Verdieping X van Kim Moelands is een echte aanrader

Kim Moelands is recensent van spannende boeken. En dat is goed te merken in haar tweede thriller Verdieping X. Het is een bloedstollend verhaal geworden, waarin ze de spanning goed gedoseerd opbouwt.
Het verhaal begint met Linda, laborante bij de Bloedbank. Ze heeft met wat schimmige figuren een afspraak gemaakt over de levering van bloed van bepaalde donoren, in ruil voor veel geld en een mooie auto. Voor haar is het zakelijk transactie, waar ze geen bezwaren tegen heeft, omdat ze nu eindelijk al die mooie spullen kan kopen. Voor Melissa loopt die dag veel minder goed af. Ze was zo blij dat de leukste jongen van de klas haar kwam ophalen om vervolgens met zijn allen uit te gaan. Eenmaal lekker dansend op de dansvloer van Club Energy krijgt ze een geheimzinnig flesje ELF aangeboden. Niet lang daarna draait alles om haar heen, en wordt het zwart voor haar ogen. Het ziekenhuis kan die avond de toestroom van bewusteloze jongeren maar nauwelijks aan. Allemaal waren ze in Club Energy en gingen ze out na het drinken van ELF. Als snel blijkt dat hun Hb-waarde veel te laag is. Hematoloog Floor van Schaick wordt erbij geroepen om te achterhalen wat er is gebeurd en hoe de patiënten kunnen worden genezen. Dat is nog niet zo eenvoudig. Wanneer blijkt dat de uitslagen van het bloedonderzoek, dat gedaan is door het commerciële bedrijf F & B wel heel erg afwijken van de resultaten van het ziekenhuis, gaat haar leidinggevende, dokter De Krauw, zich raar gedragen. Reden genoeg voor Floor om uit te zoeken wat er precies aan de hand is. Al snel is zij haar leven ook niet meer zeker.

Kim Moelands bouwt de spanning in Verdieping X geleidelijk op. Dit doet ze door de personages pas te introduceren in het verhaal als dat nodig is voor de plot. Dit in tegenstelling tot veel thrillerauteurs, die in de eerst paar hoofdstukken alle personages voorstellen en alle verhaallijnen uitgooien. De manier van Kim Moelands zorgt voor een rustige opbouw van de plot. De hoofdpersonen komen levensecht en overtuigend over, evenals hun gedrag en onderlinge verhoudingen. De hiërarchie in het ziekenhuis brengt ze realistisch in beeld.
Kim Moelands heeft een prima schrijfpen. Ze weet met een paar zinnen mensen goed neer te zetten. Het verhaal is soepel geschreven, en leest daardoor lekker weg. Tot slot een klein minpuntje. Jammer dat motieven van de bad guys duister blijven, en dat ze iets minder goed uit de verf komen. Afgezien hiervan is verdieping X van Kim Moelands een echt aanrader, die garant staat voor een paar avonden leesplezier.

Alles is zoals het zou moeten zijn van Daphne Deckers: scherpe en amusante relatie-roman

In haar boeken over zwangerschap, baby’s en kinderen en in haar columns liet Dekkers al een glimp zien van haar schrijftalent en vooral van haar humor. In Alles is zoals het zou moeten zijn gaat ze helemaal los.

Iris van de Berg is net bevallen als haar vriend op zijn knieën naast het bed gaat zitten. Even denkt ze dat hij haar ten huwelijk gaat vragen, om direct wreed uit de droom te worden geholpen. Hij vraagt haar namelijk of het kind wel van hem is. Hiermee laat hij een bom afgaan onder hun relatie. Niet veel later blijkt dat hij al enige tijd een affaire heeft met een jonge co-assistente en dat hij met haar in een ziekenhuis in Afrika wil gaan werken. Iris blijft achter met haar pasgeboren zoontje. In eerst instantie verliest ze zich in de drank. Gelukkig wordt ze al snel door de mensen om haar heen op het rechte spoor gezet. Ze bouwt met vallen en opstaan een nieuw leven op met haar zoontje en ontmoet in het park een leuke hondenuitlater. Haar vriendinnen vinden dat ze meer moet daten maar de hondenuitlater heeft een te laag niveau en of die Vlaamse collega nou zo’n succes is?

