen. Myrna is door haar ziekte volkomen afhankelijk van anderen en kan daardoor vaak niet beslissen over of ingrijpen in haar eigen leven. Marelle Boersma beschrijft dit op een prachtige manier met mooie rake opmerkingen die blijven hangen.
Ze laat de gebeurtenissen van twee kanten, zowel vanuit Myrna als vanuit Josje, zien, zodat de lezer uiteindelijk begrip krijgt voor zowel moeder als dochter. Het wordt al snel duidelijk dat de dochter eveneens ziek is, alleen zit bij haar de ziekte in haar hoofd. Marelle Boersma noemt nergens de ziekte van Josje bij de naam, al is het favoriete liedje van Josje een mooie aanwijzing: Borderline van Madonna. Het is niet nodig dat het expliciet wordt genoemd en uitgelegd, voor de lezer is het duidelijk en het zou niets aan het verhaal toevoegen. Goede keuze van Marelle Boersma op dit punt.
Bewonderenswaardig zoals Marelle Boersma een goede spannende psychologische thriller weet te schrijven vanuit het dagelijks leven van gewone mensen zonder hoofdrollen voor politie, lijken en forensisch onderzoek.
De meeste personages zijn realistisch neergezet, vooral Myrna en Josje komen tot leven. De buren lijken jammer genoeg net iets te zwaar aangezet. Hun wereldvreemdheid en gekte gaat net over het randje van geloofwaardigheid. Dit is gelukkig het enige minpuntje aan Moederziel, verder leest het boek als een trein. De spanning wordt met name opgeroepen door de beklemming die Myrna voelt en als een strop steeds strakker om haar heen wordt getrokken. Daarnaast weet ze dat iemand in haar omgeving niet het beste met haar voor heeft en vraagt ze zich steeds meer af wie ze wel en wie ze niet kan vertrouwen.
De ontknoping staat garant voor de nodige verrassingen en spanning. Moederziel is een gegarandeerde aanrader voor de liefhebber van goedgeschreven psychologische polderthrillers en verdient vier sterren.