Alles is zoals het zou moeten zijn doet denken aan de chicklit boeken van Jill Mansell, maar dan typisch Nederlands, meer sex en meer humor die op het randje van het nette is. Daphne Dekkers is gezegend met een vlotte pen waardoor het boek zich lekker laat weglezen op een druilerige dag. Daarnaast is ze een goede observator van mensen en hun gedrag. Ze weet personages scherp en levensecht neer te zetten, zo uit het leven gegrepen. De situaties die ze beschrijft zijn vaak humoristisch, beeldend en herkenbaar. Al volgt ze keurig de regels van het chicklit genre, toch is het een sprankelend, origineel verhaal geworden. Wat het meest bijblijft aan het boek is de grove humor en de geweldige dubbelzinnige dialogen tussen Iris en haar vriendinnen.
Hopelijk lukt het Daphne Dekkers om naast haar drukke werk- en gezinsleven om nog zo’n scherpe en amusante relatie-roman te schrijven.

Kinderspel van Marianne en Theo Hoogstraaten: huiveringwekkend actueel

Stel je eens voor dat er in Nederland een gewetenloze gek zoals Anders Breivik opstaat. Die uit protest tegen de Nederlandse multiculti samenleving en de oprukkende Islam zomaar mensen vermoord en op die manier aandacht opeist. Marianne en Theo Hoogstraaten namen dit gegeven als uitgangspunt voor hun 6e thriller Kinderspel. Het leverde een huiveringwekkend actuele thriller op.

Tandarts Sylvia probeert zo goed als het kan haar drukke praktijk te combineren met de zorg voor haar 5-jarig dochtertje Charlene. Het valt niet mee want enige tijd geleden is ze gescheiden. Haar ex had moeite met haar carrière, terwijl die van hem niet van de grond kwam. Op een kwade dag ligt er een man in haar tandartsstoel, die zoveel moeite met de behandeling heeft dat hij flauwvalt. Sylvia brengt hem thuis. Hier ziet hij aanleiding in om haar te versieren. Binnen de kortste keren dringt hij zich haar leven binnen, doet alsof hij thuis is in haar huis en is te familiair met haar dochtertje. Ondanks alle alarmbellen die afgaan in haar hoofd laat Sylvia Reinier zijn gang gaan. Ondertussen is er op Schiphol een aanslag gepleegd op onschuldige toeristen en dreigen meer aanslagen. Voordat ze het in de gaten heeft is Sylvia hier meer bij betrokken dan haar lief is.
Kinderspel zit heel dicht op de actualiteit en daarin zit de kracht van het verhaal. Ongetwijfeld zullen vele mensen nagedacht hebben over een “wat als” scenario. De reactie van overheid, media, hulpdiensten en hun onderlinge communicatie, of beter gezegd het gebrek daaraan, hebben Marianne en Theo Hoogstraaten pijnlijk realistisch. Het is zeer waarschijnlijk dat dingen zouden kunnen verlopen zoals zij  ze beschrijven. Sylvia is komt levenecht over, iedere moeder zal zich herkennen in haar extreme reacties om haar kind te beschermen. Ook de andere personages komen goed uit de verf. De Hoogstraatens hebben een vlotte pen waardoor de lezer het boek achter elkaar uitleest, gegrepen door het verhaal.
Het is overigens te hopen dat Kinderspel fictie blijft!

****

De verloren geschiedenis van Kim Fay: kunstroof in de koloniale tijd

In de jaren ’20 van de vorige eeuw wilden veel Amerikaanse en Europese kunstverzamelaars Aziatische kunst aan hun collectie toevoegen. Zij huurden hiervoor experts in, die in Azië op jacht gingen naar kunstschatten.

In De verloren geschiedenis van Kim Fay zet kunstverzamelaar Henry Simms in 1925 assistent-conservator Irene Blum op het spoor van een in de Cambodjaanse jungle verborgen Khmertempel. Simms vraagt Irene een expeditie op te zetten om die koperplaten te bemachtigen en Simone Merlin mee te nemen als expeditielid. Dat is geen eenvoudige klus, onder meer vanwege haar opiumverslaving. Na veel verwikkelingen kan de expeditie op pad. Eenmaal in de jungle aangekomen blijken de expeditieleden, allemaal andere plannen te hebben. Op afstand manipuleert Simms de expeditie. Het zorgt voor onderling wantrouwen en brengt de expeditie in gevaar.

De verborgen geschiedenis is een rijk en vol verhaal dat meer vertelt dan enkel een expeditieverhaal. De vier expeditieleden staan ieder voor een bepaald type westerling in het Verre Oosten. Fay laat hiermee verschillende kanten zien van het leven in de koloniale tijd.
Kim Fay heeft een beeldende manier van vertellen waardoor de zinderende hitte van Shanghai en de jungle voelbaar wordt en de indringende geuren bijna te ruiken zijn.
De verloren geschiedenis is een passende titel die niet alleen refereert aan de verloren geschiedenis van de Khmer op de koperplaten. Fay vertelt ook over de ‘verloren’, inmiddels minder bekende geschiedenis van de kunstroof in de 19e en 20e eeuw en hoe de collecties van vele musea tot stand kwamen.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 5 jaargang 9, september/oktober 2012.

De zaak Collini: geen standaard rechtbankroman

Op klaarlichte dag loopt de gepensioneerde Fabrizio Collini de hotelkamer van de Duitse industrieel Hans Meyer binnen en schiet hem dood. Daarna wacht hij in de lobby geduldig op zijn arrestatie. Hij krijgt de jonge, onervaren advocaat Leinen toegewezen. Het valt Leinen niet mee. Collini bekent weliswaar de moord maar blijft zwijgen over zijn motief. Bovendien kende Leinen het slachtoffer goed, het was de grootvader van zijn jeugdvriend. Desondanks besluit hij door te gaan met de zaak.

Leinen maakt een opvallende ontwikkeling door. In het begin is hij een groentje die zich echter niet laat overbluffen door intimidatie van de tegenpartij. Hij speurt onvermoeibaar naar een verklaring voor de moord, die hij na lang zoeken in het verre verleden vindt. Uiteindelijk wint hij het respect van de oude rotten en groeit hij uit tot een goede advocaat die weet dat hij zijn roeping heeft gevonden.
Von Schirach vertelt het verhaal in een kalm tempo. De zaak Collini is op zichzelf al spannend genoeg en heeft geen special-effects nodig in taal of verhaal.De zaak Collini is geen standaard rechtbankroman te noemen. Naast een spannend, goed geschreven en mooi geformuleerd betoog, krijgt de lezer ook interessante lessen in geschiedenis, recht en onrecht. Daarnaast worden morele vragen voorgeschoteld. De strafrechtadvocaat Von Schirach heeft in De zaak Collini het bewijsmateriaal overtuigend gepresenteerd aan het publiek en nodigt na lezing van het boek uit tot nadenken over goed en kwaad. Het blijft namelijk knagen: wie was de werkelijke dader en wie het echte slachtoffer.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr. 5 jaargang 9, september/oktober 2012

Villa Triste van Lucretia Grindle: zowel politiethriller als historische roman

Florence winter 1943-44: de zussen Cati en Issa helpen de partizanen in hun strijd tegen de Duitsers en de fascisten. Cati is verpleegster en rijdt mee op de ambulance die vluchtelingen, partizanen en deserteurs vervoert richting de bergen. Issa neemt ze vervolgens mee over de bergpassen. Cati beschrijft alle gebeurtenissen nauwgezet in een klein notitieboekje.Florence 2006: kort na elkaar worden twee oude mannen vermoord. De overeenkomsten zijn groot. Ze waren beiden partizaan in de Tweede Wereldoorlog, werden gedood met een schot in het hoofd en hadden zout in hun mond. De Florentijnse inspettore Pallioti onderzoekt de zaken en ontdekt dat de aanleiding voor de moord in het verleden moet liggen. In de spullen van de ene partizaan vindt hij Cati’s notitieboekje en hij raakt geïntrigeerd door haar verhaal. Het geeft hem tevens de noodzakelijke achtergrondinformatie.Villa Triste van Lucretia Grindle heeft de spanning van de betere politiethriller, compleet met verrassende ontknoping. Maar het is geschreven als een gedegen historische literaire roman. De verhaallijnen van Pallioti en Cati slingeren mooi om elkaar heen. Beiden vertellen hun verhaal in eigen woorden en op hun eigen manier. Vooral het verhaal van Cati is meeslepend geschreven, de lezer kan niet anders dan meeleven met haar. Gelukkig glipt er hier en daar wat subtiele humor tussendoor, die voor de broodnodige luchtige noot zorgt. Het was interessant een boek te lezen dat gaat over hier een hier minder bekende episode in de geschiedenis: de strijd van de partizanen in Italië. Villa Triste maakt nieuwsgierig naar meer boeken over dit onderwerp.

Deze recensie is gepubliceerd in BOEK nr.5 jaargang 9, september/oktober 2012

Houvast van Linda Jansma: in alle opzichten een goede thriller

Tijdens de presentatie van Houvast vertelde Linda Jansma dat ze lang had geaarzeld voordat ze haar eerste manuscript naar een uitgeverij stuurde. Ze was bang dat het niet goed genoeg zou zijn. Het was een onterechte angst want haar debuut Caleidoscoop won meteen de Schaduwprijs. Inmiddels is haar derde thriller Houvast verschenen. Het zou mij niets verbazen als dit boek wederom prachtige recensies en mooie prijzen zou krijgen. Het boek verdient in ieder geval een hoge notering in De bestseller60.

Het is een roerig jaar voor dierenarts Anouk in Houvast. In het voorjaar komt haar man Thijs om het leven bij een auto-ongeluk, in het late najaar wordt Aard, een goede vriend van hem, doodgestoken en ondertussen verdwijnt haar tweelingbroer Ruben. Het lijkt toeval tot zij erachter komt dat de politie graag wil weten waar zij op het moment van de steekpartij was. Volgens de politie heeft zij een motief om Aard te doden want ze had een grote hekel aan hem. Ze heeft echter een goed alibi, al blijft de politie wantrouwig. Na de verdwijning van haar broer vermoedt de politie namelijk een verband tussen de zaken, zeker gezien het feit dat haar broers’ huis overhoop is gehaald en overal bloed lag. Een andere verhaallijn wordt verteld vanuit een man, die vertelt over zijn vlucht met een jong meisje in Roemenie en ondertussen wordt achtervolgt door een paar Roemenen met een grote auto en wapens. De man probeert ze wanhopig van zich af te schudden.
Halverwege het boek wordt duidelijk wat het verband is tussen beide verhaallijnen. Tijd om op adem te komen is er niet, want het verhaal dendert in volle vaart verder, op weg naar de ontknoping en het bloedstollende einde. Houvast is in alle opzichten een goede thriller: de plot is degelijk, het is vlot geschreven, leest lekker weg, de personages komen tot leven. Het verhaal komt zeer geloofwaardig over en is wat iedere thriller zou moeten zijn: spannend tot het eind.

Het appartement van Tatiana de Rosnay: opgedragen aan ex-buurman

Vrijwel iedereen heeft wel eens te maken gehad met burenoverlast. Tatiana de Rosnay schreef er een boek over: Het appartement, dat ze heeft opgedragen aan haar ex-buurman.

Colombe kan haar geluk niet op als zij met Stephane, haar man en 11-jarige tweelingzoons kan verhuizen naar het mooie en ruime appartement. Haar vreugde duurt niet lang. Na een paar dagen, wanneer haar man op zakenreis is, zet haar buurman midden in de nacht een Rolling-Stonesnummer op. Uur na uur klinkt hetzelfde nummer. Iedere nacht een ander liedje van de Rolling Stones. Colombe is de enige die het hoort, want wanneer haar man thuiskomt, stopt de muziek. De nacht nadat haar man wederom op ‘zakenreis’ is gegaan, zet de buurman de muziek weer op. Het lijkt er op dat de buurman precies weet wanneer Stephane weg is. Colombe lijdt zichtbaar onder het slaapgebrek, ooit was ze een goedverzorgde, onopvallende vrouw, nu een slons. Van binnen verandert ze ook, na enige tijd weet ze van de nood een deugd te maken en slaagt ze er in te genieten van de nachtelijke uurtjes die helemaal van haarzelf zijn.

Het appartement gaat zowel over burenoverlast als over een vrouw die het lot in eigen handen neemt. Tatiana de Rosnay heeft haar lijden en groeiproces prachtig verwoord. Ze laat de lezer meeleven met de getergde Colombe.
Tatiana de Rosnay omschrijft haar boek als een huiselijke thriller en dat klopt helemaal. De spanning wordt zin voor zin, woord voor woord opgevoerd, op weg naar het geniale einde.

Deze recensie is ook te lezen in BOEK nr. 4 jaargang 9, juli/augustus 2012

Gelukkig getrouwd van Erlend Loe: bijzonder boek door vorm

Voor veel gezinnen is de vakantie een mooie gelegenheid om samen op pad te gaan. In sommige gevallen kan dit de relatie tussen de ouders danig op scherp stellen, zoals de Noorse familie Telemann ontdekt in de roman Gelukkig getrouwd.

Nina, Bror en hun drie kinderen hebben via uitvoerige e-mailcorrespondentie een huis gehuurd van de familie Bader in Garmisch Partenkirchen. Ofwel Mixed Parts Churches volgens het geautomatiseerde vertaalprogramma van de Baders.

Bror ziet zichzelf als een theaterdier. Hij wil het ultieme theaterstuk schrijven en onttrekt zich om die reden aan uitstapjes met het gezin. Het schrijven lukt hem echter niet, omdat hij geobsedeerd is door de Engelse tv-kok Nigella Lawson en haar verrukkelijke lichaam.
De relatie met zijn vrouw wordt er niet beter op, vanaf de eerste bladzijde kibbelen ze er lustig op los. De liefde tussen hen is ver te zoeken, zo niet afwezig. Het wordt de lezer niet duidelijk wat Nina in Bror ziet of ooit zag. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor Bror omdat het zo’n onuitstaanbare man is. Nina doet intussen waar Bror over droomt, namelijk vreemdgaan.
Gelukkig getrouwd is een bijzonder boek door de vorm waarin het verhaal is geschreven. Meer dan de helft van het boek bestaat kale dialogen zonder verklarende context, die overigens wel realistisch zijn. De eerste paar bladzijden is het vermakelijk, daarna gaat het irriteren steeds te moeten bedenken wie wat zegt.
Gelukkig is het verhaal zelf oké, het verval van de relatie en de neergang van Bror wordt mooi verwoord.

Deze recensie is ook te lezen in BOEK nr. 4 jaargang 9, juli/augustus 2012

Engeleneiland van Camilla Läckberg: onderdeel van grootse kroniek

Engeleneiland is de achtste thriller in de Fjällbacka-serie van de Zweedse thrillerschrijfster Camilla Läckberg. In het begin was het mogelijk delen te lezen zonder de voorafgaande boeken gelezen te hebben, nu bijna niet meer. De eerste hoofdstukken gebruikt Läckberg om bij te praten over de vaste personages en nieuwe, tijdelijke personages te introduceren. Het zorgt voor een lawine aan namen en bijbehorende verhaallijnen, die zelfs de doorgewinterde Läckberg-lezer in verwarring brengt.

Ebba en haar man willen een nieuwe start in het leven maken na de dood van hun zoontje. Op het eiland Valö willen ze een bed&breakfast beginnen in het huis waar haar ouders een internaat voor rijke jongens hadden. In 1974 verdwenen haar ouders en halfbroers en zus onder raadselachtige omstandigheden van het eiland. Na een brandstichting op het eiland besluiten inspecteur Patrik Hedström en zijn collega’s beide zaken nader te onderzoeken. Zijn vrouw Erica Falck, net bezig met een boek over het eiland, gaat op eigen houtje op onderzoek uit en ontdekt dat dat niet zonder gevaar is.
Läckberg legt de nadruk op de relaties tussen de mensen. Slagen de echtparen/stellen er in samen de doorgemaakte ellende te overwinnen of niet. Feilloos legt ze de zwakheden van mensen bloot en legt ze de vinger op de zere plek. Läckberg brengt dit heel herkenbaar in beeld, in haar vertrouwde soepele schrijfstijl.
Camilla Läckberg is de afgelopen jaren duidelijk gegroeid als schrijfster, haar thrillerserie rond Erica en Patrik is geleidelijk veranderd in een grootse kroniek over Fjällbacka en haar inwoners.

Deze recensie is ook te lezen in BOEK nr. 4 jaargang 9, juli/augustus 2012